MyMemory, World's Largest Translation Memory
Click to expand

Language pair: Click to swap content  Subject   
Ask Google

You searched for: panting ( English - Tagalog )

    [ Turn off colors ]

Human contributions

From professional translators, enterprises, web pages and freely available translation repositories.

Add a translation

English

Tagalog

Info

what is the definition of panting

ano ang-kahulugan ng humahangos

Last Update: 2015-02-23
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

torn pants

napunit ang blouse

Last Update: 2015-04-01
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference:

if you read this you have a poop in your pants

gustong sumali

Last Update: 2015-03-04
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference:

The culture of Thailand incorporates cultural beliefs and characteristics indigenous to the area known as modern-day Thailand coupled with much influence from ancient China, Cambodia, Laos, India along with the neighboring pre-historic cultures of Southeast Asia.[1] It is influenced primarily by animism, Hinduism, Buddhism, as well as by later migrations from China, and northern India. Contents 1 Religion 2 Customs 2.1 Traditional clothing 3 Marriage 4 Birth traditions and beliefs 5 Funerals 6 Arts 7 Holidays 8 Sports 9 Traditional Games of Thailand 9.1 Kratai Kha Deow(One Legged Rabbit) 9.2 Banana rib hobbyhorse riding 10 Nicknames 11 See also 12 Notes and references 13 External links Religion Buddhist novices receiving joss sticks. Main article: Religion in Thailand Thailand is nearly 94%-95% Theravada Buddhist (which includes the Thai Forest Tradition and the Dhammayuttika Nikaya and Santi Asoke sects), with minorities of Muslims (5-6%), Christians (1%), Mahayana Buddhists, and other religions.[2] Thai Theravada Buddhism is supported and overseen by the government, with monks receiving a number of government benefits, such as free use of the public transportation infrastructure. Buddhism in Thailand is strongly influenced by traditional beliefs regarding ancestral and natural spirits, which have been incorporated into Buddhist cosmology. Most Thai people own spirit houses, miniature wooden houses in which they believe household spirits live. They present offerings of food and drink to these spirits to keep them happy. If these spirits aren't happy, it is believed that they will inhabit the larger household of the Thai, and cause chaos. These spirit houses can be found in public places and in the streets of Thailand, where the public make offerings.[3] Prior to the rise of Theravada Buddhism, both Indian Brahmanic religion and Mahayana Buddhism were present in Thailand. Influences from both these traditions can still be seen in present day Thai folklore. Brahmanist shrines play an important role in Thai folk religion, and the Mahayana Buddhist influence is reflected in the presence of figures like Lokesvara, a form of the bodhisattva Avalokitesvara sometimes incorporated into Thailand's iconography.[4][5] Customs See also: Thai folklore Thai greeting, the smile is an important symbol of refinement in Thai culture. The traditional customs and the folklore of Thai people were gathered and described by Phya Anuman Rajadhon in the 20th century, at a time when modernity changed the face of Thailand and a great number of traditions disappeared or became adapted to modern life. Still, the striving towards refinement, rooted in ancient Siamese culture, consisting of promoting that which is refined and avoiding coarseness is a major focus of the daily life of Thai people and high on their scale of values.[6] One of the most distinctive Thai customs is the wai. Used in greetings, leave-taking, or as an acknowledgement, it comes in many forms, reflecting the relative status of those involved. Generally the salutation involves a prayer-like gesture with the hands, similar to the Añjali Mudrā of the Indian subcontinent, and it also may include a slight bow of the head. This salutation is often accompanied by a serene smile symbolizing a welcoming disposition and a pleasant attitude. Thailand is often referred to as the "land of smiles" in tourist brochures. Public displays of affection is not overly common in traditional Thai society, especially between lovers.[7] It is becoming more common, especially among the younger generation. A notable social norm holds that touching someone on the head may be considered rude. It is also considered rude to place one's feet at a level above someone else's head, especially if that person is of higher social standing. This is because the Thai people consider the foot to be the dirtiest and lowliest part of the body, and the head the most respected and highest part of the body. This also influences how Thais sit when on the ground—their feet always pointing away from others, tucked to the side or behind them. Pointing at or touching something with the feet is also considered rude. Display of respect of the younger towards the elder is a cornerstone value in Thailand. A family during the Buddhist ceremony for young men who are to be ordained as monks. Since serene detachment is valued, conflict and sudden displays of anger are eschewed in Thai culture and, as is many Asian cultures, the notion of face is extremely important. For these reasons, visitors should take care not to create conflict, to display anger or to cause a Thai person to lose face. Disagreements or disputes should be handled with a smile and no attempt should be made to assign blame to another. In everyday life in Thailand, there is a strong emphasis on the concept of sanuk; the idea that life should be fun. Because of this, Thais can be quite playful at work and during day-to-day activities. Displaying positive emotions in social interactions is also important in Thai culture. Often, Thais will deal with disagreements, minor mistakes, or misfortunes by using the phrase mai pen rai, translated as "it doesn't matter". The ubiquitous use of this phrase in Thailand reflects a disposition towards minimizing conflict, disagreements or complaints. A smile and the sentence "mai pen rai" indicates that the incident is not important and therefore there is no conflict or shame involved. Respect for hierarchy is a very important value for Thai people. The custom of bun khun emphasizes the indebtedness towards parents, as well as towards guardians, teachers, and caretakers. It describes the feelings and practices involved in certain relationships organized around generalized reciprocity, the slow-acting accounting of an exchange calculated according to locally interpreted scales and measures.[8] It is also considered rude to step on any type of Thai currency (Thai coin or banknote) as they include a likeness of the king. The 1941-42 Thai cultural mandates, promulgated by Plaek Pibulsonggram, made sweeping changes in Thai culture. Modernization efforts discouraged the wearing of women's traditional costumes, in favour of more modern forms of dress . There are a number of Thai customs relating to the special status of monks in Thai society. Thai monks are forbidden physical contact with women. Women are therefore expected to make way for passing monks to ensure that accidental contact does not occur. A variety of methods are employed to ensure that no incidental contact (or the appearance of such contact) between women and monks occurs. Women making offerings to monks place their donation at the feet of the monk, or on a cloth laid on the ground or a table. Powders or unguents intended to carry a blessing are applied to Thai women by monks using the end of a candle or stick. Laypersons are expected to sit or stand with their heads at a lower level than that of a monk. Within a temple, monks may sit on a raised platform during ceremonies to make this easier to achieve. When sitting in a temple, one is expected to point one's feet away from images of the Buddha. Shrines inside Thai residences are arranged so as to ensure that the feet are not pointed towards the religious icons, such as placing the shrine on the same wall as the head of a bed, if a house is too small to remove the shrine from the bedroom entirely. It is also customary to remove one's footwear before entering a home or the sacred areas within a temple, and not to step on the threshold. Traditional clothing A woman wearing a chut Thai Main article: Chut thai Traditional Thai clothing is called chut thai (Thai: ชุดไทย Thai pronunciation: [tɕʰút.tʰaj]) which literally means "Thai outfit". It can be worn by men, women, and children. Chut thai for women usually consists of a pha nung or a chong kraben, a blouse, and a sabai. Northern and northeastern women may wear a sinh instead of a pha nung and a chong kraben with either a blouse or a suea pat. Chut thai for men includes a chong kraben or pants, a Raj pattern shirt, with optional knee-length white socks and a sabai. Chut thai for northern Thai men is composed of a sado, a white Manchu styled jacket, and sometimes a khian hua. In formal occasions, people may choose to wear a chut thai phraratchaniyom. Marriage A traditional wedding in Thailand. Main article: Thai marriage Thai Buddhist marriage ceremonies are generally divided into two parts: a Buddhist component, which includes the recitation of prayers and the offering of food and other gifts to monks and images of the Buddha, and a non-Buddhist component rooted in folk traditions, which centers on the couple's families. In former times, it was unknown for Buddhist monks to be present at any stage of the marriage ceremony itself. As monks were required to attend to the dead during funerals, their presence at a marriage (which was associated with fertility, and intended to produce children) was considered a bad omen. A couple would seek a blessing from their local temple before or after being married, and might consult a monk for astrological advice in setting an auspicious date for the wedding. The non-Buddhist portions of the wedding would take place away from the temple, and would often take place on a separate day. In modern times, these prohibitions have been significantly relaxed. It is not uncommon for a visit to a temple to be made on the same day as the non-Buddhist portions of a wedding, or even for the wedding to take place within the temple. While a division is still commonly observed between the "religious" and "secular" portions of a wedding service, it may be as simple as the monks present for the Buddhist ceremony departing to take lunch once their role is complete. During the Buddhist component of the wedding service, the couple first bow before the image of the Buddha. They then recite certain basic Buddhist prayers or chants (typically including taking the Three Refuges and the Five Precepts), and light incense and candles before the image. The parents of the couple may then be called upon to "connect" them, by placing upon the heads of the bride and groom twin loops of string or thread that link the couple together. The couple may then make offerings of food, flowers, and medicine to the monks present. Cash gifts (usually placed in an envelope) may also be presented to the temple at this time. The monks may then unwind a small length of thread that is held between the hands of the assembled monks. They begin a series of recitations of Pali scriptures intended to bring merit and blessings to the new couple. The string terminates with the lead monk, who may connect it to a container of water that will be "sanctified" for the ceremony. Merit is said to travel through the string and be conveyed to the water. A similar arrangement is used to transfer merit to the dead at a funeral, further evidence of the weakening of the taboo on mixing funerary imagery and trappings with marriage ceremonies. Blessed water may be mixed with wax drippings from a candle lit before the Buddha image and other unguents and herbs to create a paste that is then applied to the foreheads of the bride and groom to create a small dot, similar to the marking made with red ochre on Hindu devotees. The bride's mark is created with the butt end of the candle rather than the monk's thumb, in keeping with the Vinaya prohibition against touching women. The highest-ranking monk present may elect to say a few words to the couple, offering advice or encouragement. The couple may then make offerings of food to the monks, at which point the Buddhist portion of the ceremony is concluded. The Thai dowry system is known as the sin sodt Thai: สินสอด. Traditionally, the groom will be expected to pay a sum of money to the family, to compensate them and to demonstrate that the groom is financially capable of taking care of their daughter. Sometimes, this sum is purely symbolic, and will be returned to the bride and groom after the wedding has taken place. The religious component of marriage ceremonies between Thai Muslims are markedly different from that described above. The Imam of the local mosque, the groom, the father of the bride, men in the immediate family, and important men in the community sit in a circle during the ceremony, conducted by the Imam. All the women, including the bride, sit in a separate room and do not have any direct participation in the ceremony. The secular component of the ceremony, however, is often nearly identical to the secular part of Thai Buddhist wedding ceremonies. The only notable difference here is the type of meat served to guests (goat and/or beef instead of pork). Thai Muslims frequently, though not always, also follow the conventions of the Thai dowry system. Birth traditions and beliefs Main article: Birth in Thailand Traditional principles concerning pregnancy and childbirth are largely influenced by folk beliefs, especially in rural areas of central and north Thailand. Modern practices follow the Western medical model. Funerals See also: Funeral (Buddhism) Funeral pyre of Chan Kusalo, the patriarch-abbot of northern Thailand. Traditionally, funerals last for at least one week. Crying is discouraged during the funeral, so as not to worry the spirit of the deceased. Many activities surrounding the funeral are intended to make merit for the deceased. Copies of Buddhist scriptures may be printed and distributed in the name of the deceased, and gifts are usually given to a local temple. Monks are invited to chant prayers that are intended to provide merit for the deceased, as well as to provide protection against the possibility of the dead relative returning as a malicious spirit. A picture of the deceased from his/her best days will often be displayed next to the coffin. Often, a thread is connected to the corpse or coffin which is held by the chanting monks during their recitation; this thread is intended to transfer the merit of the monks' recitation to the deceased. The corpse is cremated, and the urn with the ash is usually kept in a chedi in the local temple. Thai Chinese and Thai Muslim minorities bury their deceased according to the rituals of their respective communities. Arts A depiction of a white elephant in 19th century Thai art. Main articles: Thai art and Music of Thailand Thai visual arts were traditionally Buddhist. Thai Buddha images from different periods have a number of distinctive styles. Thai temple art and architecture evolved from a number of sources, one of them being Khmer architecture. Contemporary Thai art often combines traditional Thai elements with modern techniques. Literature in Thailand is heavily influenced by Indian Hindu culture. The most notable works of Thai literature are a version of the Ramayana, a Hindu religious epic, called the Ramakien, written in part by Kings Rama I and Rama II, and the poetry of Sunthorn Phu. There is no tradition of spoken drama in Thailand, the role instead being filled by Thai dance. This is divided into three categories: khon, lakhon, and likay, khon being the most elaborate and likay the most popular. Nang drama, a form of shadow play, is found in the south. The music of Thailand includes classical and folk music traditions, e.g., piphat and mor lam, respectively) as well as string or pop music. Holidays Main article: Public holidays in Thailand Important holidays in Thai culture include Thai New Year, or Songkran, which is officially observed from 13–15 April each year. Falling at the end of the dry season and during the hot season in Thailand, the celebrations notoriously feature boisterous water throwing. The water throwing stemmed from washing Buddha images and lightly sprinkling scented water on the hands of elderly people. Small amounts of scented talcum powder were also used in the annual cleansing rite. In recent decades, water fights have been increasingly industrialised with use of hoses, barrels, squirt guns, water-filled surgical tubing, and copious amounts of powder. Loi Krathong is held on the 12th full moon of the Thai lunar calendar, usually early-November. While not a government-observed holiday, it is nonetheless an auspicious day in Thai culture, in which Thai people "loi", meaning "to float" a "krathong", a small raft traditionally made from elaborately folded banana leaves and including flowers, candles, incense sticks, and small offerings. The act of floating away the candle raft is symbolic of letting go of all one's grudges, anger, and defilements so that one can start life afresh on a better footing. Sports Thai boxing is the indigenous national sport in Thailand.[citation needed] Football is perhaps the most-watched sport. The English Premier League is surprisingly popular.[citation needed] Traditional Games of Thailand Kratai Kha Deow(One Legged Rabbit) “Kratai Kha Deow” or “One Legged Rabbit” is one type of catch game. The catcher will call the rabbit, and the rabbit must stand on one leg and jump or tiptoe to catch the other players and switch to rabbit instead. This game will exercise your legs and practice balancing on one leg. The number of players are divided into two teams, or may not have a team at all. Normally, there are two or more players. At the first time, the player will select the rabbit or team by “Rock-Paper-Scissors”. The loser would have to be a rabbit. In the case of solo player, the rabbit must stand on one leg, then jump to chase and touch any part of the body of other children who have run away. Everyone must stay within the designated area. A player who runs out of space loses the game and must be switched to rabbit, but if the rabbit is exhausted and cannot stand on one leg, it was that defeated and must be punished. In team play, the rules are similar to the solo player, but the rabbit team will send a representative to catch the other team to all the people. Those arrested will have to wait outside until the rabbit team can catch all of the rival teams. Rabbit team can switch to teammates to catch on until they are exhausted, and if the all of the members in rabbit team are exhausted and cannot stand on one leg, the rabbit team lose the game and must be punished too. Banana rib hobbyhorse riding Banana rib hobbyhorse riding or "Khee Ma Khan Kluay" in Thai is a traditional game of Thailand that Thai kids frequently played in the past. They use a banana rib to make the parts of a horse such as head, ear, and horsetail. The kids can make a horse on their own by using banana rib from banana trees irrelevant. This game makes kids enjoy their imagination by assume themselves as a rider, and an exercise. That is a local traditional which is the kids can spent time together. The materials for making a banana rib hobbyhorse are banana rib, knife, small bamboo pin, and string. First, find a rib of a banana around 1.5 is long (1 meter = 2 wa). Cut it in a form of the head, neck, and ears then use a small bamboo pin to connect the ear to the head of a horse. The remaining part of a banana rib, becomes a horsetail. Attach a string between the head and the tail of this banana rib horse and place on the shoulder of the rider. How to play banana rib hobbyhorse riding. Kids will sit on the horse and behave like they are riding a real horse shouting ‘hee hee’ or ‘yee haaah’(making the usual sounds people shout when controlling their horses). They may race with other friends if they have player more than 2 players. Which team runs faster, will be the winner or continuously ride around a wide open space and have fun. Nicknames See also: Thai names Thai people universally have one, or occasionally more, short nicknames (Thai: ชื่อเล่น name-play) that they use with friends a

nilalaman

Last Update: 2015-01-19
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference:
Warning: Contains invisible HTML formatting

Naniniwala ka ba sa pagbibilang ng siyam na butuin sa loob ng siyam na araw. Kung ako ang tatanungin mo, hindi naman talaga ako yung tipo ng tao na mabilis mapapaniwala sa mga ganitong klase ng kasabihan o pamahiin. Ngunit sa tuwing nakikita mo ang kanilang pagningning sa iyong mg mata, sa tuwing magliliwanaag sila sa dilim, at sa mga ilaw nilang nakakamangha. Wala ka ng iba pang magagawa kundi sundin ang ipinapahayag ng iyong curiosidad. Alam kong pwede itong hindi ito totoo at maari ring hindi magkatotoo. Sa mata ng iba, isa lang itong malaking kalokohan. Ginawa ko ito bilang pagsubok lamang. Katulad nga. Sinasabi ng karamihan, wala namang mawawala at hindi naman ito masama lalo na kung ang kapalit ng iyong pagbibilang ay ang katuparan ng iyong kahilingan. hindi natin alam, wala ni isa satin ay nakakaalam kung nasa mga butuin pala talaga ang kapalaran ng bawat isa sa ating lahat. Hindi naman ako umaasa sadyang hindi lang ako nawawalan ng pag-asa. Ika-siyam na gabi ko ngayon sa pagbibilang ngunit hanggang ngayon hindi ko pa alam kung ano ang aking hihilingin. Hindi ko rin alam kung talagang matutupad ba ang lahat ng ito. Ako nga pala si Carl David Opiña,maari niyo ako tawagin sa pangalang Dave Ilabing dalawang taong gulang na ako.. Nag aaral ako sa eskwelahang Doominican College of Sta Rosa. Isa akong hamak at misteryosong estudyante. Walang gustong makipagkilala. Walang gustong makipagkaibigan bukod sa babaeng nagngangalang Joanne Ausena, o mas sanay kung siya ay tawaging Joanne. Siya lang ang bukod tanging nakakaalam ng nga sikreto ko sa buhay. Ang taong nakakaintindi sa akin mula ng pumasok ako sa paaralang ito. Magkapareho kami ng hilig sa mga bagay bagay kung kaya't siguro ay nagkakasundo kami. Sa lahat ng sikreto kong nalalaman niya mayroon pa rin siyang hindi dapat malaman tugkol sa tunay na pagkatao ko. Lakbay aral namin kinabukasan ng umaga. Panigurado ako na hindi lang ako ang natutuwa kundi pati na rin ang aking mga kaklase't kamag-aral. Masaya ako dahil madami kaming mapupuntahan. Marami rami din ang aming madidiskubreng bagong lugar. Wala naman akong ibang dapat gawin kundi ang magprepara para bukas at iennjoy ang aming paglalakbay dahil ito lang naman ang solusyon para masulit ko ang araw na iyon. Ngunit hindi ibig sabihin na kami ay maglalakbay aral ay nangangahulugan na hindi ko na iintindihin at pangangahalagahan ang aking mga kaalaman na nakalap sa lugar na iyon. Hindi imposible na magbigay ang aming guro ng aktibidades tungkol dito. At higit sa lahat ay ang pagiingat at pananalig sa diyos.. Ito ang lagi nating dapat baon. Hindi lang sa ganitong pangyayari, kundi sa pangaraw araw na nangyayari sa ating buhay. Maaring masaya nga ako ngunit hindi naman pa ako nasasabik at naeengganyo par abukas sa hindi ko mawaring kadahilanan. Nababalot ng takot at kaba ang isipan ko. Ngunit iba ang idinidikta ng puso ko.. May mga tao lang na ayaw akong pakisamahan dahil sila rin mismo ay hindi marunong makisama sa ibang taong nakakasalamuha nila. Sabihin niyo ng duwag ang isang katulad ko ngunit sila yung tipo ng tao na gugulo sa buhay mo at hindi ka titigilan hanggang sa huling pag apak ng mga paa mo sa lupa. Sa tuwing naiisip ko sila ay patuloy akong natatakot sa susunod na pwedeng mangyari sa akin. Hindi lang sila isa, dalawa, tatlo o apat, marami sila. Napakarami. Gusto kong takasan ang bawat pangyayaring ito ngunit hindi ko magawa. Sadyang nahihirapan lang ako sa ganitong klase ng situwasyon. Alam ko mahirap intindihin pero dadating din ang tamang oras para malaman niyong lahat ang totoong storya sa likod ng bawat sinasabi ko. Napapagod na ako. Iba ang inaasahan ko sa eskwelahang ito. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako dapat magtiis. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Ilang buwan pa lang ang lumilipas pero nararamdaman ko na kaagad kung ano ang pinagdadaanan ng ibang estudyanteng pumapasik dito. Ang mga taong walang kinakatakutan, ang mga taong walang kinakawaan. Hindi ko na ata ito kaya.Sila na ata ang taong hindi na mapapatawad pa ng kahit sino . Sumusobra na sila. Hindi ba nila alam ang salitang abuso. Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko sa akin kama. kinuha ko ang isang lukot na papel sa isang lamesa na katabi ng aking kama atyaka sumilip sa aming maliit na bintana at nagsimula nang bumilang ng mga butuin na nagniningning sa aking mga mata. Huling gabi ko na ngayon kaya dapat maging sigurado ako sa akingg gagawin. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, siyam. Itinuro ko ang mga pinakamalalaking butuin. Ipinikit ko ang aking mga mata at hiniling ko na kung ano ang dapat. Hawak hawak ko parin ang lukot na papel na kanikani langg ay aking kinuha. Minulat ko ang aking mata ng nakangiti ngunit may namumuong galit sa aking isipan. Naramdaman ko ang tagumpay ng natapos ko ang ikasiyam na gabing ito. Umaasa pa rin ako na ang lahat ng ito ay may pag asang magkatotoo ito. Muli akong humiga para makatulog ng maaga ng sa ganoon ay maaga rin akong makagising bukas. Dapat akong magpahinga at mag prepara para bukas. Ipinikit ko ang aking mga mata ngunit bago iyon, ako ay nagdasal muna, atyaka tuluyan ng binalutan ng kumot ang aking katawan. Tahimik ang gabi at tangingg mga butuin at ang buwan lamang ang nagbibigay lieanag sa dilim. KINABUKASAN Ngayon na. Ngayon na ang araw na pinakahinihintay ng lahat. Kung saan sila ay nagagalak at maligayang nagiintay ng oras upang makapunta sa aming destinasyon. Ngayon ang araw ng aming lakbay aral papunta sa subic, ocean adventure. Marami siguro namamangha at naeengganyo ngunit ibahin niyo ako. Hindi ako ineteresado sa ganitong klase ng mga bagay. Oo, nakakaramdam ako ng tuwa pero hindi ako yung klase na halos hindi na makatulog sa sobrang pagkagalak. Nanaginip pa naman ako. Isang napakasamang panaginip. Masama ang kutob ko. Nararamdman kog hindi maganda ang mangyayari. Paano kung ang isang panaginip ay mapunta bilang isang realidad. Paano kung ang bawat imahinasyon mo ay magin isang totoong pangyayari. Kinikilabutan ako. Ang ikinakatakot ko ay ano nalang ang mangyayari kun pg ang lahat nga ng sinasabi ko ay tama. Alas dos pa lang ng madaling araw ay gising na ako. Hindi ko alam kung bakit ngunit nakaramdam ang katawan ko ng isang hanging dumaan kung kayat nagising ang aking diwa. Agad akong bumangon para magkaroon ng kaunting ehersisyo. Dumiretso na ako sa banyo para magsipilyo at maligo. Hindi na ako kumain ng almusal dahil nakagawian ko na iyon. Wala akon gana tuwing kakain ako ng umaga lalo na tuwing bagong gising. Hindi sanay ang aki tiyana sa ganoon. Naliligo ako ngayon habang ang aking nanay ay naghahanda at nagpeprepara para sa aming dadalhin. Naisipan namin na wag nalang magbaon ng pagkain at doon nalang kumain sa destinasyon kung saan kami pupunta. Panigurado naman ako mayrrong maaring kainan doon. Pinalalahanan ko ang aking nanay na dalhin ang mga importanteng bagay na daoat ay bit bit naman hanggang pagpunta roon. Katulad nalang ng isa pang damit, at iba pa. Pagkatapos kong maligo ay agad na akong nagbihis ng aking susuotin. Mayroon kaming tinatawag na batch t shirt kada isang baitang ng sa ganoon ay makilala ang bawat isa sa aming lahat. At para na rin makilala kami bilang isang estudyante sa ika pitong baitang. Samantala ang pangibaban namin ay ang aming pe jogging pants. Mabilis akong nag ayos at umalis na kami ng aking nanay papuntang aming eskwelahan dahil sa pagkakaalam ko, doon ang aming tagpuan para makasakay sa aming bus. Pagkatingin ko sa aking relo ay napagalaman kong huli na ako sa oras ng aming assembly at mukhang malelate din kami sa aming oras ng pag alis.. Buti nalang ay na kausap ng aking nanay ang amin guro na hintayin lang kami ng saglit at nasa kalagitnaan na rin naman kami. Pagmamaneho. Habang palapit kami ng palapit sa amingg pupuntahan o sa aking eskwelahan ay pabilis din ng pabilis ang tibok ng puso ko. Dapat ba akon huwag na lang sumama? Dapat ba ako g. Umatras na lang. Pero pano ko malalaman kung hindi ko susubukan. Dapat akong makasiguro. Kailangan ko itong gawin. Handa akon magsakripisyo mapanindigan ko lang ang mga salitang binitwan ko. Nandito na ako at wala ng oras pa para bumalik pa ako sa simula ng lahat ng ito. Pagkarating na pagkarating namin sa aki eskwelahan ay agad ipinarada ng aji nanay ang aming sa sasakyan kung saan maluwag ang espacyo. Agad kaming bumaba at dali dalingg sumakay ng bus. Alam ko naman na kami nalang ang hinihintay at aalis ito. Pagkaakyat na pagkaakyat ko palang ay nakita ko na kaagad ang mga mata tila napako sa pagtingin sa akin. Tila mga nanlilisik ang mga ito at parang wala silang balak alisin ang mga matatalas nilang tiin sa aking mga mata. Hindi ko na ito pinansin. Pilit ko itongg iniwasan. Mabilis akong tumabi sa upuan namin dalawa ni joanne. Ako ang nasa window seat samantala Ng aking nanay ay nasa tapat ko sa madaling salita, siya ay nasa aking unahan. Malamig at tila tahimik ang nangingibabaw sa apat na sulok ng bus namin. Nagulat nalang kami ng biglang nagsalita ang mga taong kinakatakutan ko. Kasabay nito ay ang paghihintay ng pag alis ng aming bus. At tama nga ang aming pagaakala, biglaan ang pagtakbo nito kasabay ang isang maingay na tunog na sinamahan pa ng ingay ng ibang tao sa loob Hindi ito pwede, hindi iyo maaring mangyari, ang bawat iniisip ko unti unting nangyayari, detalyado bawat sandali, bawat pagikot ng orasan, bawat segundo, parehong pareho ng aking inaakala. Kailangan kong gumawa ng paraan. Kailangan kong makahanap ng isang napakamabisang paraan bago pa pa mahuli ang lahat. May oras pa ako para tapusin ang lahat ng ito. Gagawin ko ang lahat sa abot ng akig makakaya. Masaya ang lahat na naglalakbay. Kasalukuyan akong kinakausap ng aking matalik na kaibigan na si joanne. Sa pagkakaalala ko, kaarawan ngayon ng aming kaklaseng si Jed. Pag nga naman natapatan ng pagkakataon, sa mismon kaarawan nuya pa magaganap ang isang pangyayari. Isang hindi inaasahang pangyayari. Isa siya sa pinaka tahimik sa amin ngunit sa kabila ng kanyang maamong mukha ay may naitatagong maitim na imahe na hindi mi maaring ipakiwanag. Sa pagkekwentuhan namin ni joanne, hindi ko namalayan na lumipas na pala ang dalawang oras simula nung amin pag alis sa amin eskwelahan. Napakabilis ng oras kung kaya naman napakabilis din ng mga sunod aunod na pangyayari. Sumakay na rin ang aming tour guide, na nagngangalang Ed. Matangkad, maitim, at higit sa lahat matalino. Madami siyang tinuturo sa aming lugar kung saan ipanapaliwanag niya rin kung ano ito. Hindi ako mahilig makinig sa mga ganyang klase ng usapan pero hindi ko alam kung bakit bigla niya nalang nakuha ang atensyon ko. Laking pagtataka ko nang biglang prumeno ang aking sasakyan ng napakalakas. Ang ibang nakatayp ay mabilis natumba sa sahig, at ang malala pa napuruhan sa pagtumba ang aming tour guide. Agad siyaninalalayan ng guro namin sa unahan at agad siyang ipinaupo muna. Madami ang naumpog at nahilo sa kanilang pagkakaupo dahil dito. Hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang akong napangiti sa hindi ko malamang kadahilanan. Laking pagtataka ng ibang taong nakatinin sa akin lalo na ang aking kayabing kaibigan na si joanne. Madming nagulat sa pangyayari pero hindi nagtagal lumipas din ito, ngunit hindi ito pinalampas ng mga estudyanteng nasa likuran dahil siguro sa kanilang kyuriosidad. Agad nila itong tinanong sabay pag tayo nila. Nagsitiinginan kaming lahat na nasa unahan para makita kung sino ang nagbalak para magtanon kung ano ang nangyari. Bumungad sa akin ang nagtatakang mukha ng amng kaklase na si loraine. Pero bago niya pa maitanong ang kanyang tanong ay inunahan na siya ng aking nanay para dito. Tinanong niyo kun ayos lang ba ako. Hindi na ko sumagot imbis thmango nalamang ako ngunit bakas sa kanyang mukha ang pagaaalala. Tinanong ni loraine kung may problema bang naganap nungit nanlaki anmga mata naming lahat ng marinig ang sagot ng aming driver, tila may sasakyan daw na tumigil sa aming harapan na dapat ay patawid sa kabila. Lakig pagtataka namin ngunit wala naman sasakyan ang kasulukayang nakatigil dito at isa pa, hindi pwedeng tumawid ang isang sasakyan sa lugar na ito, sa edsa, pa kabila. Litong lito ang lahat. Malapit na rin naman lumipas ang pagmamadaling araw kayat maliwanag na run ngunit hindi ko maipalaiwanag ang ekspresyon ng aming driver na parang toto talaga ang bawat na kanyang sinasabi. Hindi parin kapani paniwala. Ngunit hindi naman kami pepreno ng ganoong kalalas lalo na kung wala rin naman itong patutunguhan. Nang mapagalaman na ng aming guro na ayos ang lahat at wala namang ganoong nasaktan ay dumiretso na kami kahit lahat ngayon sa paligid ko ay kinakabahan sa susunod pang mga mangyayari. Hindi pa rin makatayo ang aming tour guide sa sakit ng katawan at dinanas niya kayat pinki muna niyang umupo nalang at magpahinga ngunit hindi naman natigil ang pagbibigay ng kanyang kaalaman sa bawat nadadaanan namin kahit nakaupo lamang siya. Hindi kami kumportable sa ganitong lagay. Pilit kaming pinapakalma pero di parin namin maiwasan ang pagaalala. Mahirap pilitin ang isang bagay lalo na kung ang pagpilit dito ay wala namang patutunguhan. Simula pa lang ito ngunit hindi na namin kinakaya. Alam ko sa sarili ko na marami pa ang kasunod na posibleng mangyari. Lumalakas ang ulan. Natatakpan ng mga patak nito ang aking makintab na bintana kanina ngunit ngayon ay basa na. Gayunman may kakayahan pa rin ako para makita ang mga lugar na nadadaanan namin. Ngunit sa lahat ng mga magagandang lugar na nadaanan namin isa lang ang kumuha ng atensyon ko. Ang isang sementeryo sa aking kaliwang bahagi. Mapuno ngunit malawak. At ang pinaka umagaw ng atensyon ko ay ang bilang ng puntod na naandito. Sinubukan ko itong bilangin kahit malabo na ang akin bintana sa lakas ng ulan. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, at........napakunot na lamang ang akin noo at napatakip ng bibig sa aking huling pagbibilang. Siyam?? Siyam na puntod lamang ang naandirito. Hindi ako nagkakamali. Sa lawak ng sementeryong ito, nakakapagtaka kung bakit siyam lamang ang lutod na naandito. Siyam? Hindi! Hindi! Ito maari. Nawala ang tingin ng aking mga mata rito ng biglang nagsalita ang aming tour guide sa isang mahinahaon na boses. Napatingin na lang ako dito kaagad ng nakakunot parin ang aking noo. Inutusan niya kamingg tuminin sa aming kaliwang bahagi para daw makita namin ang isang napakagandang lugar dito. Ano ang ibug niyang sabihin?? Dahan dahan akong tumiin dito at laking pagkagulat ko na ang mga nakikita ko nalamang ay mga naglalakihang puno na may napakaramihg bunga. Pero? Hinananp ko kung nasaan ang mga puntod na nakita ko kanina. Ngunit nabigo ako at wala naman talaga nito. Ngunit hindi ako nagkakamali, isang sementeryo ang nadaanan namin. Iba na talaga ang kutob ko, una ang sasakyan, pangalawa ang sementeryo na may,, siyam? Na... Puntod? Nakarinig ako ng isang malalim na paghinga mula sa aking likuran at nakito ko ang mukha ng aking kaklase na si isaac na gulat na gulat di. Na parang sa akin. At tila may hinahanap din sa kanyang bintana. Ibig sabihin ba nito na hindi lang ako ang nagiisa sa bus na ito. Ibig sabihin ba niyo na... Nakita niya rin? Naguguluhan na ako. Gulong gulo na utak ko. Ano ba kailangan kog gawin. Ngayon pa lang nagsisisi na ako. Ayoko na. Hindi ko namalayan na patigil pala kami sa isang gasolinahan para mag pa gas. Siguro stop over narin ito para sa aming lahat. Pinababa na yung iba para dun sa mga gusto munang pumuta sa comfort room. Bumababa muna ang aking katabi na si joanne na kasalungat ko naman. Naghintay lang ako sa loob ng bus. At wala akong gana para bumababa pa. Isa pa. Wala naman pa akong iba pang dapat gawin. Nagpaalama siya st sinubukan niya akong niyaya pero hindi rin nuya naman akong napilit. Alam ko babalik rin naman siya agad sa ilang saglit lamang. Bumababa rin ang aking nanay para bumili ng aming inumin. Hindi ko kaagad na isip na ako nalang pala ang mag isa sa loob. Nakaramdam ako ng panlalamig at hindi kumportableng pakiramdam. Hindi ko na ito pinansin at pinalampas na laman ngunit paulit ulit lag akong niyayakap ng isang napakalamkg na hangin. At hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ito. Napayakap na lamang ako sa aking sarili dahil wala rin naman na akong magagwa para dito. Hindi naman ko naman pwedeng paulit ulit ibaon ang sarili ko sa takot. Nag pretensya nalang ako na wala akong ibang naramdaman na masama para wala na ring iba pang kadamay sa mga pangayayaring ito. Ilang minuto lan ang lumipas ay nakabalik na ang lahat. Pumasok na rin ang aming tour guide na punilit makapaglakad at ang aming driver na sa aming tour guide. Nagsiupuan na ang lahat sa kanikanilang upuan. Tumani na muli sa akin si joanne na may dalang mga pagkain na pwede naming kainin ngayon. Nakaupo na rin ang aking nanay, ibinigay niya na rin sa akin ang aking inumin at agad na rin humarap. Binuksan ni joanne ang pagkain at sa ilang sandali ay kumain muna kami. Psgkaupo ng driver sa driver's seat ay agad niyang pinatakbo ang sasakyan ngunit hindi paabante kundi paatras. Dahil hindi kami maaring magkasya sa isang maliit na espasyo. Bakit ganoon? Parang bumalik na sa normal ulit ang lahat pero mabuti naman kung ganoon. Untinunti kami umatras ngunit pagkaupo ng pagkaupo ng lahat ay agad itong bumilis. Nagulat nalang kaming lahat ng may malakas na tunog ang parang bumannga sa amin, nung una hindi namin ito pinansin pero nung pangalawang bese na, ay agag na kamig curious tungkol doon. Parang mayroong isang malaking bato na nakaharang dito. Napatingin nalang kamig lahat sa aming likuran ng biglang may mga malalaks na sigaw ang narinig namin. Agad kaming bumaba at hindi ko nakaya ang aking nakita.. Ss-i scheneil , nabangga, patay na siya, duguan at halatang nasagasaan. Kinalibutan ako at agad tinakpan ang aking mga mata. Hindi ko kaya ang aking mga nakikita. Pinagtinginan kami. At ng iba pang mga tao. Agad dumatin ang isang ambulansya. Dumating na rin ang napakadaming pukisya. Agad pinatong ang patay na katawan ng aming kaklase sa isang higaan at pinasok agad sa ambulansya. Nagimbistiga ang pulis sa oagkamatay ng aming kaklase dahil napakaimposible lahat ng nangyari. Sa hindi inaasahang pagkakataon kailanagan isama ng mga pulis ang aming driver dahil kaialangan daw imbistigigahan siya sa prisinto. Napakalaking problema. Tumawag ang aming guro ng panibagog driver habang naiiyak sa pangyayari. Hindi pa ein ako makapaniwala. Ang mga inosente kong mata ngayon ay nabuksan na. Ilang minuto na ang lumilipas at sa wakas dumating na rin ang aming driver. Agad kaming pinapasok sa loob ng aming bus. Peoblemado pa rin ang lahat sa mga nangyayari pero ibahin niyo si isaac. Walang ekspresyon amg mukha nuya st tila alam niya bawat pangyayari. At ang mga susunod pang mangyayari. Nakakaba na. Siya si isaac, ang pinakamatalik na kaibigan ni jed, mayroon kaming pagkakatulad ngunit hindi sa lahat ng bagay. May bukod tangi kaming pinagkaiba. Ang curiosidad. Hindi ko alam ngunit parang alm niya ang lahat, ni parang wala na siyang dapat imbestigahan pa. Minsan maraming nawiwirduhan sa kanya ngunit wala siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Pero ngayon mukhang naiintundihan ko na siya, nakaupo na ang laaht sa loob, may mga luhang namumuo sa mata ng mga kaibigan ng namayapang si scheneil. Ang iba naman ay mas nakakaramdam ng galit sa nangyari. Samantala ako, tulala pa rin at hindi alam ang aking gagawin. Nagulat nalang ako ng bigla ulit tumabai sa akin si joanne. At ng magsalita na ang isa mga guro namin hindi ko kinaya ang kanyang sinabi. Madami ang nag react at nagulat. Madaming gumawa ng mga kilos na hindi dapat nangyayari ngayon. Itutuloy pa rin namin ang aming paglalakbay. Ano? Hindi ko alam kung ano magiging reaksyon pero hanggang ngayon umiikot pa rin sa utak ko ang mga katabang iyon, itutuloy namin ang fieldtrip. At pagkatapos man lang non ay hindi na nila kami inintindi at muli ng umupo. Pinakalma kami nila ng saglit at ipanilawanag ang nangyari ngunit hindi iyon sapat. Madami pang mas lunakas ang

typographical error

Last Update: 2014-12-04
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference:

fancy pants

magarbong pantalon

Last Update: 2014-11-02
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference:

Add a translation