Pigsty

Chlew

This is about small-scale operations which take the carcasses of dead animals on farms with livestock, in pigsties for example, directly to feeding sites in the country for wild animals to feed on.
http://www.europarl.europa.eu/

Mowa tu o drobnych przedsiębiorstwach, które zabierają padlinę z gospodarstw hodowlanych, np. z chlewów czy chlewni, bezpośrednio do punktów skarmiania na prowincji, żeby żywiły się nią dzikie zwierzęta.
http://www.europarl.europa.eu/

Link: Human consumption of pork meat has been found in remains in the Baixo Alentejo region dating back to the Bronze Age, principally next to dolmens and other megalithic monuments. The consumption of this meat is also reported in the region in the 4th century B.C., during the period of Celtic rule. These peoples made an important contribution to the diversification of the eating habits of the Baixo Alentejo region. Later, the consumption of pork meat increased following the Roman tradition, when the region was ruled by the Romans. These colonisers encountered innovative culinary techniques: the pigs were fed acorns and local aromatic plants were used in the production of food. The first millennium A.D. is marked by the arrival of Muslim invaders. However, the rules of the Koran did not have any influence on local customs. The main legacy of this period is the use of spices in local cooking. Throughout the ages there are numerous references to pigs being fed acorns from oak groves. This was the most frequently consumed type of meat in the region, either fresh or preserved. The animals lived in extensive farms, and sometimes in community pigsties called "adúas", which until recently could still be found in the Alentejo region. Thus, pork has always had a unique place in Alentejo regional cuisine, from ancient times up to the present day. The art of sausage making, of which the Linguiça do Baixo Alentejo or Chouriço de Carne do Baixo Alentejo is an important product, developed as a result of the need to preserve pork meat throughout the year. In conclusion, 3 basic elements link the Linguiça do Baixo Alentejo or Chouriço de Carne do Baixo Alentejo to the region: the meat used comes from a breed of animal peculiar to the region; this animal is reared on oak groves in the region; the meat has a specific flavour, with seasoning and sensory characteristics and a unique appearance which differs from other sausage meat products from the Alentejo region.

Związek: O spożywaniu mięsa wieprzowego przez ludzi w regionie Baixo Alentejo świadczą ślady pochodzące z epoki brązu, zwłaszcza w okolicach dolmenów i innych budowli megalitycznych. Istnieją również wzmianki o spożywaniu tego mięsa we wspomnianym regionie w IV w. p.n.e., w okresie panowania Celtów. Plemiona te przyczyniły się w znaczący sposób do zróżnicowania nawyków żywnościowych w regionie Baixo Alentejo. W późniejszym okresie spożycie wieprzowiny wzrosło wraz z tradycją rzymską, podczas panowania Rzymian w regionie. Kolonizatorzy ci spotkali się z innowacyjnymi technikami: świnie karmiono żołędziami, a do przyrządzania potraw używano miejscowych roślin aromatycznych. W pierwszym tysiącleciu naszej ery miał miejsce najazd muzułmanów, jednakże zakazy Koranu nie wpłynęły zasadniczo na lokalne zwyczaje. Istotną spuścizną tej epoki jest wprowadzenie przypraw do miejscowej sztuki kulinarnej. Na przestrzeni wieków zachowały się liczne wzmianki dotyczące obecności świń karmionych żołędziami pochodzącymi z "montados", których mięso, świeże lub przetworzone, było najczęściej spożywane w tym regionie. Zwierzęta hodowano w systemie ekstensywnym, a często dodatkowo w "adúas" — zbiorowych chlewach istniejących do niedawna na ziemiach regionu Alentejo. Stąd też wieprzowina zajmowała zawsze wyjątkowe miejsce w gastronomii regionu, od dawnych czasów aż po dzień dzisiejszy. Potrzeba przechowywania mięsa wieprzowego przez cały rok dała początek rozwojowi sztuki wędliniarskiej, której ważnym przykładem jest "Linguiça do Baixo Alentejo" lub "Chouriço de Carne do Baixo Alentejo". Podsumowując, "Linguiça do Baixo Alentejo" lub "Chouriço de Carne do Baixo Alentejo" związana jest z regionem poprzez 3 zasadnicze elementy: wykorzystywanie mięsa pochodzącego z lokalnej rasy zwierząt hodowanych w regionie; chów tych zwierząt w "montados" w regionie; przyprawianie mięsa w specjalny sposób, przez co posiada zróżnicowany w stosunku do innych produktów wędliniarskich z regionu Alentejo smak, wygląd i zapach.

Link: Human consumption of pork meat has been found in remains in the Baixo Alentejo region dating back to the Bronze Age, principally next to dolmens and other megalithic monuments. The consumption of this meat is also reported in the region in the 4th century B.C., during the period of Celtic rule. These peoples made an important contribution to the diversification of the eating habits of the Baixo Alentejo region. Later, the consumption of pork meat increased following the Roman tradition, when the region was ruled by the Romans. These colonisers encountered innovative culinary techniques: the pigs were fed acorns and local aromatic plants were used in the production of food. The first millennium A.D. is marked by the arrival of Muslim invaders. However, the rules of the Koran did not have any influence on local customs. The main legacy of this period is the use of spices in local cooking. Throughout the ages there are numerous references to pigs being fed acorns from oak groves. This was the most consumed type of meat in the region, either fresh or preserved. The animals lived in extensive farms, and sometimes in community pigsties called "adúas", which until recently could still be found in the Alentejo region. Thus, pork has always had a unique place in Alentejo regional cuisine, from ancient times up to the present day. The art of sausage making, of which the Paio de Beja is an important product, developed as a result of the need to preserve pork meat throughout the year. In conclusion, 3 basic elements link the Paio de Beja to the region: the meat used comes from a breed of animal peculiar to the region; this animal is reared on oak groves in the region; the meat has a specific flavour, with seasoning and sensory characteristics and a unique appearance which differs from other sausage meat products from the Alentejo region.

Związek: O spożywaniu mięsa wieprzowego przez ludzi w regionie Baixo Alentejo świadczą ślady pochodzące z epoki brązu, zwłaszcza w okolicach dolmenów i innych budowli megalitycznych. Istnieją również wzmianki o spożywaniu tego mięsa we wspomnianym regionie w IV w. p.n.e., w okresie panowania Celtów. Plemiona te przyczyniły się w znaczący sposób do zróżnicowania nawyków żywnościowych w regionie Baixo Alentejo. W późniejszym okresie spożycie wieprzowiny wzrosło wraz z tradycją rzymską, podczas panowania Rzymian w regionie. Kolonizatorzy ci spotkali się z innowacyjnymi technikami: świnie karmiono żołędziami, a do przyrządzania potraw używano miejscowych roślin aromatycznych. W pierwszym tysiącleciu naszej ery miał miejsce najazd muzułmanów, jednakże zakazy Koranu nie wpłynęły zasadniczo na lokalne zwyczaje. Istotną spuścizną tej epoki jest wprowadzenie przypraw do miejscowej sztuki kulinarnej. Na przestrzeni wieków zachowały się liczne wzmianki dotyczące obecności świń karmionych żołędziami pochodzącymi z "montados", których mięso, świeże lub przetworzone, było najczęściej spożywane w tym regionie. Zwierzęta hodowano w systemie ekstensywnym, a często dodatkowo w "adúas" — zbiorowych chlewach istniejących do niedawna na terenie Alentejo. Stąd też wieprzowina zajmowała zawsze wyjątkowe miejsce w gastronomii regionu, od dawnych czasów aż po dzień dzisiejszy. Potrzeba przechowywania mięsa wieprzowego przez cały rok dała początek rozwojowi sztuki wędliniarskiej, której ważnym przykładem jest "Paio de Beja". Podsumowując, "Paio de Beja" związany jest z regionem poprzez 3 zasadnicze elementy: wykorzystywanie mięsa pochodzącego z lokalnej rasy zwierząt hodowanych w regionie; chów tych zwierząt w "montados" w regionie; przyprawianie mięsa w specjalny sposób, przez co posiada zróżnicowany w stosunku do innych produktów wędliniarskich z regionu Alentejo smak, wygląd i zapach.