구글 검색

검색어: silipin natin ang kanyang paglalakbay sa buhay (타갈로그어 - 영어)

인적 기여

전문 번역가, 번역 회사, 웹 페이지 및 자유롭게 사용할 수 있는 번역 저장소 등을 활용합니다.

번역 추가

타갈로그어

영어

정보

타갈로그어

paglalakbay sa buhay ko sa tagalog

영어

My experience as a migrant

마지막 업데이트: 2019-04-04
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Dapat isipin natin ang kanyang kabataan.

영어

We must consider his youth.

마지막 업데이트: 2014-02-01
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

sa ating paglalakbay sa buhay lagi nariyanan ang diyos upang tayo ay kanyang protektahan

영어

in our journey through life always nariyanan God for us to protect her

마지막 업데이트: 2016-07-11
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Taon na ang nakakaraan sa Scotland, ang Clark pamilya ay nagkaroon ng isang panaginip. Clark at ang kanyang asawa ay nagtrabaho at nai-save, paggawa ng mga plano para sa kanilang siyam na anak at ang kanilang mga sarili sa paglalakbay sa Estados Unidos. Ito ay kinuha taon, ngunit sa wakas kanilang iniligtas sapat na pera at had gotten passports at reserbasyon para sa buong pamilya sa isang bagong liner sa Estados Unidos.

영어

Years ago in Scotland, Clark had a dream. Clark and his wife worked and saved, making plans for their nine children and themselves to travel to the United States. It had taken years, but they had finally saved enough money and had gotten passports and reservations for the whole family on a new liner to the United States.

마지막 업데이트: 2017-01-04
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Si Pinkaw  ang babaeng kaawaawa nasiraan siya ng bait ng pumanaw ang kanyang tatlong anak, dahil sa pagkain ng mga ito ng sirang sardinas. Balikan natin ang mga pangyayari noong mga araw na hindi pa nasisiraan ng bait si Pinkaw siya mabait at masipag na ina ikinabubuhay nila ang pagbabasura o pag kuha nila ng mga basurang maaring ibenta bilang kalakal. Ang mga kalakal na nakukuha nila ay ibenebenta nila sa isang intsik.Ngunit namatay ang kanyang asawa sa sakit na epilepsy habang ipinagbubuntis niya ang kanyang bunsong anak.   Mag-isang itinaguyod ni Pinkaw ang kanyang tatlong anak sa kabila ng hirap na nararanasan nila may positibong pananaw parin sa buhay si Pinkaw sa katunayan habang nag kakalkal ng basura ay nagagawa parin niyang umawit at nakakatulong parin sa iba parang hindi nya iniinda ang hirap ng buhay.Iniuuwi niya ang mga tira tirang pagkain na nakukuha niya sa basurahan at mga bagay na maari pang pakinabangan at ipinasasalubong niya ito sa kanyang mga anak.  Siya ay may tatlong anak si Poray ang kanyang panganay na anak na labing tatlong tatlong taong gulang mataas at payat sinasabing para daw itong panakot sa uwak sa maisan. Si Basing ang pangalawa niyang anak na isang sungi, ngunit mahilig pumangos ng tubo samantalang umaagos lamang ang katas nito sa biyak niyang labi. At si Takoy ang bunso niyang anak maputi at gwapong gwapo sinasabing ito ay ibang iba sa kanyang mga kapatid. Kaya naman pinag uusapan ng mga kapait bahay isa na si Pisyang Tahur na nagsasabing iba-iba daw ang ama ng anak ni Pingkaw ngunit di nalang ito pinapansin ni Pingkaw. Isang umaga namimilipit sa sakit ng tiyan ang kanyang tatlong anak dahil sa pagkain ng panis na sardinas. Nangatal sa takot si Pinkaw agad niyang isinakay sa kanyang kariton ang kanyang tatlong anak humingi siya ng tulong sa kakilala niyang doctor ngunit wala ito. Kung kanikanino pa siya humingi ng tulong pero ni isa ay walang tumulong sa kanya. Nakita nalang niya na binawiaan ng buhay ang kanyang isang anak habang nakasakay sa kariton, nang makarating sila sa pampublikong pagamutan ay hindi inunang gamutin ang kaniyang anak, bagkus inuna pa ang mga mayayamang wala naming malubhang karamdaman. Nang sumunod na araw habang nasa pagamutan binawian ng buhay ang isa pa niyang anak. Di rin nag tagal ay namatay din ang isa pa. Hindi kinaya ni Pinkaw ang mga nangyari sa kanya kaya siya ay nawala sa katinuan.makikita mo nalang si Pinkaw na pagala gala sa kalsada at tinutukso ng ilang kabataan at pinagtatawanan ng ilang mga taong walang habag sa may mga ganitong kalagayan.

영어

si pinkaw

마지막 업데이트: 2020-01-15
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Naikwento ni alunsina ang dahilan ng kanyang kalungkutan at sa tingin nyay napagiwanan sya ng kanyang mga kapatid, kung sinunod nya lamang ang kanyang plano sa buhay. Matagal na sana syang nakaangat sa buhay. Kahit na may sari sarili na silang pamumuhay di na dapat pang hiwa hiwalay. Biinigyan sya ng payo ni lola ensing. Pinagmasdan nya si lola ensing at bigla niyakap ng mahigpit. Natuwa si lola ensing at sinabing naaalala niya ang kanyang apo kay alunsina, lingid sa kaalaman nya na si alunsina ang apo na kanyang tinutukoy bunga ng sakit na meron sya, ang pagkalimot.

영어

he told me and

마지막 업데이트: 2019-12-10
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

NAGKAROON NG ANAK SINA WIGAN AT BUGAN Nagkaroon ng Anak sina Wigan at Bugan Muling isinalaysay sa Ingles ni: Maria Luisa B. Aguilar-Cariño Isinalin ni: Vilma C. Ambat “Hay, ano ang saysay ng buhay?” naibulalas ni Bugan sa kaniyang asawang si Wigan. “Hindi man lang tayo magkaroon ng anak; mukhang hindi pinakikinggan ng mga diyos ang ating mga panalangin!” Sumang-ayon naman si Wigan, “Oo, tama ka! Pero halika muna, mag-momma tayo at saka natin isipin kung ano ang dapat nating gawin.” Matagal na nag-isip ang mag-asawa hanggang nakapagdesisiyon si Bugan na magtungo sa tahanan ng mga diyos sa silangan. “Dito ka lang, Wigan, pupuntahan ko ang mga diyos na sina Ngilin, Bumakker, Bolang at ang diyos ng mga hayop.” Sinimulan ni Bugan ang kaniyang paglalakbay. Pumunta siya sa Ibyong, dumaan sa Poitan, nagtungo siya sa silangan papuntang Nahbah, Baninan. Tumawid siya sa ilog ng Kinakin at narating niya ang lawa sa Ayangan. Nakakita siya ng igat sa lawa. Tinanong siya nito “Saan ka pupunta Bugan?” Sumagot si Bugan, “Pupunta ako ng Silangan para maghanap ng lalamon sa akin, sapagkat hindi kami magkaroon ng anak ni Wigan.” Tumawa ang igat. “Huwag kang malungkot, Bugan,” wika ng nito. “Sige magtungo ka sa silangan at makipagkita ka sa mga diyos.” Ipinagpatuloy ni Bugan ang kaniyang paglalakbay patungo sa lugar ng mga diyos. Narating niya ang lawa sa Lagud. Nakita niya roon ang isang buwaya. “Tao, bakit ka naririto?” pag-uusisa ng buwaya. “Ako si Bugan ng Kiyangan, at naghahanap ako ng lalamon sa akin. Wala kaming anak ng aking asawa,” sagot ni Bugan. Humikab ang buwaya at nagsabing, “ Hindi kita maaaring kainin sapagka’t napakaganda mo.” Ipinagpatuloy muli ni Bugan ang kanyang paglalakbay at nakarating sa tahanan ng kinatatakutang pating. Nilabanan niya ang pangangatog ng kaniyang tuhod. Hinarap niya ang pating at nagwika “Pakiusap, kainin mo na ako. Kaming mag-asawa ay walang anak. Ayaw ko nang mabuhay pa kung hindi ako magkakaroon ng anak.” Sumagot ang pating, “Isang malaking kahihiyan kapag kinain kita. Napakaganda mo. Halika muna sa aking tahanan at kumain; bago mo ipagpatuloy ang iyong paglalakbay.” Pagkatapos saluhan ang pating sa hapag-kainan, muling naglakad patungong silangan si Bugan. Sa wakas ay narating niya ang tahanan ng mga diyos na sina Ngilin, Bumabakker, at iba pang mga diyos. Labis siyang napagod kaya humiga siya sa lusong na nasa labas ng bahay. Doon hinintay ang mga diyos. Lingid sa kaniyang kaalaman, nasa loob lamang ng bahay si Bumabbaker. “May naamoy akong tao,” sabi ni Bumabbaker. Lumabas siya ng bahay upang hanapin ang pinanggagalingan ng amoy. Nakita niya ang isang magandang babae na nakaupo sa kanyang lusong. “Ano’ng ginagawa mo dito, Bugan?” tanong niya habang kinikilala kung si Bugan nga iyon. “Naku, nagpunta ako rito upang mamatay, sapagkat hindi pa rin kami nagkakaroon ng anak ni Wigan pagkalipas ng ilang taon,” wika ni Bugan. “Kahibangan,” wika ni Bumabbaker habang tumatawa. “Halika, hanapin natin si Ngilin at kung nasaan pa ang iba,” wika ni Bumabbaker. Nalugod ang mga diyos na makita si Bugan. Nagbigay sila ng regalong baboy, manok at kalabaw. “Sasama kami sa iyo pabalik sa Kiyangan. Doon ka namin tuturuan ng ritwal na Bu-ad upang mabiyayaan ka ng mga anak, masaganang ani at pamumuhay.” Inihatid ng mga diyos si Bugan kay Wigan. Tinuruan nila ang mag-asawa ng panalanging dapat nilang sambitin sa pagsasagawa ng ritwal na Bu-ad. Isinagawa ni Wigan at Bugan ang ritwal at pinasalamatan ang kanilang mga diyos. Pagkalipas ng ilang buwan, walang mapagsidlan ng kaligayahan ang mag-asawa dahil sa buhay na tumitibok sa sinapupunan ni Bugan.Yesterday at 9:14 PMSee Newer Messages  · Send Stickers  ·  · Refresh CHAT OPTIONS

영어

NAGKAROON NG ANAK SINA WIGAN AT BUGAN Nagkaroon ng Anak sina Wigan at Bugan Muling isinalaysay sa Ingles ni: Maria Luisa B. Aguilar-Cariño Isinalin ni: Vilma C. Ambat “Hay, ano ang saysay ng buhay?” naibulalas ni Bugan sa kaniyang asawang si Wigan. “Hindi man lang tayo magkaroon ng anak; mukhang hindi pinakikinggan ng mga diyos ang ating mga panalangin!” Sumang-ayon naman si Wigan, “Oo, tama ka! Pero halika muna, mag-momma tayo at saka natin isipin kung ano ang dapat nating gawin.” Matagal na nag-isip ang mag-asawa hanggang nakapagdesisiyon si Bugan na magtungo sa tahanan ng mga diyos sa silangan. “Dito ka lang, Wigan, pupuntahan ko ang mga diyos na sina Ngilin, Bumakker, Bolang at ang diyos ng mga hayop.” Sinimulan ni Bugan ang kaniyang paglalakbay. Pumunta siya sa Ibyong, dumaan sa Poitan, nagtungo siya sa silangan papuntang Nahbah, Baninan. Tumawid siya sa ilog ng Kinakin at narating niya ang lawa sa Ayangan. Nakakita siya ng igat sa lawa. Tinanong siya nito “Saan ka pupunta Bugan?” Sumagot si Bugan, “Pupunta ako ng Silangan para maghanap ng lalamon sa akin, sapagkat hindi kami magkaroon ng anak ni Wigan.” Tumawa ang igat. “Huwag kang malungkot, Bugan,” wika ng nito. “Sige magtungo ka sa silangan at makipagkita ka sa mga diyos.” Ipinagpatuloy ni Bugan ang kaniyang paglalakbay patungo sa lugar ng mga diyos. Narating niya ang lawa sa Lagud. Nakita niya roon ang isang buwaya. “Tao, bakit ka naririto?” pag-uusisa ng buwaya. “Ako si Bugan ng Kiyangan, at naghahanap ako ng lalamon sa akin. Wala kaming anak ng aking asawa,” sagot ni Bugan. Humikab ang buwaya at nagsabing, “ Hindi kita maaaring kainin sapagka’t napakaganda mo.” Ipinagpatuloy muli ni Bugan ang kanyang paglalakbay at nakarating sa tahanan ng kinatatakutang pating. Nilabanan niya ang pangangatog ng kaniyang tuhod. Hinarap niya ang pating at nagwika “Pakiusap, kainin mo na ako. Kaming mag-asawa ay walang anak. Ayaw ko nang mabuhay pa kung hindi ako magkakaroon ng anak.” Sumagot ang pating, “Isang malaking kahihiyan kapag kinain kita. Napakaganda mo. Halika muna sa aking tahanan at kumain; bago mo ipagpatuloy ang iyong paglalakbay.” Pagkatapos saluhan ang pating sa hapag-kainan, muling naglakad patungong silangan si Bugan. Sa wakas ay narating niya ang tahanan ng mga diyos na sina Ngilin, Bumabakker, at iba pang mga diyos. Labis siyang napagod kaya humiga siya sa lusong na nasa labas ng bahay. Doon hinintay ang mga diyos. Lingid sa kaniyang kaalaman, nasa loob lamang ng bahay si Bumabbaker. “May naamoy akong tao,” sabi ni Bumabbaker. Lumabas siya ng bahay upang hanapin ang pinanggagalingan ng amoy. Nakita niya ang isang magandang babae na nakaupo sa kanyang lusong. “Ano’ng ginagawa mo dito, Bugan?” tanong niya habang kinikilala kung si Bugan nga iyon. “Naku, nagpunta ako rito upang mamatay, sapagkat hindi pa rin kami nagkakaroon ng anak ni Wigan pagkalipas ng ilang taon,” wika ni Bugan. “Kahibangan,” wika ni Bumabbaker habang tumatawa. “Halika, hanapin natin si Ngilin at kung nasaan pa ang iba,” wika ni Bumabbaker.

마지막 업데이트: 2019-11-25
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Malamig na hangin mula sa karagatan ang humaplos sa aking katawan. Ang nakakasilaw na liwanag ng araw ang humipo sa aking mga balat. Na para bang pinagtagpo ang init at lamig sa aking katawan. Na hindi ko matukoy kung katotohanan ba o kasinungalingan. “Ahhhww” bigla akong napatayo mula sa higaan nang buhusan ako ng masungit kong step mother. Ganito nila ako kagandang tratuhin, parati na lang siyang nagmimisa dahil sa akin at mas prayoridad pa niya ang kanyang malditang anak. Well naiintindihan ko naman sino ba namang ina ang magiging pabaya sa kanyang mga anak.At ako lang naman tong walang puwang sa pamilya naming. Nagsimula ang lahat ng ito ng mamatay si papa ang tangi kong kasangga sa lahat ng pang-aapi at pang-bubully sa akin. Turingan akong walang kwenta sa pamilya ko at hanggang panaginip ko lamang natutupad ang aking mga kahilingan at pangarap sa buhay, Dahil kahit may perang iniwan si papa para sa pagpapa-aral ko ehh mas pinili pa ng madrasta na gamit yong pera sa walang kwenta di makabuluhang bagay. Minsan naisip ko na sana tuluyan na lang akong natulog at di na gigising para wala ng pasakit ang aking mahihitnatnan paggising, Dahil buti pa sa panaginip ko makabuluhan . Bawat paggising ko ay laging bumabalot sa aking isipan na sana balang araw ay magkatotoo ang lahat ng panaginip ko.

영어

QUERY LENGTH LIMIT EXCEDEED. MAX ALLOWED QUERY : 500 CHARS

마지막 업데이트: 2018-04-17
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Ang guro ay ang may isa sa pinaka mahalagang papel na ginagampanan sa buhay ng mga kabataan. Ang guro ang humuhubog ng mga bagong mamamayan. Ang guro ang nag mumulat sa mga kabataang wala pang kamalayan sa pag aaral. Matiyaga nyang ibinabahagi ang kanyang kaalaman. Sya ang tumatayo bilang magulang sa silid aralan. Dahil sa mga guro kaya maraming tao ang matagumpay. Wika nga'y walang matatapos na kahit na ano na propesyon kung walang gurong naka agapay

영어

The teacher is the one of the most important role in the lives of young people. The teacher shaping new citizens. The teacher was open to young people under awareness study. Patiently she shared her knowledge. She stands as parents in the classroom. Because teachers so many people successful. Language was no end no matter what profession if no teachers are parallel

마지막 업데이트: 2017-07-10
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Ang basketbol ay isang larong pampalakasan na binubuo ng dalawang koponan ng limang manlalaro bawat isa. Layunin ng laro na maihulog ang bola sa net na may sukat na 18 inches (46 cm) diyametro at may taas na 10 feet (3.0 m) na nakasabit sa backboardsa bawat dulo. Isa ang basketbol sa pinakatanyag at pinapanood na laro sa daigdig.[1] Ang isang koponan ay makakapuntos ng isang field goal sa paghulog ng bola sa basket habang naglalaro. Ang field goal ay may dalawang puntos para sa koponang nakahulog ng bola kung ang manlalaro ay nasa o malapit sa basket kaysa sa linya ng tatlong puntos, at ang tatlong puntos (higit na kilala bilang 3 pointer) kung ang manlalaro ay makapuntos sa labas ng linyang ito. Ang koponang may pinakamaraming puntos sa pagtatapos ng laro ay mananalo, subalit maaaring magdagdag ng oras (overtime) kung naging tabla ang puntos. Maaaring isulong ang bola sa loob ng kort sa pamamagitan ng pagtalbog nito habang naglalakad, tumatakbo o sa pagpasa sa kakoponan. Simula naimbento ang laro sa Springfield, Massachusetts sa Estados Unidos noong 1891, sumulong ito bilang isang tunay na pandaigdigang palakasan. Nagsimula ang mga organisadong paliga sa YMCA; nabuo ang mga naunang liga sa mga kolehiyo. Sa kalaunan, naging palakasang propesyunal ang basketbol. Kahit na isang pampalakasang Amerikano sa una, mabilis na kumalat sa mundo at makikita ang mga kilalang manlalaro at koponan sa ngayon sa buong mundo. 1 KASAYSAYAN NG BASKETBALLTaong 1891, buwan ng Disyembre nang likhain ni Dr. James Naismith ang isa sa mga pinakapopular na laro sa buong mundo ngayon - ang BASKETBOL. Isa siyang guro sa EstadosUnidos (Springfield, Massachusetts) na naatasan lamang ng kanyang Punong Guro na gumawang isang larong maaring ganapin tuwing tag-lamig. Matapos mag-isip, kumuha siya ng dalawang basket, idinikit ang mga ito ng may kataasan sa loob ng YMCA dyim, at itinapon ang isang bolasa loob ng basket. Ang itinapon niyang bola ang naging unang tira sa isang laro na huhuli sainteres ng buong mundo sa pagdaan ng panahon. Ang Pilipinas ang isa sa mga bansang unangnaimpluwensiyahan ng basketbol sa mundo. Dumating ito sa ating bansa noong maagang bahaging 1900s. Dahil dito, hindi nag-atubiling sumali ang ating bansa noong una itong laruin sa 1904Olympics sa Berlin. Bagamat may kaliitan ang mga Pilipinong manlalarong naipadala kumparasa mga Europeo, natalo nila ang apat na bansa (Mexico, Eutania, Poland at Italy). Natalo lamangsila ng Estados Unidos na tuluyang naghari sa larong ito hanggang 1968. Mula noon, lubusan ngsumikat ang larong ito sa ating bansa. Dahil sa labis na pananabik sa larong ito, naitatag angilang organisasyon sa ating bansa (MICCA, NCAA, UAAP, at PIBA), ngunit maituturing na isalamang ang tunay na humugis ng basketbol sa ating bansa --- ang PBA o ang PhilippineBasketball Association. Dito lumabas ang ilang mabibigat na kompanya bilang pangalan ng mgakoponan. Crispa, Pop Cola, San Miguel at Purefoods ang ilan lamang sa mga halimbawa.Patuloy na tinatangkilik ng masa ang bawat laro ng PBA lalo na't pinapalabas ito sa telebisyon omaaring pakinggan sa radyo. Sa pamamagitan rin ng basketbol umusbong ang mga career ngmga tanyag na manlalaro tulad nina Lauro "The Fox" Mumar at Sonny "The Living Legend"Jaworski. 2 Ilan sa atin ang pinapayagan ng ating mga magulang na makipaglaro sa labas ng ating tahanan noong tayo ay mga bata pa? Maaaring kung sa probinsiya tayo lumaki at malawak ang ating mga ginagalawan, marahil ay natural lamang na tayo ay pinapayagan. Subalit kung tayo naman ay nagsipaglaki sa siyudad, maraming bagay ang ipinag-aalala ng ating mga magulang kaya’t hindi tayo pinapabayaan makipaglaro sa labas ng ating tahanan. Isa sa mga dahilan ay ang kanilang pag-aalala na baka tayo ay ma-impluwensyahan ng mga elemento na makakasama sa ating buhay. Habang tayo ay lumalaki ay mabilis namang nawawala ang mga lugar na mapaglalaruan ng mga kabataan sa mga siyudad dahil na rin sa kakulangan ng kaalaman ng marami sa ating mga namumuno na gawan ng kaayusan ang ating kapaligiran. Dahil na rin sa mga maling pananaw, naging dahilan ito na mabago ang proseso ng paglaki ng marami sa ating mga kabataan. Nawala ang mga laro na ating kinagisnan tulad ng patintero, tumbang preso at piko. Napalitan ang lahat ng ito nang magsulputan ang mga video games na nilalaro kahit na mag-isa habang nakaupo o nakahiga pa kung minsan sa loob ng bahay. Dahil sa mga makabagong larong tulad nito, maraming karanasan ang nawawala sa ating mga kabataan habang sila ay lumalaki. Isa na rito ang pakikihalubilo sa kapwa. Sa pakikipaglaro natin sa labas ng ating bahay ay natututuhan natin ang iba’t ibang ugali na mayroon ang mga tao. Mayroon sa kanila ang madaling maging kaibigan, mga batang matulungin, mga batang hindi nagsasawang magturo sa atin ng maraming bagay na hindi pa natin alam. Mayroon din namang mga kalarong ayaw tumanggap ng pagkatalo kahit na sila ay mandaya pa ay ipinipilit pa rin na sila ang tama. Sa mura pa lamang nating edad ay nagkakaroon na tayo ng pagkakataon na maranasan ang iba’t ibang ugali ng tao na maaari nating makasalamuha sa ating paglaki. 3 Dito sa Japan, dahil sa halos subsob sa paghahanap-buhay ang mga magulang, ang mga paaralan ay mayroong sistema na binibigyan ng pagkakataon ang mga mag-aaral na makisali sa iba’t ibang uri ng sports. Maaaring pumili ang isang bata ng gusto niyang salihang laro at maaaring sumali sa isang sports club kahit na siya ay wala pang kaalaman tungkol dito. Tutulungan siya ng club na matutuhan ang lahat ng kaalaman upang siya ay humusay sa napili niyang laro. Kasabay nito ay mararanasan din niya ang makipagkaibigan at makipag-ugnayan sa iba niyang mga kalaro. Ang mga karanasang ganito ay tutulong sa isang mag-aaral na matutuhan ang iba’t ibang paraan ng pakikisama at pakikipagkapwa kahit na wala sa tabi ang mga magulang nito. Mula sa mga sports club na tulad nito ay maraming magagaling na manlalaro ang napipili upang maglaro sa malalaking koponan. Tulad nang napapanood natin sa Olympics, kilala sa buong mundo ang mga manlalaro mula Japan. Marami na sa kanila ang naglalaro ng baseball sa Major Leagues pati na rin sa mga sikat na soccer teams. Marami sa ating mga manlalaro ang hirap maipakita ang kanilang mga kakayahan at husay sa larangan ng palakasan dahil sa kulang o halos walang suporta mula sa ating pamahalaan. Maaaring mayroong nagsasabi na ang sports ay walang maitutulong para sa kaunlaran ng bayan. Ngunit napapagkaisa nito ang mga mamamayan saan man sulok ng mundo lalo na’t may mga nagwawagi tayong mga atleta tulad ni Manny Pacquiao. Ang ating pagkakaisa ang kinakailangan upang tunay na maiayos ang ating pamumuhay lalo pa at patuloy na lumolobo ang ating papulasyon. Kung magkakaroon lamang ng sapat na lugar ng palaruan para sa 4 mga kabataan sa ating mga bayan, maaaring magkaroon ng ibang pagtutuunan ng pansin ang ating mga kabataan upang mapalayo sila sa masasamang bisyo tulad ng droga. Huwag naman sanang mga basketball court lamang ang ipinatatayo ng mga nanunungkulan. Magkaroon din sana ng mga tennis, badminton, volleyball courts, baseball at soccer fields na libre para sa kanilang mga nasasakupan. Hindi lamang sana mga kalalakihan lamang ang makapaglalaro kung hindi pati na rin ang mga kababaihan. Kailangan din ang mga parke na maaaring pasyalan ng mga magkakapitbahay na mayroon ding lugar na mapaglalaruan ng maliliit pang mga kabataan. Kasama ang kanilang mga magulang, pagkakataon na rin na magkakilala ang magkakapitbahay. Makatutulong din kung magkakaroon ng mga programa sa radyo at telebisyon na nagbibigay kaalaman tungkol sa iba’t ibang uri ng mga sports. Suporta mula sa ating pamahalaan upang mailapit ang ating mga kababayan sa kahalagahan ng sports sa lipunan. Ikinagulat ng buong mundo na mula sa isang bansa na wala namang snow ay nagkaroon ang Pilipinas ng isang figure skater sa kakatapos pa lamang na Winter Olympics sa Sochi, Russia. Mas lalo pang bumuhos ang simpatya ng marami ng malaman na walang tulong na ibinigay ang ating pamahalaan para sa manlalarong ito. Dahil dito ay marami ang gumawa ng paraan upang makalikom ng tulong para maipagpatuloy ni Michael Christian Martinez ang kanyang pangarap na makapagbigay ng karangalan para sa Pilipinas. Bagamat pang-labing siyam na pwesto lamang ang kanyang naabot, para sa bawat Pilipino, si Michael ay isang

영어

pagbuod and sentences

마지막 업데이트: 2017-03-12
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명
경고: 보이지 않는 HTML 형식이 포함되어 있습니다

타갈로그어

Noong 1999, may isang kumalat na balita sa buong tarlac, isang balitang kung saan ay may naganap na isang kamangha manghang pangyayari, may dalawang mag asawa nasa yungib. Na sa loob ay sobrang dilim at walang ilaw, ang lalaki ay umalis,at naiwan sa loob ng yungib ang kanyang asawang babae, ilang sandali pa laman ay tila may mga alitaptap na paparating sa loob ng yungib, sila ay mabilis na naguunahan, sa isang makipot na daanan, sa sobrang kipot ng daanan ay marami ang nabigong nakapasok sa loob ng yungib, pero may isang napaka espesyal na nakapasok doon. Sya ay nagliwanag at dumikit ang kanyang katawan sa isang damuhan na lugar , at sya ay nagtagal ng 9 na buwan. Makalipas ang 9 buwan sya ay lumabas sa kanyang kinaroroonan , isang napakagandang pangyayari sa kanyan buhay, sya ay isinilang noong 1999, at nagkaroon ng mga kapatid at mga magulang. ang bilang ng kanyang mga kapatid ay humigit 13 sila ay malulusog at hanggang dumaan ang maraming taon ang iba sa kanyang mga kapatid ay nakapag asawa na, sya ay nagsisikap na makapagtapos ng kanyang pag aaral , may naging mga pangarap sya sa buhay , isang pangarap na gustong gusto nyang marating hanggang pagtanda nya. At ngayung sumapit ang 2017 sya ay nasa grade 11 na, malusog parin at naghahangad na makapagtapos para sa kanyang pangarap.

영어

QUERY LENGTH LIMIT EXCEDEED. MAX ALLOWED QUERY : 500 CHARS

마지막 업데이트: 2017-01-17
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

Hindi ko siya nakikita ngayon. Ngunit sinasabi nilang naroroon pa siya sa dating pinagtuturuan, sa walang pintang paaralang una kong kinakitaan ng sa kanya. Sa isa sa mga lumang silid sa ikalawang palapag, sa itaas ng lumang hagdang umiingit sa bawat hakbang, doon sa kung manunungaw ay matatanaw ang maitim na tubig ng isang estero. Naroon pa siya’t nagtuturo ng mga kaalamang pang-aklat, at bumubuhay ng isang uri ng karunungang sa kanya ko lamang natutuhan. Lagi ko siyang inuugnay sa kariktan n buhay. Saan man sa kagandahan; sa tanawin, sa isang isipan o sa isang tunog kaya, nakikita ko siya at ako’y lumiligaya. Ngunit walang anumang maganda sa kanyan anyo… at sa kanyang buhay… Siya ay isa sa mga pangkaraniwang guro noon. Walang sinumang nag-ukol sa kanyang ng pansin. Mula sa kanyang pananamit hanggang sa paraan ng pagdadala niya ng mga panunugutan sa paaralan, walang masasabing anumang pangkaraniwan sa kanya. Siya’y tinatawag naming lahat na si Mabuti kung siya’y nakatalikod. Ang salitang iyon ang simula ng halos lahat ng kanyang pagsasalita. Iyon ang pumalit sa mga salitang hindi niya maalaala kung minsan, at nagiging pamuno sa mga sandaling pag-aalanganin. Sa isang paraang malirip, iyon ay naging salaminan ng uri ng paniniwala sa buhay. “Mabuti,” ang sasabihin niya, “… ngayo’y magsisimula tayo sa araling ito. Mabuti nama’t umabot tayo sa bahaging ito… Mabuti… Mabuti!” Hindi ako kailanman magtatapat sa kanyang ng anuman kung di lamang nahuli niya akong minsang lumuluha; nang hapong iyo’y iniluha ng bata kong puso ang pambata ring suliranin. Noo’y magtatakipsilim na at maliban sa pabugsu-bugsong hiyawan ng mga nagsisipanood sa pagsasanay ng mga manlalaro ng paaralan, ang buong paligid ay tahimik na. Sa isang tagong sulok ng silid-aklatan, pinilit kong lutasin ang aking suliranin sa pagluha. Doon niya ako natagpuan. “Mabuti’t may tao pala rito,” wika niyang ikinukubli ang pag-aagam-agam sa narinig. “Tila may suliranin .. mabuti sana kung makakatulong ako.” Ibig kong tumakas sa kanya at huwag nang bumalik pa kailanman. Sa bata kong isipan ay ibinilang kong kahihiyan ay kaabaan ang pagkikita pa naming muli sa hinaharap, pagkikitang magbabalik sa gunita ng hapong iyon. Ngunit, hindi ako makakilos sa sinabi niya pagkatapos. Napatda ako na napaupong bigla sa katapat na luklukan. “Hindi ko alam na may tao rito”….. naparito ako upang umiyak din.” Hindi ako nakapangusap sa katapatang naulinig ko sa kanyang tinig. Nakababa ang kanyang paningin sa aking kandungan. Maya-maya pa’y nakita ko ang bahagyang ngiti sa kanyang labi. Tinanganan niya ang aking mga kamay at narinig ko na klamang ang tinig sa pagtatapat sa suliraning sa palagay ko noo’y siya nang pinakamabigat. Nakinig siya sa akin, at ngayon, sa paglingon ko sa pangyayaring iyo’y nagtataka ako kung paanong napigil niya ang paghalakhak sa gayong kamusmos na bagay. Ngunit, siya’y nakinig nang buong pagkaunawa, at alam ko na ang pagmamalasakit niya’y tunay na matapat. Lumabas kaming magkasabay sa paaralan. Ang panukalang naghihiwalay sa amin ay natatanaw na nang bigla akong makaalala. “Siyanga pala, Ma’am, kayo? Kayo ng pala? Ano ho iyong ipinunta ninyo sa sulok na iyo na … iniiyakan ko?” Tumawa siya ng marahan at inulit ang mga salitang iyon; “ang sulok na iyon na … iniiyakan natin… nating dalawa.” Nawala ang marahang halakhak sa kanyang tinig: “sana’y masabi ko sa iyo, ngunit… ang suliranin.. kailanman. Ang ibig kong sabihin ay … maging higit na mabuti sana sa iyo ang … buhay.” Si Mabuti’y nagging isang bagong nilikha sa akin mula nang araw na iyon. Sa pagsasalita niya mula sa hapag, pagtatanong, sumagot, sa pagngiti niyang mabagal at mahihiyain niyang mga ngiti sa amin, sa paglalim ng kunot sa noo niya sa kanyang pagkayamot, naririnig kong muli ang mga yabag na palapit sa sulok na iyon ng silid-aklatan. Ang sulok na iyon,.. “Iniiyakan natin,” ang sinabi niya nang hapong iyon. At habang tumaaginting sa silid naming ang kanyang tinig sa pagtuturo’y hinuhulaan ko ang dahilan o mga dahilan n pagtungo niya sa sulok na iyon ng silid-aklatan. Hinuhulaan ko kung nagtutungo pa siya roon, sa aming sulok na iyong… aming dalawa… At sapagkat natuklasan ko ang katotohanang iyon tungkol sa kanya, nagsimula akong magmasid, maghintay ng mga bakas ng kapaitan sa kanyang sinasabi. Ngunit, sa tuwina, kasayahan, pananalig, pag-asa ang taglay niya sa aming silid-aralan. Pinuno siya ng maririkit na guni-guni ang aming isipan at ng mga tunog ang aming pandinig at natutuhan naming unti-inti ang kagandahan ng buhay. Bawat aralin naming sa anitikan ay naging isang pagtighaw sa kauhawan naming sa kagandahan at ako’y humanga. Wala iyon doon kanina, ang masasabi ko sa aking sarili pagkatapos na maipadama niya sa amin ang kagandahan ng buhay sa aming aralin. At hindi naging akin ang pagtuklas na ito sa kariktan kundi pagkatapos na lamang ng pangyayaring iyon sa silid-aklatan. Ang pananalig niya sa kalooban ng maykapal, sa sangkatauhan, sa lahat na, isa sa mga pinakamatibay na aking nakilala. Nakasasa;ling ng damdamin. Marahil, ang pananalig niyang iyon ang nagpakita sa kanya ng kagandahan sa mga bagay na karaniwan na lamang sa amin ay walang kabuluhan. Hindi siya bumabanggit ng anuman tungkol sa kanyang sarili sa buong panahon ng pag-aaral naming sa kanya. Ngunit bumanggit siya tungkol sa kanyang anak na babae, sa tangi niyang anak. .. nang paulit-ulit. Hindi rin siya bumabanggit sa amin kailanman tungkol sa ama ngh batang iyon. Ngunit, dalawa sa mga kamag-aral naming ang nakababatid na siya’y hindi balo. Walang pag-aalinlangan ang lahat ng bagay at pangarap niyang maririkit ay nakapaligid sa batang iyon. Isinalaysay niya sa amin ang katabilan niyon. Ang paglaki nang mga pangarap niyon, ang nabubuong layunin niyon sa buhay. Minsan, tila hindi namamalayang nakapagpapahayag ang aming guro ng isang pangamba ang pagkatakot niyang baka siya hindi umabot sa matatayog na pangarap ng kanyang anak. Maliban sa iilan sa aming pangkat, paulit-ulit niyang pagbanggit sa kanyang anak ay iisa lamang ang mga bagay na “pinagtitiisang” pakinggan sapagkat walang paraang maiwasan iyon. Sa akin, ang bawat pagbanggit na iyon ay nagkakaroon ng kahulugan sapagkat noon pa ma’y nabubuo na sa aking isipan ang isang hinala. Sa kanyang magandang salaysay, ay nalalaman ang tungkol sa kaarawan ng kanyang anak, ang bagong kasuotan niyong may malaking lasong pula sa baywang, ang mga kaibigan niyong mga bata rin, ang kanilang mga handog. Ang anak niya’y anim na taong gulang na. Sa susunod na taon niya’y magsisimula na iyong mag-aral. At ibig ng guro naming maging manggagamot ang kanyang anak- at isang mabuting manggagamot. Nasa bahaging iyon ang pagsasalita ng aming guro nang isang bata sa aking likuran ang bumulong: “Gaya ng kanyang ama!” Narinig ng aming guro ang ang sinabing iyon ng batang lalaki. At siya’y nagsalita. “Oo, gaya ng kanyang ama,” ang wika niya. Ngunit tumakas ang dugo sa kanyang mukha habang sumisilay ang isang pilit na ngiti sa kanyang labi. Iyon ang una at huling pagbanggit sa aming klase ang tungkol sa ama ng batang may kaarawan. Matitiyak ko noong may isang bagay ngang malisya sa buhay niya. Malisya nang ganoon na lamang. At habang nakaupo ako sa aking luklukan, may dalawang dipa lamang ang layo sa kanya, kumirot ang puso ko sa pagnanasang lumapit sa kanya, tanganan ang kanyang mga kamay gaya ng gingawa niya nang hapong iyon sa sulok ng silid-aklatan, at hilinging magbukas ng dibdib sa akin. Marahil, makagagaan sa kanyang damdamin kung may mapagtatapatan siyang isang taong man lamang. Ngunit, ito ang sumupil sa pagnanasa kong yaon; ang mga kamag-aral kong nakikinig ng walang anumang malasakit sa kanyang sinasabing, “Oo, gaya ng kanyang ama,” habang tumatakas ang dugo sa kanyang mukha. Pagkatapos, may sinabi siyang hindi ko makakalimutan kailanman. Tinignan niya ako ng buong tapang na pinipigil ang panginginig ng mga labi at sinabi ang ganito : “Mabuti…mabuti gaya ng sasabihin nitong Fe-lyon lamang nakararanas ng mga lihim na kalungkutan ang maaaring makakilala ng mga lihim na kaligayahan. Mabuti, at ngayon, magsimula sa ating aralin…” Natiyak ko noon, gaya ng pagkakatiyak ko ngayon na hindi akin ang pangungusap na iyon, ni sa aking mga pagsasalita, ni sa aking mga pagsusulat. Ngunit samantalang nakatitig siya sa akin ng umagang iyon, habang sinasabi niya ang pangungusap na iyon, nadama kong siya at ako ay iisa. At kami ay bahagi ng mga nilalang na sapagkat nakaranas n mga lihim na kalungkutan ay nakakikilala ng mga lihim na kaligayahan. At minsan pa, nang umagang iyon, habang unti-unting bumabalik ang dating kulay ng kanyang mukha, muli niyang ipinamalas sa ang mga nagtatagong kagandahan sa aralin naming sa Panitikan. Ang karikatn ng katapangan; ang kariktan ng pagpapatuloy anuman ang kulay ng buhay. At ngayon, ilang araw lamang ang nakararaan buhat nang mabalitaan ko ang tungkol sa pagpanaw ng manggagamot na iyon. Ang ama ng batang iyong marahil ay magiging isang manggagamot din baling araw, ay namatay at naburol ng dalawang gabi at dalawang araw sa isan bahay na hindi siyang tirahan ni Mabuti at ng kanyang anak. At naunawaan ko ang lahat. Sa hubad na katotohanan niyon at sa buong kalupitan niyon ay naunawaan ko ang lahat. …….

영어

isalin Ang mensahe sa:

마지막 업데이트: 2016-11-23
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

타갈로그어

ang sulok na iyon,.. "Iniiyakan natin," ang sinabi niya ng hapong iyon. at habang umaalingawngaw sa silid naming ang kanyang tinig sa pagtuturo'y hinuhulaan ko ang dahilan o mga dahilan ng pagtungo niya sa sulok na iyon ng silid-aklatan. hinuhulaan ko kung nagtutungo pa siya roon, sa aming sulok na iyong...aming dalawa...

영어

the corners of that, .. "We weep," he said that afternoon. and while we tumataginting room his voice pagtuturo'y predicts the reason or reasons for going to that corner of the library. I predict if he went there, in our corner of your ... our two ...

마지막 업데이트: 2015-12-15
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명
경고: 보이지 않는 HTML 형식이 포함되어 있습니다

타갈로그어

Cris, Una palang hindi na ako naniniwala sa mga hula ganun pa man nagpapasalamat ako sa pagtugon mo sa aking simpleng mensahe.Sa pagkakaintindi ko sa pagtugon mo sa akin ay isang malaking hamon para aking personalidad natatakot ako dahil ayoko malaman kung ano ba ang dapat kong paghandaan sa aking nakalatag na kapalaran. Mag bibigay ako ng donasyon ang problema nga lang ay wala naman akong credit card para maibigay ko saiyo ang donasyon ko. cris nagpapasalamat ako saiyo dahil nararamdaman ko na mula sa puso mo ang iyong pagtulong nagpapasalamat ako dahil nandyan ka para magsabi kung ano ang dapat kong gawin lahat ng mga sinabi mo tungkol sa aking buhay ay totoo.Gusto ko umiyak habang binabasa ko ang mensahe mo sa akin hindi ako masaya cris dahil hindi ko maramdaman ang tamang pagpapatawad sa mga taong nakasakit at nangloko sa akin,at sa pakikisalamuha ko sa mga tao isa lang naobserbahan ko pera ang ang importante sa kanila.nilalabanan ko ang ano mang kalungkutan at sakit na nararamdaman dulot ng mga karanasan na mismong ako naman ang gumusto pero yung ibang pangyayari di ko naman din inaasahan na mararanasan ko.cris maraming salamat saiyo masama o mabuti ang hinaharap ko tatanggapin ko iyun kakayanin ko kahit ang pagkamatay ko pa ang nakikita mo gusto ko parin malaman mo na sobrang takot ko pero wala naman makakapigil kapag oras na singilin tayo ng Panginoon.Hiram lang naman natin ang ating buhay diba?kung pagyaman ko naman ang nakikita mo mas ok iyon mabibigyan ko ng tulong ang mga mahihirap dito sa amin mga anak ko mabibigyan ko ng magandang kinabukasan.sana cris maging totoo ka sa pag basa mo ng kapalaran ko sabihin mo sakin para mapaghandaan ko kung ano ang pwede ko gawin para kontrahin ang masasamang pwedeng mangyari.cris ibibigay ko saiyo kung ano man ang gustuhin mo kung yayaman ako at kahit ganito ang kalagayan ko sa buhay nagyon bibigyan parin kita ng donasyon.hanggang dito nalang maraming salamat sa pakikinig mo sa akin at maraming salamat din at nakatulog ako sa pinadala mo na talisma nakopya ko iyon at aking inilagay sa ilalim ng aking unan.nararamdaman ko cris na ako ay pinatulog mo upang makapahinga ang aking pag iisip.maraming maraming salamat saiyo buong puso po ako na makikinig sa lahat ng iyong sasabihin.sana wala ka sawang tumulong sa mga nangangailangan.cris gusto ko itanong kung ung kalansay na tao sa tarot card ay ang kamatayan ko.?sa loob ba ng anim na buwan mawawala na ako s mundong ito katapusan ko na ba?kaya mo ba nasabi na kakaiba ang pagbasa mo sa hinaharap ko na mas kailangan ko ng tulong dahil ganun ba ang mangyayari?cris natatakot ako tulungan mo ako.hanggang dito nalang maraming slamat saiyo. Gumagalang, Analiza

영어

QUERY LENGTH LIMIT EXCEDEED. MAX ALLOWED QUERY : 500 CHARS

마지막 업데이트: 2015-07-26
사용 빈도: 1
품질:

추천인: 익명

인적 기여로
4,401,923,520 더 나은 번역을 얻을 수 있습니다

사용자가 도움을 필요로 합니다:



당사는 사용자 경험을 향상시키기 위해 쿠키를 사용합니다. 귀하께서 본 사이트를 계속 방문하시는 것은 당사의 쿠키 사용에 동의하시는 것으로 간주됩니다. 자세히 보기. 확인