Markiz

Marchese

Bezpieczeństwo elektrycznych przyrządów do użytku domowego i podobnego – Część 2-97: Wymagania szczegółowe dla urządzeń do przesuwania żaluzji, zasłon, markiz i podobnego wyposażenia [IEC 60335-2-97:1998 (Zmodyfikowana)] -Nie dotyczy -— -

Sicurezza degli apparecchi elettrici d'uso domestico e similare — Parte 2: Norme particolari per gli attuatori per dispositivi di chiusura avvolgibili, come tapparelle, tende, persiane e dispositivi similari [IEC 60335-2-97:1998 (Modificata)] -Nessuno -— -

Bezpieczeństwo elektrycznych przyrządów do użytku domowego i podobnego -Część 2-97: Wymagania szczegółowe dla urządzeń do przesuwania żaluzji, zasłon, markiz i podobnego wyposażenia (IEC 60335-2-97: 1998 (Zmodyfikowana)) -Nie dotyczy -— -

Sicurezza degli apparecchi elettrici d'uso domestico e similare — Parte 2: Norme particolari per gli attuatori per dispositivi di chiusura avvolgibili, come tapparelle, tende, persiane e dispositivi similari (IEC 60335-2-97: 1998 (Modificata)) -Nessuno -— -

Pierwsze odniesienia historyczne w regionie do oliwy z oliwek sięgają XVI i XVII wieku. Dotyczą następujących gmin cechujących się dużą tradycją produkcji oleju: Loja, Montefrío i Illora. Na podstawie wielu dokumentów historycznych można potwierdzić istnienie ważnych przepisów dotyczących olejarni od 1586 r. — roku opublikowania%quot%Ordenanzas Municipales de Molinos de aceites de la Ciudad de Loja%quot%, które obowiązywały do XVIII wieku (sekcja Órgano de Gobierno, apdo. Alcalde, libro 2, 1709, Biblioteka miejska Loja.). W 1752 r. markiz de Ensenada podkreślał znaczenie sektora oliwy z oliwek w gminie Montefrío. W%quot%Enciclopedia Mundial del Olivo (1996)%quot% międzynarodowy komitet ds. oliwy z oliwek wymienia pośród odmian hiszpańskich drzew oliwkowych dwie odmiany pochodzące z Montefrío: Manzanilla de Montefrío i Chorreao de Montefrío. W Diccionario Geográfico-Estadístico-Histórico de España z 1845 r. Pascual Madoz opisuje, że gleby gminy Illora nadają się do uprawy drzew oliwkowych i odnosi się w szczególności do%quot%El Soto de Roma%quot%, posiadłości książęcej Wellington, na terenie której znajduje się słynna olejarnia%quot%Molino del Rey%quot%, wybudowana w 1800 r. Wreszcie w publikacji zatytułowanej%quot%Las Raíces del Aceite de Oliva (1984)%quot% minister rolnictwa, rybołówstwa i żywności uznaje oliwy produkowane w Loja, Montefrío i Illora za najlepsze oliwy z oliwek prowincji Granada.

Le prime testimonianze storiche riguardanti l'olio d'oliva in questa "comarca" risalgono al Cinquecento e al Seicento e fanno la loro apparizione in comuni di grande tradizione olivicola: Loja, Montefrío e Illora. Vari documenti storici attestano un'importante regolamentazione dei frantoi a partire dal 1586, data alla quale vennero pubblicate le "Ordenanzas Municipales de Molinos de aceites de la Ciudad de Loja", che durarono fino al Settecento (Sección Órgano de Gobierno, apdo. Alcalde, libro 2, 1709, Biblioteca Municipal de Loja.). Nel 1752 il marchese de Ensenada evoca l'importanza dell'olio d'oliva nel comune di Montefrío. Nella sua pubblicazione "Enciclopedia Mundial del Olivo (1996)" il comitato oleicolo internazionale descrive, fra le varietà spagnole di olivo, due varietà autoctone di Montefrío: Manzanilla de Montefrío y Chorreao de Montefrío. Nel "Diccionario Geográfico-Estadístico-Histórico de España" (1845) Pascual Madoz scrive che i territori del comune di Illora si prestano particolarmente alla coltivazione dell'olivo e fa speciale riferimento alla tenuta "El Soto de Roma", proprietà dei Duchi di Wellington, in cui si trova il famoso "Molino del Rey" costruito nel 1800. Nella sua pubblicazione "Las Raíces del Aceite de Oliva (1984)" il ministero spagnolo dell'agricoltura, della pesca e dell'alimentazione definisce gli oli di Loja, Montefrío e Illora come quelli che posseggono la più elevata qualità nella provincia di Granada.