MyMemory, World's Largest Translation Memory
Click to expand

Language pair: Click to swap content  Subject   
Ask Google

You searched for: paano gumawa ng simple sentences    [ Turn off colors ]

Human contributions

From professional translators, enterprises, web pages and freely available translation repositories.

Add a translation

English

Tagalog

Info

paano ako ma

paano ako makakamove on kung palaging pinapaalala sa akin ng aking mga kaibigan

Last Update: 2014-12-03
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

My happiness is just simple

mababaw lang ang kaligayahan ko

Last Update: 2014-11-13
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

pamaksang sentences and subordinate sentence

pamaksang pangungusap at pantulong na pangungusap

Last Update: 2014-12-03
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

paano gumawa ng security report tagalog

paano gumawa Ng tagalog ulat seguridad

Last Update: 2014-11-14
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

haha I can type full sentences in your langage

hindi ako makakapasok

Last Update: 2014-11-24
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

Good morning! What if you start today repeating these sentences? Remember that everything you want to do it reality...

Magandang umaga! Paano kung sinimulan mo ang ngayon paulit-ulit na mga pangungusap? Tandaan na ang lahat ng bagay na nais mong gawin ito katotohanan ...

Last Update: 2014-11-21
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

Sentence

Pangungusap

Last Update: 2014-12-09
Usage Frequency: 23
Quality:
Reference: Wikipedia

Sentence (linguistics)

Pangungusap

Last Update: 2014-12-05
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Wikipedia

Naniniwala ka ba sa pagbibilang ng siyam na butuin sa loob ng siyam na araw. Kung ako ang tatanungin mo, hindi naman talaga ako yung tipo ng tao na mabilis mapapaniwala sa mga ganitong klase ng kasabihan o pamahiin. Ngunit sa tuwing nakikita mo ang kanilang pagningning sa iyong mg mata, sa tuwing magliliwanaag sila sa dilim, at sa mga ilaw nilang nakakamangha. Wala ka ng iba pang magagawa kundi sundin ang ipinapahayag ng iyong curiosidad. Alam kong pwede itong hindi ito totoo at maari ring hindi magkatotoo. Sa mata ng iba, isa lang itong malaking kalokohan. Ginawa ko ito bilang pagsubok lamang. Katulad nga. Sinasabi ng karamihan, wala namang mawawala at hindi naman ito masama lalo na kung ang kapalit ng iyong pagbibilang ay ang katuparan ng iyong kahilingan. hindi natin alam, wala ni isa satin ay nakakaalam kung nasa mga butuin pala talaga ang kapalaran ng bawat isa sa ating lahat. Hindi naman ako umaasa sadyang hindi lang ako nawawalan ng pag-asa. Ika-siyam na gabi ko ngayon sa pagbibilang ngunit hanggang ngayon hindi ko pa alam kung ano ang aking hihilingin. Hindi ko rin alam kung talagang matutupad ba ang lahat ng ito. Ako nga pala si Carl David Opiña,maari niyo ako tawagin sa pangalang Dave Ilabing dalawang taong gulang na ako.. Nag aaral ako sa eskwelahang Doominican College of Sta Rosa. Isa akong hamak at misteryosong estudyante. Walang gustong makipagkilala. Walang gustong makipagkaibigan bukod sa babaeng nagngangalang Joanne Ausena, o mas sanay kung siya ay tawaging Joanne. Siya lang ang bukod tanging nakakaalam ng nga sikreto ko sa buhay. Ang taong nakakaintindi sa akin mula ng pumasok ako sa paaralang ito. Magkapareho kami ng hilig sa mga bagay bagay kung kaya't siguro ay nagkakasundo kami. Sa lahat ng sikreto kong nalalaman niya mayroon pa rin siyang hindi dapat malaman tugkol sa tunay na pagkatao ko. Lakbay aral namin kinabukasan ng umaga. Panigurado ako na hindi lang ako ang natutuwa kundi pati na rin ang aking mga kaklase't kamag-aral. Masaya ako dahil madami kaming mapupuntahan. Marami rami din ang aming madidiskubreng bagong lugar. Wala naman akong ibang dapat gawin kundi ang magprepara para bukas at iennjoy ang aming paglalakbay dahil ito lang naman ang solusyon para masulit ko ang araw na iyon. Ngunit hindi ibig sabihin na kami ay maglalakbay aral ay nangangahulugan na hindi ko na iintindihin at pangangahalagahan ang aking mga kaalaman na nakalap sa lugar na iyon. Hindi imposible na magbigay ang aming guro ng aktibidades tungkol dito. At higit sa lahat ay ang pagiingat at pananalig sa diyos.. Ito ang lagi nating dapat baon. Hindi lang sa ganitong pangyayari, kundi sa pangaraw araw na nangyayari sa ating buhay. Maaring masaya nga ako ngunit hindi naman pa ako nasasabik at naeengganyo par abukas sa hindi ko mawaring kadahilanan. Nababalot ng takot at kaba ang isipan ko. Ngunit iba ang idinidikta ng puso ko.. May mga tao lang na ayaw akong pakisamahan dahil sila rin mismo ay hindi marunong makisama sa ibang taong nakakasalamuha nila. Sabihin niyo ng duwag ang isang katulad ko ngunit sila yung tipo ng tao na gugulo sa buhay mo at hindi ka titigilan hanggang sa huling pag apak ng mga paa mo sa lupa. Sa tuwing naiisip ko sila ay patuloy akong natatakot sa susunod na pwedeng mangyari sa akin. Hindi lang sila isa, dalawa, tatlo o apat, marami sila. Napakarami. Gusto kong takasan ang bawat pangyayaring ito ngunit hindi ko magawa. Sadyang nahihirapan lang ako sa ganitong klase ng situwasyon. Alam ko mahirap intindihin pero dadating din ang tamang oras para malaman niyong lahat ang totoong storya sa likod ng bawat sinasabi ko. Napapagod na ako. Iba ang inaasahan ko sa eskwelahang ito. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako dapat magtiis. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Ilang buwan pa lang ang lumilipas pero nararamdaman ko na kaagad kung ano ang pinagdadaanan ng ibang estudyanteng pumapasik dito. Ang mga taong walang kinakatakutan, ang mga taong walang kinakawaan. Hindi ko na ata ito kaya.Sila na ata ang taong hindi na mapapatawad pa ng kahit sino . Sumusobra na sila. Hindi ba nila alam ang salitang abuso. Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko sa akin kama. kinuha ko ang isang lukot na papel sa isang lamesa na katabi ng aking kama atyaka sumilip sa aming maliit na bintana at nagsimula nang bumilang ng mga butuin na nagniningning sa aking mga mata. Huling gabi ko na ngayon kaya dapat maging sigurado ako sa akingg gagawin. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, siyam. Itinuro ko ang mga pinakamalalaking butuin. Ipinikit ko ang aking mga mata at hiniling ko na kung ano ang dapat. Hawak hawak ko parin ang lukot na papel na kanikani langg ay aking kinuha. Minulat ko ang aking mata ng nakangiti ngunit may namumuong galit sa aking isipan. Naramdaman ko ang tagumpay ng natapos ko ang ikasiyam na gabing ito. Umaasa pa rin ako na ang lahat ng ito ay may pag asang magkatotoo ito. Muli akong humiga para makatulog ng maaga ng sa ganoon ay maaga rin akong makagising bukas. Dapat akong magpahinga at mag prepara para bukas. Ipinikit ko ang aking mga mata ngunit bago iyon, ako ay nagdasal muna, atyaka tuluyan ng binalutan ng kumot ang aking katawan. Tahimik ang gabi at tangingg mga butuin at ang buwan lamang ang nagbibigay lieanag sa dilim. KINABUKASAN Ngayon na. Ngayon na ang araw na pinakahinihintay ng lahat. Kung saan sila ay nagagalak at maligayang nagiintay ng oras upang makapunta sa aming destinasyon. Ngayon ang araw ng aming lakbay aral papunta sa subic, ocean adventure. Marami siguro namamangha at naeengganyo ngunit ibahin niyo ako. Hindi ako ineteresado sa ganitong klase ng mga bagay. Oo, nakakaramdam ako ng tuwa pero hindi ako yung klase na halos hindi na makatulog sa sobrang pagkagalak. Nanaginip pa naman ako. Isang napakasamang panaginip. Masama ang kutob ko. Nararamdman kog hindi maganda ang mangyayari. Paano kung ang isang panaginip ay mapunta bilang isang realidad. Paano kung ang bawat imahinasyon mo ay magin isang totoong pangyayari. Kinikilabutan ako. Ang ikinakatakot ko ay ano nalang ang mangyayari kun pg ang lahat nga ng sinasabi ko ay tama. Alas dos pa lang ng madaling araw ay gising na ako. Hindi ko alam kung bakit ngunit nakaramdam ang katawan ko ng isang hanging dumaan kung kayat nagising ang aking diwa. Agad akong bumangon para magkaroon ng kaunting ehersisyo. Dumiretso na ako sa banyo para magsipilyo at maligo. Hindi na ako kumain ng almusal dahil nakagawian ko na iyon. Wala akon gana tuwing kakain ako ng umaga lalo na tuwing bagong gising. Hindi sanay ang aki tiyana sa ganoon. Naliligo ako ngayon habang ang aking nanay ay naghahanda at nagpeprepara para sa aming dadalhin. Naisipan namin na wag nalang magbaon ng pagkain at doon nalang kumain sa destinasyon kung saan kami pupunta. Panigurado naman ako mayrrong maaring kainan doon. Pinalalahanan ko ang aking nanay na dalhin ang mga importanteng bagay na daoat ay bit bit naman hanggang pagpunta roon. Katulad nalang ng isa pang damit, at iba pa. Pagkatapos kong maligo ay agad na akong nagbihis ng aking susuotin. Mayroon kaming tinatawag na batch t shirt kada isang baitang ng sa ganoon ay makilala ang bawat isa sa aming lahat. At para na rin makilala kami bilang isang estudyante sa ika pitong baitang. Samantala ang pangibaban namin ay ang aming pe jogging pants. Mabilis akong nag ayos at umalis na kami ng aking nanay papuntang aming eskwelahan dahil sa pagkakaalam ko, doon ang aming tagpuan para makasakay sa aming bus. Pagkatingin ko sa aking relo ay napagalaman kong huli na ako sa oras ng aming assembly at mukhang malelate din kami sa aming oras ng pag alis.. Buti nalang ay na kausap ng aking nanay ang amin guro na hintayin lang kami ng saglit at nasa kalagitnaan na rin naman kami. Pagmamaneho. Habang palapit kami ng palapit sa amingg pupuntahan o sa aking eskwelahan ay pabilis din ng pabilis ang tibok ng puso ko. Dapat ba akon huwag na lang sumama? Dapat ba ako g. Umatras na lang. Pero pano ko malalaman kung hindi ko susubukan. Dapat akong makasiguro. Kailangan ko itong gawin. Handa akon magsakripisyo mapanindigan ko lang ang mga salitang binitwan ko. Nandito na ako at wala ng oras pa para bumalik pa ako sa simula ng lahat ng ito. Pagkarating na pagkarating namin sa aki eskwelahan ay agad ipinarada ng aji nanay ang aming sa sasakyan kung saan maluwag ang espacyo. Agad kaming bumaba at dali dalingg sumakay ng bus. Alam ko naman na kami nalang ang hinihintay at aalis ito. Pagkaakyat na pagkaakyat ko palang ay nakita ko na kaagad ang mga mata tila napako sa pagtingin sa akin. Tila mga nanlilisik ang mga ito at parang wala silang balak alisin ang mga matatalas nilang tiin sa aking mga mata. Hindi ko na ito pinansin. Pilit ko itongg iniwasan. Mabilis akong tumabi sa upuan namin dalawa ni joanne. Ako ang nasa window seat samantala Ng aking nanay ay nasa tapat ko sa madaling salita, siya ay nasa aking unahan. Malamig at tila tahimik ang nangingibabaw sa apat na sulok ng bus namin. Nagulat nalang kami ng biglang nagsalita ang mga taong kinakatakutan ko. Kasabay nito ay ang paghihintay ng pag alis ng aming bus. At tama nga ang aming pagaakala, biglaan ang pagtakbo nito kasabay ang isang maingay na tunog na sinamahan pa ng ingay ng ibang tao sa loob Hindi ito pwede, hindi iyo maaring mangyari, ang bawat iniisip ko unti unting nangyayari, detalyado bawat sandali, bawat pagikot ng orasan, bawat segundo, parehong pareho ng aking inaakala. Kailangan kong gumawa ng paraan. Kailangan kong makahanap ng isang napakamabisang paraan bago pa pa mahuli ang lahat. May oras pa ako para tapusin ang lahat ng ito. Gagawin ko ang lahat sa abot ng akig makakaya. Masaya ang lahat na naglalakbay. Kasalukuyan akong kinakausap ng aking matalik na kaibigan na si joanne. Sa pagkakaalala ko, kaarawan ngayon ng aming kaklaseng si Jed. Pag nga naman natapatan ng pagkakataon, sa mismon kaarawan nuya pa magaganap ang isang pangyayari. Isang hindi inaasahang pangyayari. Isa siya sa pinaka tahimik sa amin ngunit sa kabila ng kanyang maamong mukha ay may naitatagong maitim na imahe na hindi mi maaring ipakiwanag. Sa pagkekwentuhan namin ni joanne, hindi ko namalayan na lumipas na pala ang dalawang oras simula nung amin pag alis sa amin eskwelahan. Napakabilis ng oras kung kaya naman napakabilis din ng mga sunod aunod na pangyayari. Sumakay na rin ang aming tour guide, na nagngangalang Ed. Matangkad, maitim, at higit sa lahat matalino. Madami siyang tinuturo sa aming lugar kung saan ipanapaliwanag niya rin kung ano ito. Hindi ako mahilig makinig sa mga ganyang klase ng usapan pero hindi ko alam kung bakit bigla niya nalang nakuha ang atensyon ko. Laking pagtataka ko nang biglang prumeno ang aking sasakyan ng napakalakas. Ang ibang nakatayp ay mabilis natumba sa sahig, at ang malala pa napuruhan sa pagtumba ang aming tour guide. Agad siyaninalalayan ng guro namin sa unahan at agad siyang ipinaupo muna. Madami ang naumpog at nahilo sa kanilang pagkakaupo dahil dito. Hindi ko alam kung bakit pero bigla nalang akong napangiti sa hindi ko malamang kadahilanan. Laking pagtataka ng ibang taong nakatinin sa akin lalo na ang aking kayabing kaibigan na si joanne. Madming nagulat sa pangyayari pero hindi nagtagal lumipas din ito, ngunit hindi ito pinalampas ng mga estudyanteng nasa likuran dahil siguro sa kanilang kyuriosidad. Agad nila itong tinanong sabay pag tayo nila. Nagsitiinginan kaming lahat na nasa unahan para makita kung sino ang nagbalak para magtanon kung ano ang nangyari. Bumungad sa akin ang nagtatakang mukha ng amng kaklase na si loraine. Pero bago niya pa maitanong ang kanyang tanong ay inunahan na siya ng aking nanay para dito. Tinanong niyo kun ayos lang ba ako. Hindi na ko sumagot imbis thmango nalamang ako ngunit bakas sa kanyang mukha ang pagaaalala. Tinanong ni loraine kung may problema bang naganap nungit nanlaki anmga mata naming lahat ng marinig ang sagot ng aming driver, tila may sasakyan daw na tumigil sa aming harapan na dapat ay patawid sa kabila. Lakig pagtataka namin ngunit wala naman sasakyan ang kasulukayang nakatigil dito at isa pa, hindi pwedeng tumawid ang isang sasakyan sa lugar na ito, sa edsa, pa kabila. Litong lito ang lahat. Malapit na rin naman lumipas ang pagmamadaling araw kayat maliwanag na run ngunit hindi ko maipalaiwanag ang ekspresyon ng aming driver na parang toto talaga ang bawat na kanyang sinasabi. Hindi parin kapani paniwala. Ngunit hindi naman kami pepreno ng ganoong kalalas lalo na kung wala rin naman itong patutunguhan. Nang mapagalaman na ng aming guro na ayos ang lahat at wala namang ganoong nasaktan ay dumiretso na kami kahit lahat ngayon sa paligid ko ay kinakabahan sa susunod pang mga mangyayari. Hindi pa rin makatayo ang aming tour guide sa sakit ng katawan at dinanas niya kayat pinki muna niyang umupo nalang at magpahinga ngunit hindi naman natigil ang pagbibigay ng kanyang kaalaman sa bawat nadadaanan namin kahit nakaupo lamang siya. Hindi kami kumportable sa ganitong lagay. Pilit kaming pinapakalma pero di parin namin maiwasan ang pagaalala. Mahirap pilitin ang isang bagay lalo na kung ang pagpilit dito ay wala namang patutunguhan. Simula pa lang ito ngunit hindi na namin kinakaya. Alam ko sa sarili ko na marami pa ang kasunod na posibleng mangyari. Lumalakas ang ulan. Natatakpan ng mga patak nito ang aking makintab na bintana kanina ngunit ngayon ay basa na. Gayunman may kakayahan pa rin ako para makita ang mga lugar na nadadaanan namin. Ngunit sa lahat ng mga magagandang lugar na nadaanan namin isa lang ang kumuha ng atensyon ko. Ang isang sementeryo sa aking kaliwang bahagi. Mapuno ngunit malawak. At ang pinaka umagaw ng atensyon ko ay ang bilang ng puntod na naandito. Sinubukan ko itong bilangin kahit malabo na ang akin bintana sa lakas ng ulan. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, at........napakunot na lamang ang akin noo at napatakip ng bibig sa aking huling pagbibilang. Siyam?? Siyam na puntod lamang ang naandirito. Hindi ako nagkakamali. Sa lawak ng sementeryong ito, nakakapagtaka kung bakit siyam lamang ang lutod na naandito. Siyam? Hindi! Hindi! Ito maari. Nawala ang tingin ng aking mga mata rito ng biglang nagsalita ang aming tour guide sa isang mahinahaon na boses. Napatingin na lang ako dito kaagad ng nakakunot parin ang aking noo. Inutusan niya kamingg tuminin sa aming kaliwang bahagi para daw makita namin ang isang napakagandang lugar dito. Ano ang ibug niyang sabihin?? Dahan dahan akong tumiin dito at laking pagkagulat ko na ang mga nakikita ko nalamang ay mga naglalakihang puno na may napakaramihg bunga. Pero? Hinananp ko kung nasaan ang mga puntod na nakita ko kanina. Ngunit nabigo ako at wala naman talaga nito. Ngunit hindi ako nagkakamali, isang sementeryo ang nadaanan namin. Iba na talaga ang kutob ko, una ang sasakyan, pangalawa ang sementeryo na may,, siyam? Na... Puntod? Nakarinig ako ng isang malalim na paghinga mula sa aking likuran at nakito ko ang mukha ng aking kaklase na si isaac na gulat na gulat di. Na parang sa akin. At tila may hinahanap din sa kanyang bintana. Ibig sabihin ba nito na hindi lang ako ang nagiisa sa bus na ito. Ibig sabihin ba niyo na... Nakita niya rin? Naguguluhan na ako. Gulong gulo na utak ko. Ano ba kailangan kog gawin. Ngayon pa lang nagsisisi na ako. Ayoko na. Hindi ko namalayan na patigil pala kami sa isang gasolinahan para mag pa gas. Siguro stop over narin ito para sa aming lahat. Pinababa na yung iba para dun sa mga gusto munang pumuta sa comfort room. Bumababa muna ang aking katabi na si joanne na kasalungat ko naman. Naghintay lang ako sa loob ng bus. At wala akong gana para bumababa pa. Isa pa. Wala naman pa akong iba pang dapat gawin. Nagpaalama siya st sinubukan niya akong niyaya pero hindi rin nuya naman akong napilit. Alam ko babalik rin naman siya agad sa ilang saglit lamang. Bumababa rin ang aking nanay para bumili ng aming inumin. Hindi ko kaagad na isip na ako nalang pala ang mag isa sa loob. Nakaramdam ako ng panlalamig at hindi kumportableng pakiramdam. Hindi ko na ito pinansin at pinalampas na laman ngunit paulit ulit lag akong niyayakap ng isang napakalamkg na hangin. At hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ito. Napayakap na lamang ako sa aking sarili dahil wala rin naman na akong magagwa para dito. Hindi naman ko naman pwedeng paulit ulit ibaon ang sarili ko sa takot. Nag pretensya nalang ako na wala akong ibang naramdaman na masama para wala na ring iba pang kadamay sa mga pangayayaring ito. Ilang minuto lan ang lumipas ay nakabalik na ang lahat. Pumasok na rin ang aming tour guide na punilit makapaglakad at ang aming driver na sa aming tour guide. Nagsiupuan na ang lahat sa kanikanilang upuan. Tumani na muli sa akin si joanne na may dalang mga pagkain na pwede naming kainin ngayon. Nakaupo na rin ang aking nanay, ibinigay niya na rin sa akin ang aking inumin at agad na rin humarap. Binuksan ni joanne ang pagkain at sa ilang sandali ay kumain muna kami. Psgkaupo ng driver sa driver's seat ay agad niyang pinatakbo ang sasakyan ngunit hindi paabante kundi paatras. Dahil hindi kami maaring magkasya sa isang maliit na espasyo. Bakit ganoon? Parang bumalik na sa normal ulit ang lahat pero mabuti naman kung ganoon. Untinunti kami umatras ngunit pagkaupo ng pagkaupo ng lahat ay agad itong bumilis. Nagulat nalang kaming lahat ng may malakas na tunog ang parang bumannga sa amin, nung una hindi namin ito pinansin pero nung pangalawang bese na, ay agag na kamig curious tungkol doon. Parang mayroong isang malaking bato na nakaharang dito. Napatingin nalang kamig lahat sa aming likuran ng biglang may mga malalaks na sigaw ang narinig namin. Agad kaming bumaba at hindi ko nakaya ang aking nakita.. Ss-i scheneil , nabangga, patay na siya, duguan at halatang nasagasaan. Kinalibutan ako at agad tinakpan ang aking mga mata. Hindi ko kaya ang aking mga nakikita. Pinagtinginan kami. At ng iba pang mga tao. Agad dumatin ang isang ambulansya. Dumating na rin ang napakadaming pukisya. Agad pinatong ang patay na katawan ng aming kaklase sa isang higaan at pinasok agad sa ambulansya. Nagimbistiga ang pulis sa oagkamatay ng aming kaklase dahil napakaimposible lahat ng nangyari. Sa hindi inaasahang pagkakataon kailanagan isama ng mga pulis ang aming driver dahil kaialangan daw imbistigigahan siya sa prisinto. Napakalaking problema. Tumawag ang aming guro ng panibagog driver habang naiiyak sa pangyayari. Hindi pa ein ako makapaniwala. Ang mga inosente kong mata ngayon ay nabuksan na. Ilang minuto na ang lumilipas at sa wakas dumating na rin ang aming driver. Agad kaming pinapasok sa loob ng aming bus. Peoblemado pa rin ang lahat sa mga nangyayari pero ibahin niyo si isaac. Walang ekspresyon amg mukha nuya st tila alam niya bawat pangyayari. At ang mga susunod pang mangyayari. Nakakaba na. Siya si isaac, ang pinakamatalik na kaibigan ni jed, mayroon kaming pagkakatulad ngunit hindi sa lahat ng bagay. May bukod tangi kaming pinagkaiba. Ang curiosidad. Hindi ko alam ngunit parang alm niya ang lahat, ni parang wala na siyang dapat imbestigahan pa. Minsan maraming nawiwirduhan sa kanya ngunit wala siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Pero ngayon mukhang naiintundihan ko na siya, nakaupo na ang laaht sa loob, may mga luhang namumuo sa mata ng mga kaibigan ng namayapang si scheneil. Ang iba naman ay mas nakakaramdam ng galit sa nangyari. Samantala ako, tulala pa rin at hindi alam ang aking gagawin. Nagulat nalang ako ng bigla ulit tumabai sa akin si joanne. At ng magsalita na ang isa mga guro namin hindi ko kinaya ang kanyang sinabi. Madami ang nag react at nagulat. Madaming gumawa ng mga kilos na hindi dapat nangyayari ngayon. Itutuloy pa rin namin ang aming paglalakbay. Ano? Hindi ko alam kung ano magiging reaksyon pero hanggang ngayon umiikot pa rin sa utak ko ang mga katabang iyon, itutuloy namin ang fieldtrip. At pagkatapos man lang non ay hindi na nila kami inintindi at muli ng umupo. Pinakalma kami nila ng saglit at ipanilawanag ang nangyari ngunit hindi iyon sapat. Madami pang mas lunakas ang

typographical error

Last Update: 2014-12-04
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

A Walk to Remember Movie Poster A Walk to Remember (2002) Cast Mandy Moore as Jamie Sullivan Shane West as Landon Carter Daryl Hannah as Cynthia Carter Peter Coyote as Rev. Sullivan Lauren German as Belinda Clayne Crawford as Dean Directed by Adam Shankman Written by Karen Janszen Based on the novel by Nicholas Sparks Drama, Family, Romance Rated PG For Thematic Elements Language and Some Sensual Material 100 minutes Watch This Movie iTunes Netflix Mail Add_to_queue_mini_off Powered by GoWatchIt | Roger Ebert January 25, 2002 | Print Page "A Walk to Remember" is a love story so sweet, sincere and positive that it sneaks past the defenses built up in this age of irony. It tells the story of a romance between two 18-year-olds that is summarized when the boy tells the girl's doubtful father: "Jamie has faith in me. She makes me want to be different. Better." After all of the vulgar crudities of the typical modern teenage movie, here is one that looks closely, pays attention, sees that not all teenagers are as cretinous as Hollywood portrays them. The singer Mandy Moore, a natural beauty in both face and manner, stars as Jamie Sullivan, an outsider at school who is laughed at because she stands apart, has values, and always wears the same ratty blue sweater. Her father (Peter Coyote) is a local minister. Shane West plays Landon Carter, a senior boy who hangs with the popular crowd but is shaken when a stupid dare goes wrong and one of his friends is paralyzed in a diving accident. He dates a popular girl and joins in the laughter against Jamie. Then, as punishment for the prank, he is ordered by the principal to join the drama club: "You need to meet some new people." Jamie's in the club. He begins to notice her in a new way. He asks her to help him rehearse for a role in a play. She treats him with level honesty. She isn't one of those losers who skulks around feeling put upon; her self-esteem stands apart from the opinion of her peers. She's a smart, nice girl, a reminder that one of the pleasures of the movies is to meet good people. The plot has revelations that I will not reveal. Enough to focus on the way Jamie's serene example makes Landon into a nicer person--encourages him to become more sincere and serious, to win her where she approaches him while he's with his old friends and says, "See you tonight," and he says, "In your dreams." When he turns up at her house, she is hurt and angry, and his excuses sound lame even to him. The movie walks a fine line with the Peter Coyote character, whose church Landon attends. Movies have a way of stereotyping reactionary Bible-thumpers who are hostile to teen romance. There is a little of that here; Jamie is forbidden to date, for example, although there's more behind his decision than knee-jerk strictness. But when Landon goes to the Rev. Sullivan and asks him to have faith in him, the minister listens with an open mind. Yes, the movie is corny at times. But corniness is all right at times. I forgave the movie its broad emotion because it earned it. It lays things on a little thick at the end, but by then it had paid its way. Director Adam Shankman and his writer, Karen Janszen, working from the novel by Nicholas Sparks, have an unforced trust in the material that redeems, even justifies the broad strokes. They go wrong only three times: (1) The subplot involving the paralyzed boy should have either been dealt with, or dropped; (2) It's tiresome to make the black teenager use "brother" in every sentence, as if he is not their peer but was ported in from another world; (3) As Kuleshov proved more than 80 years ago in a famous experiment, when an audience sees an impassive closeup, it supplies the necessary emotion from the context. It can be fatal for an actor to try to "act" in a closeup, and Landon's little smile at the end is a distraction at a crucial moment. Those are small flaws in a touching movie. The performances by Moore and West are so quietly convincing we're reminded that many teenagers in movies seem to think like 30-year-old standup comics. That Jamie and Landon base their romance on values and respect will blindside some viewers of the film, especially since the first five or 10 minutes seem to be headed down a familiar teenage movie trail. "A Walk to Remember" is a small treasure.

isang maglakad sa tandaan buod ng pelikula

Last Update: 2014-12-04
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous
Warning: Contains invisible HTML formatting

sentence is pangungusap

ang pangungusap ay isang sentence

Last Update: 2014-11-25
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

way to associate the sentence

paraan ng pagiging maganda

Last Update: 2014-11-25
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

type full sentence in your langage

Mga makabagong teknolohiya na ngayon ay nagsisidatingan panggamot nga ba sa kamangmangan? O lason sa isipan ng mga kabataan? Lahat tayo mas gusto ang mabilis. Ito ang dahilan kung bakit marami ang tumatangkilik sa mga makabagong teknolohiya. Kung sabagay gamit ang mga ito mas mapapadali ang mga pang araw-araw nating mga gawain . Maaari rin itong gawing pang palipas .Mas madali na rin ang kumonikasyon. At higit sa lahat napakalaking tulong sa pag aaral. Gamit ang mga ito maaari mong makausap ang mga kaibigan o pamilya mo kahit nasa malayo ,kahit anong oras. Malaking tulong din ito sa mga mag aaral sapagkat napapadali ang mga gawin nila sa paaralan at mas napapalawak pa ang kanilang kaalaman hindi rin kailangang maghintay na maraming oras sa pananliksik sapagkat gamit ang kompyuter at iba pang makabagong teknolohiya isang pindot lang nasa harapan mo na ang resulta. Dahil dito mas tumalino ang mga tao. Sa dami ng maaaring paggamitan at naidudulot nito sa atin kung minsan nagagamit natin ito sa maling mga bagay na nagdadala sa atin sa kapahamakan. Halimbawa na lang ang ilan mga kabataan na nahuhumaling sa “Computer Games”. Ang hindi nila alam maaaring maapekto ito ng kanilang pag iisip. Nakakasama rin ito sa kalusugan. Kung minsan pa nga ay may mga kabataan na nalalasun ang kaisipan dahil sa ilang programang hindi angkop sa kanilang edad. Kung iisipin wala naman talagang bagay na ginawa upang makasama. Lahat ng bagay ay ginawa ng may layuning makatulong at maka pagbigay na kaalaman. Minsan tayo rin mismo ang nagdadala sa ating sarili sa kapahamakan. Kaya sa lahat ng bagay ay makakabuti pa rin ang pag iingat at disiplina sa sarili. Ang pakikibagay sa makabagong panahon ay hindi masama,basta lagi itong isasalugar at siguraduhing makabubuti sa lahat at saiyong sarili.Salamat at magandang sa lahat .

Last Update: 2014-11-24
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

The story of the love of Virgil and Cely? Virgil was only seventeen years old - still young but his mother thought he was old enough, so she courted a girl for him. Strange? Perhaps in the city, but in the provinces it is a common thing. Mothers usually choose the heart's choice of their children. That is why so many unfortunate young find themselves tied to mates they hardly know, at least at the beginning. But Virgil was in luck. His mother fell in love with a girl who was also the silent choice of his own heart. He had met her a month before and she had smiled at him. He had smiled at her too, but had lacked the courage to speak to her. His mother took Virgil to the girl's house one afternoon and introduced him to her. After that she and the girl's mother left them together and went off to talk about some business of their own. Virgil was still very young. Though good-looking and a bit mischievous with the girls at times, he had never made love to any of them. So now, he sat before the girl, staring out of the window and desperately trying to think of something to say. "A beautiful sunset, is it not?" he finally said stiffly. The girl looked at him, smiled and nodded, saying "Yes" at the same time. He smiled, although there was really nothing to smile at in what either the girl or he had said. Nevertheless, he smiled again. The girl did not move and kept on looking at him. Evidently she expected something more from him. But he had nothing else to tell her. And so they sat, hardly moving, their mouths shut. Occasionally their glances would meet and then both would look away. "Excuse me," Virgil burst out suddenly. The girl stared at him a little surprised. "Why?" she asked. "I… may I know your name? I didn't hear clearly what my mother said." "My name is Cely," she answered. "Cely Toreno." "Cely? That is a nice name!" he said in an attempt at flattery. "And yours?" "Whose? Mine? It is Virgil. Virgil Carillo." "Virgil! Are you an American?" "American?" he echoed. "How could that be?" The girl laughed and he was surprised. Why did she laugh? He thought. Was there something funny in what he had said? Maybe! He laughed, too. And so for a whole minute they stared at each other smilingly. The girl's shyness was disappearing, but Virgil had not yet conquered his timidity when the two mothers returned. Virgil looked at his mother and saw that she was happy about something. An then Virgil and his mother bade Cely and her mother goodbye, Virgil's mother stating that they would call again and Cely's mother nodding in agreement. Virgil and his mother visited Cely and her mother in the afternoon of the next day and again Virgil and Cely were left alone while the mothers went into another room. The two young people were now less restrained. Virgil told Cely about his childhood and Cely told Virgil about hers, and their afternoon together ended with tales about each other's childhood days, while in the other room the two women had been making arrangements looking to the future. Every afternoon for two weeks Virgil and his mother called at the girl's home and then beginning the third week, Virgil went alone. At the end of the month, Virgil learned from his mother that he and Cely would be married. "Why, mother!" he said, "I have not asked her yet!" "But I have," she said. Cely, too, learned from her mother that she and Virgil would soon be joined in wedlock. "But mother!" she cried. "He has not asked me yet!" "But Virgil's mother asked me," said Cely's mother. And so Virgil and Cely found themselves engaged, hardly knowing how it had happened. They had not yet told each other what was in their hearts, and yet they were engaged. Yesterday they were just friends, now they would soon be married. In the afternoon Virgil and Cely took long walks in the fields. She would ask him for flowers, and he would pick them for her. They were no longer so bashful together and felt as if they had know each other for years. Once Cely asked Virgil jokingly, "If I married somebody else, would you feel sad?" "But that can never happen!" he answered. "We are engaged, aren't we?" "But suppose!" said the girl. "Of course, I would be unhappy, Cely," he replied. He came near her and said, "Cely once you were nothing to me. But now, thought we have only known each other for a month, I truly love you." Virgil's words made Cely very happy. She, too, loved him. The two mothers were also glad that their children showed each other affection. "They will make a good pair," they said. But one day Virgil's mother came to him with a worried look on her face. "Virgil," she said, "your wedding with Cely is off." "Why, mother!" he exclaimed, astonished. "Cely and I have not quarrelled." "No," said the mother, "but we…" She did not finish her sentence, but turned away. Cely was also told by her mother that there would be no wedding. "But mother!" she cried. "Virgil and I did not quarrel!" "No," said her mother, "but we - Virgil's mother and I - did."

ang pag-ibig ng Virgil at cely lahat ng mga kuwento

Last Update: 2014-11-19
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous
Warning: Contains invisible HTML formatting

A Torx screwdriver can come in various shapes and sizes – the most common ones being the flat-head models and the Phillips head models. Those who are not familiar with the Torx screwdriver commonly use the terms star screwdriver to refer to it. If you are not familiar with the use of this screwdriver, read on to find out how simple it is to use them.

torx

Last Update: 2014-11-04
Subject: General
Usage Frequency: 1
Quality:
Reference: Anonymous

Some human translations with low relevance have been hidden.
Show low-relevance results.

Add a translation