Results for rendementsverhoging translation from Dutch to Italian

rendementsverhoging
incremento del rendimiento

20 23 projectletest op school op school test klas psychomotorische rendementstest schriftelijke tesr testzondercultuurvertekeningte stc on s tructie onderpresteren ov.ergagg naar hogere relatret rendement rendementsverhoging verdeterrng re s ultaat
06 valutazione lehrerbeurteilung teacher appraisalövaluation sur i'enseignantc[rc]'öyrlon e]trrar,öernuxoülarerbedommelseevaluatie van onderwijsgevenden avaliagäo do professorevaluaciön del profesor valutazione del lavoro dell'insegnante da partedegli allievi, dei superiorgerarchi icdei, llacomunitä

speciale aandacht moet er gaan naar de energiesector, met name voor duurzame energie en rendementsverhoging en voor de veiligheid van kernenergie. het ep wil dat minder veilige kerncentrales gesloten worden.
nel 1987 è stata creata una linea nel bi­lancio comunitario destinata alla co­operazione nord­sud nel settore della lotta contro la droga e la tossicomania.

met het oog op het bereiken van een derde fase van rendementsverhoging zal de commissie dan in overleg met de betrokken partijen, indien nodig, voorstellen indienen voor verdere verbetering van het energierendement van voorschakelapparaten.
nell'ottica di perseguire una terza fase di miglioramento dell'efficienza energetica, in consultazione con le parti interessate essa presenta poi, se necessario, proposte riguardanti l'ulteriore miglioramento dell'efficienza energetica degli alimentatori.

(134) indien een prijsverhoging in de gemeenschap uitblijft, wordt van rationaliseringen geen rentabiliteitsverbetering verwacht gezien de inspanningen die de bedrijfstak zich reeds heeft getroost met het oog op een rendementsverhoging.
(134) in assenza di un miglioramento del livello dei prezzi nella comunità, appare improbabile che l'industria comunitaria possa recuperare la sua redditività mediante un'opera di razionalizzazione, dati gli sforzi che ha già intrapreso per migliorare la sua efficienza.

(117) een verhoging van het totale rendement van westlb was niet vereist omdat alleen bij een kapitaalinbreng van de overheid in verliesgevende ondernemingen rendementsverhogende maatregelen noodzakelijk waren. het hof van justitie had het beginsel van de investeerder in een markteconomie tot nog toe uitsluitend toegepast op overheidsinterventies in verliesgevende ondernemingen en sectoren die te kampen hadden met structurele overcapaciteit. uit de jurisprudentie kon niet worden afgeleid dat de commissie het recht had om bij overheidsinvesteringen in gezonde en winstgevende ondernemingen na te gaan of deze ondernemingen ten minste een gemiddeld rendement behaalden. de overheid kon ook strategische langetermijnoverwegingen laten meespelen en beschikte als ondernemer over een bepaalde vrijheid van handelen. binnen die speelruimte had de commissie niet het recht om de beslissingen van de overheid als ondernemer te toetsen. de commissie mocht derhalve geen minimaal rendement eisen zolang ervan kon worden uitgegaan dat de ondernemingen in kwestie op lange termijn geen verliezen leden. ook hielden gemiddelde rendementswaarden per definitie in dat het rendement van veel ondernemingen onder het branchegemiddelde lag. voorts was onduidelijk welke ondernemingen en welke periodes als basis voor de berekening van de gemiddelde rendementswaarden moesten worden genomen. de overheid was niet gehouden zich bij haar beslissingen als ondernemer uitsluitend te laten leiden door rendementsoverwegingen. ook een particuliere investeerder kon andere aspecten laten meewegen. het stond een ondernemer bijvoorbeeld vrij om ondernemingen met een matig rendement voort te zetten en extra kapitaal in te brengen. de overheid bereikte pas een bepaalde grens wanneer haar gedrag vanuit economisch gezichtspunt niet meer te rechtvaardigen was als dat werd vergeleken met de wijze waarop een particuliere investeerder zich zou gedragen.
(117) un aumento nella redditività totale di westlb non era necessario in quanto le misure per aumentare il rendimento si rendono necessarie solo se lo stato apporta capitali in società che operano in perdita. le autorità tedesche affermano che la corte ha applicato nel passato il principio dell’investitore operante in un’economia di mercato solo ad interventi statali in società in perdita ed in settori caratterizzati da sovraccapacità strutturale. dalla giurisprudenza non si può desumere che la commissione possa esaminare se gli investimenti statali effettuati in imprese pubbliche sane e redditizie generano almeno un rendimento medio. lo stato può tener conto di considerazioni strategiche di lungo termine e gode di un certo margine di manovra per decisioni imprenditoriali che la commissione non è autorizzata a valutare. pertanto, la commissione non può chiedere un certo rendimento minimo finché non si ritiene che l’impresa in questione non registri perdite nel lungo termine. il rendimento medio implicava altresì necessariamente che molte imprese hanno una redditività inferiore alla media del loro settore. inoltre, non è chiaro sulla base di quali imprese e di quali periodi i rendimenti medi dovrebbero essere calcolati. lo stato non è obbligato ad orientarsi solo in base a criteri di redditività quando prende decisioni imprenditoriali. anche un investitore privato può tenere sicuramente conto di altri aspetti. fa parte della libertà imprenditoriale continuare a gestire imprese con un rendimento al di sotto della media ed iniettare capitale addizionale in tali società. il limite per lo stato viene raggiunto solo quando un determinato comportamento, rispetto all’eventuale comportamento di un investitore privato, non si giustificherebbe più in nessun modo da un punto di vista economico.