Ask Google

Results for sana maka takbo ako nang malayo translation from English to Tagalog

Human contributions

From professional translators, enterprises, web pages and freely available translation repositories.

Add a translation

English

Tagalog

Info

English

Magpapapasta ako nang ngipin

Tagalog

magpa pasta ng ngipin

Last Update: 2019-01-05
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Tinutokan ako nang baril

Tagalog

tinutukan ako ng baril

Last Update: 2019-01-02
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Sana maka pag videocall tayo ulit

Tagalog

mag video call sana tayo

Last Update: 2020-03-05
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Naihian ako nang asonaughty dog

Tagalog

naihian ng aso

Last Update: 2018-11-08
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Magluluto ako nang pagkain namin

Tagalog

Mukhang pagod sa trabaho

Last Update: 2020-06-28
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Pero uminom na ako nang gamot

Tagalog

Masakit ulo ko

Last Update: 2020-01-26
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

nagpa duplicate ako nang susi ng motorsiklo

Tagalog

nagpa duplicate ako Nang susi Ng motorsiklo

Last Update: 2016-09-02
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Sana maka hanap kana ng babae na para sayo

Tagalog

Sana maka hanap kana ng babaeng para sayo

Last Update: 2020-05-11
Usage Frequency: 2
Quality:

Reference: Anonymous

English

Lumuha ako nang sobrang saya sa sinabi mo

Tagalog

Mahal kita ng buong puso, gusto ko lang makasama .. Ikaw ang mundo ko

Last Update: 2020-02-10
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

DAHIL GUSTO NILANG MAKAPAGTAPOS AKO NANG PAGAARAL.

Tagalog

DAHIL GUSTO NILANG MAKAPAGTAPOS AKO NANG PAGAARAL.

Last Update: 2020-01-09
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Lalandi daw ako para mag karoon ako nang jowa ato ako cheap na babae

Tagalog

Last Update: 2020-05-21
Usage Frequency: 2
Quality:

Reference: Anonymous

English

dear sir and ma'am magandang po ma'am ako po c edmar lawag isang pahenante sa monchies transports services ako pa ay mang hingi nang pasensya dahil mo pa sa hindi ako nka report kaninang umaga sa kadahilanang na ubosan ako nang uniform

Tagalog

mahal na ginoo at ma'am magandang po ma’am ako po c edmar lawag isang pahenante sa mga monchies transports services ako pa ang mangingisda sa pasensya dahil hindi mo pa ako nka ulat kaninang umaga sa kadahilanang na ubosan ako nang uniporme

Last Update: 2019-10-19
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous

English

Magkahalo lagi ang takot at pananabik kapag hinihintay ng mga bata ang kanilang ama. Ang takot ay sa alaala ngisang lasing na suntok sa bibig na nagpapatulo ng dugo at nagpapamaga ng ilang araw sa labi. Ang pananabik ay sa pagkain na paminsan-minsa'y inuuwi ng ama -malaking supot ng mainit na pansit na iginisa sa itlog at gulay. Ang totoo, para sa sarili lang niya ang iniuuwingpagkain ng ama, lamang ay napakarami nito upang maubosniya nang mag-isa; pagkatapos ay naroong magkagulo satira ang mga bata na kanina pa aali-aligid sa mesa. Kundi sa pakikialam ng ina namabigyan ng kaniya-kaniyang parte ang lahat - kahit ito'y sansubo lang ng masarapna pagkain, sa mga pinakamatanda at malakas na bata lamang mapupunta anglahat, at ni katiting ay walang maiiwan sa maliliit. Anim lahat ang mga bata. Ang dalawang pinakamatanda ay isang lalaki, doseanyos, at isang babae, onse; matatapang ang mga ito kahit na payat, atnagagawang sila lang lagi ang maghati sa lahat ng bagay kung wala ang ina, upangtiyaking may parte rin ang maliliit. May dalawang lalaki, kambal, na nuwebe anyos,isang maliit na babae, otso anyos at isang dos anyos na paslit pa, katulad ng iba, aymaingay na naghahangad ng marapat niyang parte sa mga pinag-aagawan. Natatandaan ng mga bata ang isa o dalawang okasyon na sinorpresa sila ngama ng kaluwagang-palad nito - sadyang nag-uwi ito para sa kanila ng dalawangsupot na puno ng pansit guisado, at masaya nilang pinagsaluhan ang pagkain nahirap nilang ubusin. Kahit na ang ina nila'y masayang nakiupo sa kanila't kumain ngkaunti. Pero hindi na naulit ang masayang okasyong ito, at ngayo'y hindi nag-uuwi ngpagkain ang ama; ang katunaya'y ipinapalagay ng mga batang mapalad sila kunghindi ito umuuwing lasing at nanggugulpi ng kanilang ina. Sa kabila niyo'y umaasapa rin sila, at kung gising pa sila pag-uwi sa gabi ng ama, naninipat ang mga matangtitingnan nila kung may brown na supot na nakabitin sa tali sa mga daliri nito. Kungumuuwi itong pasigaw-sigaw at padabog-dabog, tiyak na walang pagkain, at angmga bata'y magsisiksikan, takot na anumang ingay na gawa nila ay makainis sa amaat umakit sa malaking kamay nito upang pasuntok na dumapo sa kanilang mukha.Madalas na masapok ang mukha ng kanilang ina; madalas iyong marinig ng mgabata na humihikbi sa mga gabing tulad nito, at kinabukasan ang mga pisngi at mataniyon ay mamamaga, kaya mahihiya itong lumabas upang maglaba sa malalakingbahay na katabi nila. Sa ibang mga gabi, hindi paghikbi ang maririnig ng mga batamula sa kanilang ina, kundi isang uri ng pagmamakaawa at ninenerbiyos na pagtawa at malakas na bulalas na pag-ungol mula sa kanilang ama at sila'ymagtatanong kung ano ang ginagawa nito. Kapag umuuwi ang ama ng mas gabi kaysa dati at mas lasing kaysa dati,may pagkakataong ilalayo ng mga bata si Mui Mui. Ang dahila'y si Mui Mui, otsoanyos at sakitin at palahalinghing na parang kuting, ay madalas kainisan ng ama.Uhugin, pangiwi-ngiwi, ito ay mahilig magtuklap ng langib sa galis na nagkalat sakaniyang mga binti, na nag-iiwan ng mapula-pulang mga patse, gayong pauli-ulitsiyang pinagbabawalan ng ina. Pero ang nakakainis talaga ay ang kaniyanghalinghing. Mahaba at matinis, iyon ay tumatagal ng ilang oras, habang siya aynakaupo sa bangko sa isang sulok ng bahay, namamaluktot nang pahiga sa banigkasama ang ibang mga bata, na di-makatulog. Walang pasensiya sa kaniya angpinakamatandang lalaki at babae, na malakas siyang irereklamo sa ina napagagalitan naman siya sa pagod na boses; pero sa gabing naroon ang ama,napapaligiran ng bote ng beer na nakaupo sa mesa, iniingatan nilang mabuti nahindi humalinghing si Mui Mui. Alam nila na ang halinghing niyon ay parangkudkuran na nagpapangilo sa nerbiyos ng ama at ito'y nakabubulahaw na sisigaw, atkung hindi pa iyon huminto, ito'y tatayo, lalapit sa bata at hahampasin iyon nangbuong lakas. Pagkatapos ay haharapin nito at papaluin din ang ibang bata na satingin nito, sa kabuuan, ay ang sanhi ng kaniyang kabuwisitan. Noong gabing umuwi ang ama na masamang-masama ang timpla dahilnasisante sa kaniyang trabaho sa lagarian, si Mui Mui ay nasa gitna ng isangmahahabang halinghing at hindi mapatahan ng dalawang pinakamatandang batagayung binalaan nilang papaluin ito. Walang ano-ano, ang kamao ng ama aybumagsak sa nakangusong mukha ng bata na tumalsik sa kabila ng kuwarto, kungsaan ito nanatiling walang kagalaw-galaw. Mabilis na naglabasan ng bahay angibang mga bata sa inaasahang gulo. Nahimasmasan ng ina ang bata sapamamagitan ng malamig na tubig. Pero pagkaraan ng dalawang araw, si Mui Mui ay namatay, at ang ina lamang ang umiyak habang ang bangkay ay inihahandang ilibing sa sementeryo ng nayonmay isang kilometro ang layo roon sa tabi ng gulod. Ilan sa taganayon nanakatatanda sa sakiting bata ay dumating upang makiramay. Sa ama na buong arawna nakaupong nagmumukmok ay doble ang kanilang pakikiramay dahil alam nilangnawalan ito ng trabaho. Nangolekta ng abuloy ang isang babae at pilit niya itonginilagay sa mga palad ng ama na di-kawasa, puno ng awa sa sarili, ay nagsimulanghumagulgol. Ang balita tungkol sa malungkot niyang kinahinatnan ay madalingnakarating sa kaniyang amo, isang matigas ang loob pero mabait na tao, na noondi'y nagdesisyong kunin siya uli, para sa kapakanan ng kaniyang asawa at mgaanak. Dala ng kagandahang-loob, ito ay nagbigay ng sariling pakikiramay, kalakipang munting abuloy (na minabuti nitong iabot sa asawa ng lalaki imbes sa lalakimismo). Nang makita niya ang dati niyang amo at marinig ang magaganda nitongsinabi bilang pakikiramay sa pagkamatay ng kaniyang anak, ang lalaki ay napaiyakat kinailangang muling libangin. Ngayo'y naging napakalawak ang kaniyang awa sa sarili bilang isang malupitna inulilang ama na ipinaglalamay ang wala sa panahong pagkamatay ng kaniyangdugo at laman. Mula sa kaniyang awa sa sarili ay bumulwak ang wagas napagmamahal sa patay na bata, kaya madalamhati siyang nagtatawag, "Kaawa-awakong Mui Mui! Kaawa-awa kong anak!" Nakita niya ito sa libingan sa tabi ng gulod -payat, maputla, at napakaliit - at ang mga alon ng lungkot at awa na nagpayanig samatipuno niyang mga balikat at brasong kayumanggi ay nakakatakot tingnan. Pinilitsiyang aluin ng mga kapit-bahay, na ang iba'y lumayo na may luha sa mga mata atbubulong-bulong, "Maaring lasenggo nga siya at iresponsable, pero tunay na mahalniya ang bata". Tinuyo ng nagdadalamhating ama ang kaniyang mga luha at saka tumayo.Mayroong siyang naisip. Mula ngayon, magiging mabuti na siyang ama. Dinukot niyasa bulsa ang perang ibinigay ng kaniyang amo sa asawa (na kiming iniabot namanito agad sa kaniya, tulad ng nararapat). Binilang niya ang papel-de-bangko. Isa mandito ay hindi niya gagastusin sa alak. Hindi na kailanman. Matibay ang pasiya nalumabas siya ng bahay. Pinagmasdan siya ng mga bata. Saan kayo pupunta, tanongnila. Sinundan nila ito ng tingin. Papunta ito sa bayan. Nalungkot sila, dahil tiyak nilana uuwi itong dalang muli ang mga bote ng beer. Pagkalipas ng isang oras, bumalik ang ama. May bitbit itong malaking supotna may mas maliit na supot sa loob. Inilapag nito ang dala sa mesa. Hindimakapaniwala ang mga bata sa kanilang nakita, pero iyon ba'y kahon ng mgatsokolate? Tumingin silang mabuti. May supot ng ubas at isang kahon yata ngbiskwit. Nagtaka ang mga bata kung ano nga ang laman niyon. Sabi ng pinakamatandang lalaki'y biskwit; nakakita na siyang maraming kahon tulad niyon satindahan ni Ho Chek sa bayan. Ang giit naman ng pinakamatandang babae ay kendi,'yong katulad ng minsa'y ibinigay nila ni Lau Soh, na nakatira roon sa malakingbahay na pinaglalabhan ng nanay. Ang kambal ay nagkasiya sa pandidilat atpagngisi sa pananabik; masaya na sila ano man ang laman niyon. Kaya nagtalo atnanghula ang mga bata. Takot na hipuin ang yaman na walang senyas sa ama. Inipsilang lumabas ito ng kaniyang kuwarto. Di nagtagal ay lumabas ito, nakapagpalit na ng damit, at dumiretso sa mesa.Hindi dumating ang senyas na nagpapahintulot sa mga batang ilapat ang mgakamay sa pinag-iinteresang yaman. Kinuha nito ang malaking supot at mulinglumabas ng bahay. Hindi matiis na mawala sa mata ang yaman na wari'y kanila nasana, nagbulingan ang dalawang pinakamatanda nang matiyak na hindi silamaririnig ng ama. "Tingnan natin kung saan siya pupunta." Nagpumilit na sumamaang kambal at ang apat ay sumunod nang malayo-layo sa ama. Sa karaniwangpagkakataon, tiyak na makikita sila nito at sisigawang bumalik sa bahay, perongayo'y nasa isang bagay lamang ang isip nito at hindi man lang sila napuna. Dumating ito sa libingan sa tabing gulod. Kahuhukay pa lamang ng puntod nakaniyang hinintuan. Lumuhod at dinukot ang mga laman ng supot na dahan-dahanginilapag sa puntod, habang pahikbing nagsalita, "Pinakamamahal kong anak, walangmaiaalay sa iyo ang iyong ama kundi ang mga ito. Sana'y tanggapin mo." Nagpatuloy itong nakipag-usap sa anak, habang nagmamasid sa pinagkukublihang mga halaman ang mga bata. Madilim na ang langit at ang maitim na ulap ay nagbabantang mapunit anumang saglit, pero patuloy sa pagdarasal at pag-iyak angama. Naiwan sa katawan ang basang kamisadentro. Sa isang iglap, ang kaninapang inip na inip na mga bata ay dumagsa sa yaman. Sinira ng ulan ang malakingbahagi niyon, pero sa natira sa kanilang nailigtas nagsalo-salo sila tulad sa isangpiging na alam nilang ‘di nila mararanasang muli. 3.

Tagalog

mauro avena

Last Update: 2020-05-30
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous
Warning: Contains invisible HTML formatting

English

"Hilahin ang lilim; nais kong makita," utos niya, tahimik. Sumunod si Sue. Matapos ang matinding pag-ulan at mabangis na hangin na humihip sa gabi, may nakatayo pa sa pader ng isang dahon ng ivy. Ito ang huli sa puno ng ubas. Madilim pa ang berde sa gitna. Ngunit ang mga gilid nito ay may kulay na dilaw. Matapang itong nakabitin mula sa sangay mga pitong metro sa itaas ng lupa. "Ito na ang huli," sabi ni Johnsy. "Akala ko tiyak na mahuhulog ito sa gabi. Narinig ko ang hangin. Mahuhulog ito ngayon at mamamatay ako nang sabay." "Mahal, mahal!" sabi ni Sue, isinandal ang kanyang pagod na mukha patungo sa kama. "Isipin mo ako, kung hindi mo iisipin ang iyong sarili. Ano ang gagawin ko?" Ngunit hindi sumagot si Johnsy. Kinaumagahan, nang magaan, hiniling ni Johnsy na itaas ang window shade. Nariyan pa rin ang dahon ng ivy. Matagal nang nakahiga si Johnsy, tinitingnan ito. At pagkatapos ay tumawag siya kay Sue, na naghahanda ng sopas ng manok. "Ako ay isang masamang babae," sabi ni Johnsy. "May isang bagay na ginawa sa huling dahon na manatili roon upang ipakita sa akin kung gaano ako masama. Mali ang nais na mamatay. Maaaring dalhin mo ako ng kaunting sopas ngayon." Isang oras mamaya sinabi niya: "Balang araw Inaasahan kong ipinta ang Bay of Naples." Nang maglaon, dumating ang doktor, at si Sue ay nakipag-usap sa kanya sa pasilyo. "Kahit na ang mga pagkakataon," sabi ng doktor. "Sa pamamagitan ng mabuting pag-aalaga, mananalo ka. At ngayon dapat akong makakita ng isa pang kaso na mayroon ako sa iyong gusali. Behrman, ang kanyang pangalan ay - ilang uri ng isang artista, naniniwala ako. Pneumonia, masyadong. Siya ay isang luma, mahina na tao. at ang kanyang kaso ay malubha. Walang pag-asa para sa kanya; ngunit pumupunta siya sa ospital ngayon upang luwag ang kanyang sakit. " Kinabukasan, sinabi ng doktor kay Sue: "Nanganib siya. Napanalunan mo. Nutrisyon at pangangalaga ngayon - iyon lang." Kalaunan nang araw na iyon, dumating si Sue sa kama kung saan nahiga si Johnsy, at inilagay ang isang braso sa kanya. "May sasabihin ako sa iyo, puting mouse," aniya. "Si Mister Behrman ay namatay sa pulmonya ngayon sa ospital. Nakasakit lamang siya ng dalawang araw. Natagpuan nila sa kanya ang umaga ng unang araw sa kanyang silid na wala sa silungan ng sakit.Ang kanyang sapatos at damit ay ganap na basa at malamig na malamig. Hindi nila maisip kung saan siya ay nasa tulad ng isang kakila-kilabot na gabi. At pagkatapos ay nakakita sila ng isang parol, naaaninag pa rin. At nakita nila ang isang hagdan na inilipat mula sa lugar nito. At mga suplay ng sining at isang board ng pagpipinta na may berde at dilaw na kulay na halo-halong dito. Aow, mahal, sa huling dahon ng ivy sa dingding. Hindi ka ba nagtataka kung bakit hindi ito kailanman lumipat nang humihip ang hangin? Ah, mahal, ito ay obra maestra ng Behrman - ipininta niya ito doon sa gabing nahulog ang huling dahon. "

Tagalog

Many artists lived in the Greenwich Village area of New York. Two young women named Sue and Johnsy shared a studio apartment at the top of a three-story building. Johnsy's real name was Joanna. In November, a cold, unseen stranger came to visit the city. This disease, pneumonia, killed many people. Johnsy lay on her bed, hardly moving. She looked through the small window. She could see the side of the brick house next to her building. One morning, a doctor examined Johnsy and took her temperature. Then he spoke with Sue in another room. "She has one chance in -- let us say ten," he said. "And that chance is for her to want to live. Your friend has made up her mind that she is not going to get well. Has she anything on her mind?" "She -- she wanted to paint the Bay of Naples in Italy some day," said Sue. "Paint?" said the doctor. "Bosh! Has she anything on her mind worth thinking twice -- a man for example?" "A man?" said Sue. "Is a man worth -- but, no, doctor; there is nothing of the kind." "I will do all that science can do," said the doctor. "But whenever my patient begins to count the carriages at her funeral, I take away fifty percent from the curative power of medicines." After the doctor had gone, Sue went into the workroom and cried. Then she went to Johnsy's room with her drawing board, whistling ragtime. Johnsy lay with her face toward the window. Sue stopped whistling, thinking she was asleep. She began making a pen and ink drawing for a story in a magazine. Young artists must work their way to "Art" by making pictures for magazine stories. Sue heard a low sound, several times repeated. She went quickly to the bedside. Johnsy's eyes were open wide. She was looking out the window and counting -- counting backward. "Twelve," she said, and a little later "eleven"; and then "ten" and "nine;" and then "eight" and "seven," almost together. Sue looked out the window. What was there to count? There was only an empty yard and the blank side of the house seven meters away. An old ivy vine, going bad at the roots, climbed half way up the wall. The cold breath of autumn had stricken leaves from the plant until its branches, almost bare, hung on the bricks. "What is it, dear?" asked Sue. "Six," said Johnsy, quietly. "They're falling faster now. Three days ago there were almost a hundred. It made my head hurt to count them. But now it's easy. There goes another one. There are only five left now." "Five what, dear?" asked Sue. "Leaves. On the plant. When the last one falls I must go, too. I've known that for three days. Didn't the doctor tell you?" "Oh, I never heard of such a thing," said Sue. "What have old ivy leaves to do with your getting well? And you used to love that vine. Don't be silly. Why, the doctor told me this morning that your chances for getting well real soon were -- let's see exactly what he said – he said the chances were ten to one! Try to eat some soup now. And, let me go back to my drawing, so I can sell it to the magazine and buy food and wine for us." "You needn't get any more wine," said Johnsy, keeping her eyes fixed out the window. "There goes another one. No, I don't want any soup. That leaves just four. I want to see the last one fall before it gets dark. Then I'll go, too." "Johnsy, dear," said Sue, "will you promise me to keep your eyes closed, and not look out the window until I am done working? I must hand those drawings in by tomorrow." "Tell me as soon as you have finished," said Johnsy, closing her eyes and lying white and still as a fallen statue. "I want to see the last one fall. I'm tired of waiting. I'm tired of thinking. I want to turn loose my hold on everything, and go sailing down, down, just like one of those poor, tired leaves."

Last Update: 2020-01-11
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous
Warning: Contains invisible HTML formatting

English

"Hilahin ang lilim; nais kong makita," utos niya, tahimik. Sumunod si Sue. Matapos ang matinding pag-ulan at mabangis na hangin na humihip sa gabi, may nakatayo pa sa pader ng isang dahon ng ivy. Ito ang huli sa puno ng ubas. Madilim pa ang berde sa gitna. Ngunit ang mga gilid nito ay may kulay na dilaw. Matapang itong nakabitin mula sa sangay mga pitong metro sa itaas ng lupa. "Ito na ang huli," sabi ni Johnsy. "Akala ko tiyak na mahuhulog ito sa gabi. Narinig ko ang hangin. Mahuhulog ito ngayon at mamamatay ako nang sabay." "Mahal, mahal!" sabi ni Sue, isinandal ang kanyang pagod na mukha patungo sa kama. "Isipin mo ako, kung hindi mo iisipin ang iyong sarili. Ano ang gagawin ko?" Ngunit hindi sumagot si Johnsy. Kinaumagahan, nang magaan, hiniling ni Johnsy na itaas ang window shade. Nariyan pa rin ang dahon ng ivy. Matagal nang nakahiga si Johnsy, tinitingnan ito. At pagkatapos ay tumawag siya kay Sue, na naghahanda ng sopas ng manok. "Ako ay isang masamang babae," sabi ni Johnsy. "May isang bagay na ginawa sa huling dahon na manatili roon upang ipakita sa akin kung gaano ako masama. Mali ang nais na mamatay. Maaaring dalhin mo ako ng kaunting sopas ngayon." Isang oras mamaya sinabi niya: "Balang araw Inaasahan kong ipinta ang Bay of Naples." Nang maglaon, dumating ang doktor, at si Sue ay nakipag-usap sa kanya sa pasilyo. "Kahit na ang mga pagkakataon," sabi ng doktor. "Sa pamamagitan ng mabuting pag-aalaga, mananalo ka. At ngayon dapat akong makakita ng isa pang kaso na mayroon ako sa iyong gusali. Behrman, ang kanyang pangalan ay - ilang uri ng isang artista, naniniwala ako. Pneumonia, masyadong. Siya ay isang luma, mahina na tao. at ang kanyang kaso ay malubha. Walang pag-asa para sa kanya; ngunit pumupunta siya sa ospital ngayon upang luwag ang kanyang sakit. " Kinabukasan, sinabi ng doktor kay Sue: "Nanganib siya. Napanalunan mo. Nutrisyon at pangangalaga ngayon - iyon lang." Kalaunan nang araw na iyon, dumating si Sue sa kama kung saan nahiga si Johnsy, at inilagay ang isang braso sa kanya. "May sasabihin ako sa iyo, puting mouse," aniya. "Si Mister Behrman ay namatay sa pulmonya ngayon sa ospital. Nakasakit lamang siya ng dalawang araw. Natagpuan nila sa kanya ang umaga ng unang araw sa kanyang silid na wala sa silungan ng sakit.Ang kanyang sapatos at damit ay ganap na basa at malamig na malamig. Hindi nila maisip kung saan siya ay nasa tulad ng isang kakila-kilabot na gabi. At pagkatapos ay nakakita sila ng isang parol, naaaninag pa rin. At nakita nila ang isang hagdan na inilipat mula sa lugar nito. At mga suplay ng sining at isang board ng pagpipinta na may berde at dilaw na kulay na halo-halong dito. At tingnan ang window, mahal, sa huling dahon ng ivy sa dingding. Hindi ka ba nagtataka kung bakit hindi ito kailanman lumipat nang humihip ang hangin? Ah, mahal, ito ay obra maestra ng Behrman - ipininta niya ito doon sa gabing nahulog ang huling dahon. "

Tagalog

c / ang huling dahon ng o henry

Last Update: 2020-01-11
Usage Frequency: 1
Quality:

Reference: Anonymous
Warning: Contains invisible HTML formatting

Some human translations with low relevance have been hidden.
Show low-relevance results.

Get a better translation with
4,401,923,520 human contributions

Users are now asking for help:



We use cookies to enhance your experience. By continuing to visit this site you agree to our use of cookies. Learn more. OK