Google で調べる

検索ワード: may bahagi na rin sila sa paaralang teokratiko (タガログ語 - 英語)

人による翻訳

プロの翻訳者、企業、ウェブページから自由に利用できる翻訳レポジトリまで。

翻訳の追加

タガログ語

英語

情報

タガログ語

Hindi pinarurusahan ng mga paaralang Katoliko ang mga lalaking guro na nakabuntis sa kanilang mga nobya, kung saan responsable rin sila sa pagdadalantao ng dalaga.

英語

Catholic schools do not punish with expulsion or dismissal male teachers who get their girlfriends pregnant when they are also just as responsible for the pregnancy.

最終更新: 2016-02-24
使用頻度: 1
品質:

タガログ語

Ang Atwood documentary sa website ng Amnesty International ay may bahagi na nagpapakita ng proseso kung paano nanganganak habang nakaposas gaya ng Vanessa’s Baby, mga bilangguan at pagiging ina, na may kalakip na larawan ng mga babae habang binabasa ng litratista ang isang sanaysay tungkol sa kanyang mga karanasan habang dumadalaw sa mga bilanggo at kumukuha ng larawan.

英語

The Atwood documentary in the Amnesty International site features both a section on the process of giving birth in shackless as told in Vanessa's Baby and another on prison systems and motherhood, with fotographs of the women while the photographer reads an essay on her experiences visiting the prisons and taking the pictures.

最終更新: 2016-02-24
使用頻度: 1
品質:

タガログ語

wala naman akong naging problema dahil last na namin at magrelax relax na lang daw kami pero nalulungkot ako dahil mamimiss ko sila sa mga kabaitan nila sa amin, ung pag lilibre nila. masaya naman ako dahil sa wakas natapos na rin ang maing ojt.

英語

I didn't have a problem because we were late and we were just relaxing but I was sad because I was going to miss their kindness to us, if they didn't. i'm happy to finally finish the maj ojt too.

最終更新: 2020-02-14
使用頻度: 2
品質:

参照: 匿名

タガログ語

c/medyo nahirapan ako kasi first day ko pa lang at hindi sanay sa aircon kaya nilalamig at medyo nahihilo ako pero nakayanan ko naman kasi hindi sila masyadong strikto at friendly sila sa amin kaya medyio nawawala na rin ang aking pagkahilo kasi masasanay na rin ako.

英語

c / i was having a hard time since i was first day and not accustomed to aircon so i was cold and i was dizzy but i was able to cope because they are not too strict and they are friendly to me so i am losing my dizziness because i am trained well.

最終更新: 2020-02-12
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

Ang wikang pambansa ay isang puwersang nagpapalakas sa likod ng pagkakaisa ng mga tao ng bansa, at ginagawang kaiba sila sa ibang mga bansa - sa pagbibigay ng respeto sa iyong wika Ang paggalang sa iyong wikang pambansa ay nangangahulugang dapat itong pangunahing wika ng isang tao, pati na rin ang ginustong mapagkukunan ng komunikasyon sa bawat antas

英語

National language is a driving force behind unity of the nation's people, and makes them distinct from other nations – provided you give your language respect. Giving respect to your national language means that it should be one's primary language, as well as the preferred source of communication at every level

最終更新: 2020-11-13
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

ang mga katamaran ng mga pilipino sa kasalukuyang panahon ngaun ay ang mga pilipino ngayon ay lahat ng mga nag tratrabaho o naghahanap buhay sa kasalukuyan ngayo may mga ibang wala pang trabaho ngayon sa ating bansa dahil sa kakulangan nang mapag tratrabahoan sa ating bansa at pumupunta pa sila sa ibang bansa upang maghanap ng trabaho ngunit yung mga walang trabaho karamihan dito sa ating bansa ay yong mga taong walang natapos o pinag aralan dahil sa hirap ng buhay dito sa ating bansa karamihan sa kanila ay walang tumatanggap o hindi makagawa dahil sa kanilang status sa pag aaral kaya karamihan ay nagiging tamad at wala silang magawa sa buhay kaya ung ibang kapwa pilipino ay nagiging tambay lamang sa kanilang tahanan dahil wala sa kanilang tumatangap at ayaw rin ng iba mag hanap ng mapagkakakitaan o solusyon at kulang sa diskarte ng buhay kaya nagiging tamad ang mga pilipino sa panahong ito kaya yong iba ay nagpaparami na lng sila ng mga anak dahil walang magawa sa ating lipunan o maiambag kaya dumarami ang mga pilipino dahil din sa katamaran maraming mga pilipino ang gumagawa ngayon ng mga crimen o pag gawa ng mga kasamaan sa kapwa na tao dahil sa kahirapan at katamaran nila maghanap ng diskarte dito sa buhay lumalaganap ngayon ang mga karahasan at kasamaan at mga crimen dahil sa kanilang mga katamaran na maghanap ng magiging kabuhayan nila para sa pangunahing panganagilangan sa buhay dumarami ngayon ang mga taong gumagawa ng mga pagnanakaw o paglamang sa kapwa pilipino at pagpaslang para lang sa pera at pinaka apektado ay ang mga inocenting biktima nila nag naghahanap buhay ng matino at maayos at naghihirap para lang magtrabaho para mga kailangan ng kanilang pamilya sa araw araw at matustusan ang kanilang mga pangangailan dito sa ating mga buhay dahil rin sa kawalan ng mga trabaho at pagtaas ng mga pangunahing bilihin sa ating panganagilangan at kawalan ng mga pag aksyon ng ating gobyerno sa suliranin sa ating ekonomiya at mga pumasok na foreign investor sa ating bansa at patuloy na dumaraming naapektuhan ang mga hirap dahil sa kagutoman at sa pangkalusugan at sa paghahanap ng mapagkakakitaan sa ating karamihan din ang mababang sweldo sa mga pilipino o minimum wage earners sa araw araw at pagtaas ng mga bilihin at pamasahe sa transportasyon at mga pagtaas ng bayarin sa mga kuryente o tubig at iba pang mga bayarin ng isang pamilya dahil din sa kahirapan na ito maraming mga kapwa pilipino natin ang gumogulang sa kapwa pilipino natin lalo na sa trabaho at marami rin ang nag aaway o nagkakagulo dahil dito dumarami ang mga ginawang mga kamalian ng kapwa pilipino natin at dumarami ang mga tambay o walang trabhao sa ating bansa kaya patuloy ang paghihirap ng mga pilipino at kakulangan sa kanilang mga pangangailan sa buhay dahil sa katamaran kaya maraming nakakagawa ng kasamaan sa kapwa pilipino o tao para lang mabuhay sila sa pang araw araw ngunit ang dami ring mga reklamo tungkol sa ating gobyerno dahil hindi sila umaakyons o gumagawa ng paraan para sa ating mga kapwa pilipino na tulungang makahanap ng trabaho o hanap buhay para sa mga mahihirap at sa kapwa nating walang kakayanang makapag hanap buhay kailangan gumawa na sila ng mga solusyon o akksyon para sa ikakalago ng ating lipunan at ating bansa para ang bawat isa ay magkaroon ng magandang buhay at maayos na buhay at mabawasan ang pag gawa ng mga kasamaan at mga crimen sa ating bansa sa at dapat ang gobyerno ay hindi na rin mag corruption sa ating bayan at dapat lahat ng mga mataas na opisyal sa ating bansa ay unahin ang kapakanan ng mga mamayanan at mga mahihirap lahat ng matataas na opisyal sa ating bansa dapat parusahan kung mapapatunayang nanguha ng pera ng taong bayan at dapat habang silang maparusahan o depende sa kanilang kaso lahat ng mga pilipino dapat pantay pantay ang pagtingin sa ating kapwa walang mayaman o mahirap dapat magkaisa ang lahat upang masugpo ang kahirapan na hinaharap ng ating bansa at wala nang maghihirap na pilipino at wala na ring magiging tamad na pilipino noong nakaraang panahon na sakop pa tayo ng mga espanyol at espanyol era lahat ng mga pilipino noon ay grabe ang trato sa kanila at nawalan sila ng freedom para sa kanilang sa sariling privilage at naging control sila ng gobyerno ng espanyol kaya ang mga piilipino noon ay naging tamad sa pagtratrabaho at nag karoon din sila ng mga bisyo at kumalat din ang cristianismo at ang mga babae ay bawal mag aral at pinag kaitan sila privilage para sa pag aaral at privalge sa pagiging isang babae at naging tamad rin ang mga pilipino dahil sa init ng panahon o klima dahil tropical country tayo kaya sila naging mga tamad at dahil sa pagtaas nang bayarin at naging labor forces rin ang ginawa sa kanila ng mga kastila dahil rin dito pinataas ng gobyerno ng espanya ang kanila taxes at dumami ang mga bayarin ng mga pilipino noon at na lolong din ang mga pilipino noon sa pag gambling at iba pang mga bisyo at mga fiesta at iba pang kalayawan kaya naging mga tamad sila noong panahon na yan at hindi maayos ang pagpapalakad ng bansang espanya sa ating mga kapwa pilipino at pag abuso nila sa mga pilipino sa kanilang mga pamumuno at dahil rin rito lahat ng mga kalakalan ay bumagsak at kinukuha ng mga pirata at nawawalan ng kita ang mga pilipino at wala rin silang magawa sa katamaran noon at ngayong panahaon ang masasabi ko lang may kaunting pagbabago pero hindi pa rin maalis ang mga pilipinong tamad dahil ugali na ito nang isang tao o pilipino dapat lamang mapagtagumpayan ng mga pilipino ang kanilang katamaran par makatulong sa kanilang sarili at sa ating bayang minamahal.

英語

no limit

最終更新: 2020-03-20
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

Noong unang panahon ay may tatlong dalagang magkakapatid na pawang nag-gagandahan. Ang kanilang mga kanayon ay lubhang nagtataka kung bakit mamula-mula ang kutis nga magkakapatid at manilaw-nilaw naman ang mahahaba nilang buhok, gayong mula pagkabata ay katulong na sila sa mga gawaing bukid ng kanilang ama na si Ramon. Hindi iniinda ng magkakapatid na Lala, Dada at Sasa ang nakapapasong init ng araw sapagkat ito ay nagpapakinis pa nga ng kanilang kutis. Namamangha at nananaghili sa ganda ng magkakapatid ang mga dalaga sa kanilang nayon. Humahanga at lihim namang umiibig ang maraming kabinataan sa tatlong dalaga. Ang kabaitan at kasipagan ng mga anak nina Tarcila at Ramon ay puring-puri ng mga kanayon, at dahil sila’y anak ng magbubukid kaya binansagan nila ang magkakapatid ng “mga dalagang-bukid”. Kung mababatid lang ng mga tagaroon ang katotohanan, marahil hindi na sila magtataka kung bakit namumukod-tangi ang kagandahan nina Lala, Dada at Sasa. Lingid sa lahat, si Tarcila ay isang diwata. Nang umibig siya sa taga-lupang si Ramon, ang kanyang pagka-diwata’y tinalikdan niyang lubos upang mamuhay bilang ganap na tao. Bagama’t nawalan ng kapangyarihan ay naging maligaya naman ito sa piling ni Ramon at ng kanilang mga anak. Subalit ang mapayapa at matiwasay na pamumuhay ng mga taga-nayon ay biglang binulabog ng masasamang-loob. Nahintakutan ang lahat at hindi magawang lumaban sa magbabagsik na tulisang-dagat. Nilimas ang kanilang kabuhayan at sapilitang dinala sa tabing dagat ang kadalagahang napili. Kabilang na roon sina Lala, Dada at Sasa. Habang hinihintay ang bangkang sasakyan ng mga bihag upang makarating sa sasakyang-dagat na nasa laot ay walang tigil ang pag-iiyakan at pagmamakaawa ng mga ina. Tanging si Tarcila lang ang walang imik ngunit malalim ang iniisip. Bagama’t walang kapangyarihan ay nagsikap pa rin itong makipag-ugnayan sa dati niyang daigdig… sukdulang hininga niya ay mapatid, mailigtas lamang ang mga mahal na anak gayundin ang nayon na kanya ngayong tahanan! Hindi naman nabigo ang dating diwata sapagkat ang nawalang kapangyarihan ay muling ibinalik sa kanya. Sa pamamagitan ng isip ay pinaglagablab ni Tarcila ang barko ng mga pirata. Sa bilis ng pangyayari, ang mga tulisan naman ngayon ang nasindak at sa pagsabog ng mga bala na nakasabit sa kanilang katawan, sila ay naubos nang wala namang kalaban. Ngunit isang sugatang pirata ang nagkaroon pa ng pagkakataong mamaril bago ito binawian ng buhay. Sa kasawiang-palad ay tinamaan ang magkakapatid at agaw-buhay na bumagsak sa tubig. Napasigaw ang naghihnagpis na ina! Hindi nito maatim ang nakikitang paghihingalo ng mga anak. Bilang diwata ay wala siyang kapangyarihang magdugtong ng buhay, datapuwa ang magbigay ng panibagong buhay sa bagong anyo ay kanyang magagawa. Tumingin muna si Tarcila sa asawa at… “Ramon, nanaisin ko pa na sila’y magbagong-anyo kaysa tuluyang mawala na sa atin.” “Nasa iyo ang kapasyahan. Gawin mo ang nararapat.” Nabigkas ni Tarcila ang mahiwagang kataga bago nalagutan ng hininga sina Lala, Dada at Sasa kaya sa isang kisapmata ang tatlong dalaga ay naging ISDA! Matapos masaksihan ang kababalaghang iyon ay saka pa lang nalaman ng mga kanayon ang pagiging “diwata” ni Tarcila. Lahat ay nagpasalamat sa nagawang tulong ni Tarcila at nakiramay rin sila sa sinapit ng mga anak nito. Nagilalas ang lahat at napatingin sa mga isda, sa kahanga-hanga nitong kulay na wari’y mamula-mula kaya sa halip na malungkot ay kagalakan ang kanilang nadama. Sa huling pagkakataon ang mga isda ay nagsalita. “INA, AMA, HUWAG KAYONG MALULUNGKOT, NARIRITO LAMANG KAMI SA DAGAT. AMING INA, IPINAGMAMALAKI KA NAMIN. IKAW PALA AY ISANG DIWATA. MAHAL NAMIN KAYO NI AMA…” “Paalam na sa inyong lahat, mga kanayon,” ang sabay na wika nina Lala, Dada at Sasa – at marahan silang lumangoy patungong laot. “Paalam na rin sa inyo mga dalagang-bukid…!” ang sagot ng kanilang mga kanayon habang kumakaway. Ito ang dahilan kung bakit nasa dagat ang mga “dalagang-bukid”.

英語

the legend of the maid farm

最終更新: 2020-02-16
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

c/nung wal;a na kaming ginagawa ay nakinuod na lamang kami ni Alpha kay Sir Nimuel sa Youtube. Binigyan din nila ako ng French Fries at chocolate na dairy Milk pati din si alpha kaya naman kinain na lang namin ang binigay nila dahil kumakain na rin sila at baka sabihin nanaman nila na huwag kami daw mahiya.

英語

c / nung wal; a we are doing that Alpha and I have just met Sir Nimuel on Youtube. They also gave me French Fries and chocolate milk Milk as well as alpha so we just ate what they gave because they were eating too much and maybe they told us not to be shy.

最終更新: 2020-02-13
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

Kahirapan sa Pilipinas Akda ni Ghie Ang kahirapan ang isa sa mga mabibigat na problema ng ating bansa. Madalas nating sisihin ang maling pamamalakad ng mga pinuno ng bansa, pero sila nga ba ang may kasalanan o tayong mga Pilipino na tamad? Sabi nga nila, “Katamaran ay katumbas ng Kahirapan”. Tama sila, at tama rin naman ang mga taong nagsasabing nasa gobyerno ang pagkakamali. Sinasabi ng karamihan, kaya sila naghihirap ay sa kadahilanang wala silang trabaho, pero ang totoo, maraming trabahong nakalaan, mapili lang talaga ang mga Pilipino. Pero hindi rin natin sila masisisi, mas pipiliin pa nilang maupo na lang sa isang tabi at manghingi ng limos kaysa magpakapagod sa napakabigat na trabaho at kumita ng isang daang piso sa isang araw. Pero sa kadahilanang ito, pinapakita lang natin na tayo ay tamad, pinakadahilan ng kahirapan. Pangalawa sa mga dahilan ay ang maling gawain ng mga pinuno ng ating bansa, ang pagbubulsa sa kaban ng bayan. Ang mga pondo na para sa pagpapaunlad ng buhay ng mga mahihirap ay ginagamit ng mga pulitiko para sa sarili nilang interes. Sapat ang sweldo ng mga pinuno ng ating bansa, ang totoo ay sobra-sobra pa ito para bumuhay ng isang pamilya, pero patuloy pa rin sila sa maling gawain nila. Kamakailan lang ay sinabi na umaangat na ang ekonomiya ng ating bansa, pero wala kahit isa ang nakaramdam nito. Kailangan pa ring pumila ng matagal para lang makabili ng NFA Rice, mataas pa rin singil sa gasolina, sa kuryente at halos sa lahat ng bilihin, hindi kasya ang sweldo ng isang empleyado lamang. Dahil sa maling gawain ng mga pulitiko, mga simpleng mamamayan ang naaapektuhan, dahil mas pinipili nilang ibulsa ang malaking pondong pangkahirapan kaysa idagdag sa sweldo ng mga empleyado, isang malaking kamalian sa parte ng mga pinuno. Pangatlo sa mga kadahilanan ay ang pagiging iresponsable ng mga Pilipino, o ang kawalan ng paninindigan. Kung magiging responsible lamang ang mga magulang ng mga batang kalye ay malamang walang pakalat-kalat na bata ngayon sa lansangan, walang uhuging bata na nanghihingi na limos, at walang kaawa-awang mga mukha ng mga gutom na bata ang makikita natin. Kung pinag-aaral lamang sila ng kanilang magulang, malamang ay magkakaroon sila ng magandang kinabukasan. Bumabalik nanaman dito ang kadahilanang wala silang trabaho, pero may mga programa ang ating pamahalaan, maging ang local, para sa libreng pag-aaral, pero mukhang hindi nauubusan ng dahilan ang Pilipino kung bakit hindi sila nakaka-pagaral, at ibabalik nanaman ang sisi sa gobyerno. Ang katotohanan ay tayo mismo ang dahilan ng ating paghihirap, tayong mga mamamayan ng bansa natin. Kung sisimulan natin ang pagbabago sa sarili natin, malamang ay mababagao rin natin ang antas ng ating pamumuhay, pinuno ka man o simpleng mamamayan ay dapat magbago para sa ikauunlad nating lahat. Kahirapan sa Pilipinas Akda ni Ghie Ang kahirapan ang isa sa mga mabibigat na problema ng ating bansa. Madalas nating sisihin ang maling pamamalakad ng mga pinuno ng bansa, pero sila nga ba ang may kasalanan o tayong mga Pilipino na tamad? Sabi nga nila, “Katamaran ay katumbas ng Kahirapan”. Tama sila, at tama rin naman ang mga taong nagsasabing nasa gobyerno ang pagkakamali. Sinasabi ng karamihan, kaya sila naghihirap ay sa kadahilanang wala silang trabaho, pero ang totoo, maraming trabahong nakalaan, mapili lang talaga ang mga Pilipino. Pero hindi rin natin sila masisisi, mas pipiliin pa nilang maupo na lang sa isang tabi at manghingi ng limos kaysa magpakapagod sa napakabigat na trabaho at kumita ng isang daang piso sa isang araw. Pero sa kadahilanang ito, pinapakita lang natin na tayo ay tamad, pinakadahilan ng kahirapan. Pangalawa sa mga dahilan ay ang maling gawain ng mga pinuno ng ating bansa, ang pagbubulsa sa kaban ng bayan. Ang mga pondo na para sa pagpapaunlad ng buhay ng mga mahihirap ay ginagamit ng mga pulitiko para sa sarili nilang interes. Sapat ang sweldo ng mga pinuno ng ating bansa, ang totoo ay sobra-sobra pa ito para bumuhay ng isang pamilya, pero patuloy pa rin sila sa maling gawain nila. Kamakailan lang ay sinabi na umaangat na ang ekonomiya ng ating bansa, pero wala kahit isa ang nakaramdam nito. Kailangan pa ring pumila ng matagal para lang makabili ng NFA Rice, mataas pa rin singil sa gasolina, sa kuryente at halos sa lahat ng bilihin, hindi kasya ang sweldo ng isang empleyado lamang. Dahil sa maling gawain ng mga pulitiko, mga simpleng mamamayan ang naaapektuhan, dahil mas pinipili nilang ibulsa ang malaking pondong pangkahirapan kaysa idagdag sa sweldo ng mga empleyado, isang malaking kamalian sa parte ng mga pinuno. Pangatlo sa mga kadahilanan ay ang pagiging iresponsable ng mga Pilipino, o ang kawalan ng paninindigan. Kung magiging responsible lamang ang mga magulang ng mga batang kalye ay malamang walang pakalat-kalat na bata ngayon sa lansangan, walang uhuging bata na nanghihingi na limos, at walang kaawa-awang mga mukha ng mga gutom na bata ang makikita natin. Kung pinag-aaral lamang sila ng kanilang magulang, malamang ay magkakaroon sila ng magandang kinabukasan. Bumabalik nanaman dito ang kadahilanang wala silang trabaho, pero may mga programa ang ating pamahalaan, maging ang local, para sa libreng pag-aaral, pero mukhang hindi nauubusan ng dahilan ang Pilipino kung bakit hindi sila nakaka-pagaral, at ibabalik nanaman ang sisi sa gobyerno. Ang katotohanan ay tayo mismo ang dahilan ng ating paghihirap, tayong mga mamamayan ng bansa natin. Kung sisimulan natin ang pagbabago sa sarili natin, malamang ay mababagao rin natin ang antas ng ating pamumuhay, pinuno ka man o simpleng mamamayan ay dapat magbago para sa ikauunlad nating lahat. Kahirapan sa Pilipinas Akda ni Ghie Ang kahirapan ang isa sa mga mabibigat na problema ng ating bansa. Madalas nating sisihin ang maling pamamalakad ng mga pinuno ng bansa, pero sila nga ba ang may kasalanan o tayong mga Pilipino na tamad? Sabi nga nila, “Katamaran ay katumbas ng Kahirapan”. Tama sila, at tama rin naman ang mga taong nagsasabing nasa gobyerno ang pagkakamali. Sinasabi ng karamihan, kaya sila naghihirap ay sa kadahilanang wala silang trabaho, pero ang totoo, maraming trabahong nakalaan, mapili lang talaga ang mga Pilipino. Pero hindi rin natin sila masisisi, mas pipiliin pa nilang maupo na lang sa isang tabi at manghingi ng limos kaysa magpakapagod sa napakabigat na trabaho at kumita ng isang daang piso sa isang araw. Pero sa kadahilanang ito, pinapakita lang natin na tayo ay tamad, pinakadahilan ng kahirapan. Pangalawa sa mga dahilan ay ang maling gawain ng mga pinuno ng ating bansa, ang pagbubulsa sa kaban ng bayan. Ang mga pondo na para sa pagpapaunlad ng buhay ng mga mahihirap ay ginagamit ng mga pulitiko para sa sarili nilang interes. Sapat ang sweldo ng mga pinuno ng ating bansa, ang totoo ay sobra-sobra pa ito para bumuhay ng isang pamilya, pero patuloy pa rin sila sa maling gawain nila. Kamakailan lang ay sinabi na umaangat na ang ekonomiya ng ating bansa, pero wala kahit isa ang nakaramdam nito. Kailangan pa ring pumila ng matagal para lang makabili ng NFA Rice, mataas pa rin singil sa gasolina, sa kuryente at halos sa lahat ng bilihin, hindi kasya ang sweldo ng isang empleyado lamang. Dahil sa maling gawain ng mga pulitiko, mga simpleng mamamayan ang naaapektuhan, dahil mas pinipili nilang ibulsa ang malaking pondong pangkahirapan kaysa idagdag sa sweldo ng mga empleyado, isang malaking kamalian sa parte ng mga pinuno. Pangatlo sa mga kadahilanan ay ang pagiging iresponsable ng mga Pilipino, o ang kawalan ng paninindigan. Kung magiging responsible lamang ang mga magulang ng mga batang kalye ay malamang walang pakalat-kalat na bata ngayon sa lansangan, walang uhuging bata na nanghihingi na limos, at walang kaawa-awang mga mukha ng mga gutom na bata ang makikita natin. Kung pinag-aaral lamang sila ng kanilang magulang, malamang ay magkakaroon sila ng magandang kinabukasan. Bumabalik nanaman dito ang kadahilanang wala silang trabaho, pero may mga programa ang ating pamahalaan, maging ang local, para sa libreng pag-aaral, pero mukhang hindi nauubusan ng dahilan ang Pilipino kung bakit hindi sila nakaka-pagaral, at ibabalik nanaman ang sisi sa gobyerno. Ang katotohanan ay tayo mismo ang dahilan ng ating paghihirap, tayong mga mamamayan ng bansa natin. Kung sisimulan natin ang pagbabago sa sarili natin, malamang ay mababagao rin natin ang antas ng ating pamumuhay, pinuno ka man o simpleng mamamayan ay dapat magbago para sa ikauunlad nating lahat.

英語

Speech Speech for the Family Family, the people who inspire me in everything. They are the reason I live, they are the reason why I wake up every morning. They are the ones who smile and make me cry, They smile because they are my strength, they cry when they see if One of them is hurting or suffering, they are weak I feel the same. The family

最終更新: 2020-01-26
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

"Pero mommy! Hindi pwede! Paano kami? Alam niyo naman pong may tinutulungan kaming Bahay-ampunan diba?" Giit ni Cleeya,kahit ako nalulungkot ako sa desisyon ng aming mga magulang. "Alam namin yun hija pero kailangan niyo rin masanay na maging independent... Hindi pwedeng nakadepende lang kayo samin----" "Mommy! Hindi kami dumedepende sayo sa inyo!" "Cleeya! Lower your voice!" "Jela--" "Makinig na lang tayo" kailangan ko pang mag puppy eyes para pumayag siya. Haist kahit ako di ko sila maintindihan kung bakit nila ginagawa samin to, mabuti naman kaming anak,masipag kaming mag aral,Hindi kami mahilig lumibot,aalis lang siguro kami kapag kailangan. Hindi rin kami mahilig umattend ng parties, birthday at kahit ano pa yan,lagi lang kaming nasa bahay. Atleast diba wala kaming binibigay na sakit sa ulo sa kanila. Pero bakit kailangan maging ganito? Huhuhu pano na yung tinutulungan naming mga bata? Yes nag sponsor kami sa mga bata na nasa bahay ampunan. Tuwing linggo pumupunta kami para sa mga bata. Simula nung nag 15 kami naisip namin na tumulong sa mga batang iniiwan ng mga magulang nila minsan na rin kaming tumutulong sa mga batang kalye. Yes mayaman kami kaya gusto rin naming ishare yung biyaya na natatanggap namin. Sabi nga ni mommy share your blessing so yeah ganun nga ang ginagawa namin,though mahirap pero mahal namin itong ginagawa namin. Paminsan minsan naman pag nasa trip o kaya sinipag hehehe isasama namin sila sa lakad namin ni Cleeya. Yes mahilig kaming mag travel,mahilig kaming mag hiking kaso takot akong umakyat ng bundok hahahaha takot ako sa matataas. "Jela! Are you listening?" "P-po? Hehehe sorry mommy" nag peace sign lang ako kay mommy. Gosh nag lalakbay na pala ako? "Gaya ng sinabi namin ni Mareng Claire magiging independent kayo Simula bukas--" "BUKAS?!" "Yes tomorrow, may titirhan kayong condo binili na namin yun para sa inyo..pero! Wala kayong kotse,wala kayong credit cards bibigyan namin kayo ng allowance" paliwanag ni mommy. "Pero pang isang linggo lang.. Maghahanap kayo ng trabaho,mag tatrabaho kayo para may pera kayo sa pang araw araw" paliwanag rin ni tita Claire. "Mommy di sapat yun paano yung tinutulungan naming nga bata?" "Yes Tita Jade tama si Jela,saka mommy kami?magtatrabaho? Eh nag aaral kami mommy!" Putspang life to anyare? "No buts and what ifs! Yun din ang gusto ng mga daddy niyo" "Pero pwede namang umuwi kami dito paminsan minsan right mommy?" Please mom umo-o ka-- "Sa states kami titira at! Sinabihan ko na ang caretaker na bawal kayo dito" tapos kumindat pa si mommy. "Hanggang kailan to Tita Claire?" "Tatawagan na lang namin kayo" *** "Pero mommy! Hindi pwede! Paano kami? Alam niyo naman pong may tinutulungan kaming Bahay-ampunan diba?" Giit ni Cleeya,kahit ako nalulungkot ako sa desisyon ng aming mga magulang. "Alam namin yun hija pero kailangan niyo rin masanay na maging independent... Hindi pwedeng nakadepende lang kayo samin----" "Mommy! Hindi kami dumedepende sayo sa inyo!" "Cleeya! Lower your voice!" "Jela--" "Makinig na lang tayo" kailangan ko pang mag puppy eyes para pumayag siya. Haist kahit ako di ko sila maintindihan kung bakit nila ginagawa samin to, mabuti naman kaming anak,masipag kaming mag aral,Hindi kami mahilig lumibot,aalis lang siguro kami kapag kailangan. Hindi rin kami mahilig umattend ng parties, birthday at kahit ano pa yan,lagi lang kaming nasa bahay. Atleast diba wala kaming binibigay na sakit sa ulo sa kanila. Pero bakit kailangan maging ganito? Huhuhu pano na yung tinutulungan naming mga bata? Yes nag sponsor kami sa mga bata na nasa bahay ampunan. Tuwing linggo pumupunta kami para sa mga bata. Simula nung nag 15 kami naisip namin na tumulong sa mga batang iniiwan ng mga magulang nila minsan na rin kaming tumutulong sa mga batang kalye. Yes mayaman kami kaya gusto rin naming ishare yung biyaya na natatanggap namin. Sabi nga ni mommy share your blessing so yeah ganun nga ang ginagawa namin,though mahirap pero mahal namin itong ginagawa namin. Paminsan minsan naman pag nasa trip o kaya sinipag hehehe isasama namin sila sa lakad namin ni Cleeya. Yes mahilig kaming mag travel,mahilig kaming mag hiking kaso takot akong umakyat ng bundok hahahaha takot ako sa matataas. "Jela! Are you listening?" "P-po? Hehehe sorry mommy" nag peace sign lang ako kay mommy. Gosh nag lalakbay na pala ako? "Gaya ng sinabi namin ni Mareng Claire magiging independent kayo Simula bukas--" "BUKAS?!" "Yes tomorrow, may titirhan kayong condo binili na namin yun para sa inyo..pero! Wala kayong kotse,wala kayong credit cards bibigyan namin kayo ng allowance" paliwanag ni mommy. "Pero pang isang linggo lang.. Maghahanap kayo ng trabaho,mag tatrabaho kayo para may pera kayo sa pang araw araw" paliwanag rin ni tita Claire. "Mommy di sapat yun paano yung tinutulungan naming nga bata?" "Yes Tita Jade tama si Jela,saka mommy kami?magtatrabaho? Eh nag aaral kami mommy!" Putspang life to anyare? "No buts and what ifs! Yun din ang gusto ng mga daddy niyo" "Pero pwede namang umuwi kami dito paminsan minsan right mommy?" Please mom umo-o ka-- "Sa states kami titira at! Sinabihan ko na ang caretaker na bawal kayo dito" tapos kumindat pa si mommy. "Hanggang kailan to Tita Claire?" "Tatawagan na lang namin kayo" ***

英語

mymemory.translated.net

最終更新: 2018-07-23
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名
警告:見えない HTML フォーマットが含まれています

タガログ語

Kung saan nagmula ang pangalan ng mayamang lalawigang Batangan na ngayo’y lalong kilala sa tawag na Batanggas, ay siyang inihahayag ng maikling alamat na ito. Matagal nang panahon ang nakalilipas, nang ang isang pangkat ng mga Kastila ay maglibot sa isa sa mga lalawigan sa may timog sa Gitnang Luzon. Nang mga panahong iyon ay wala pang mga sasakyang kagaya ng awto, trak o diyep na tulad ngayon, kaya ang nagsisipaglibot na pangkat ng mga Kastilang iyon ay nagsisipaglakad lamang. Nakaratig sila sa mga pook na naggugubat sa sari-saring halaman at sa kapatagang tinutubuan ng iba’t-ibang punongkahoy. Doon sila nakakita ng mga puno ng kape, kakaw, abokado, suba, dalandan, dayap at kalamansi. Tangi sa kagandahan ng kailikasang iyan, ang mga Kastilang iyon ay nakarating pa rin sa isang malinaw na batis na may kaaya-ayang ugos ng tubig. Kaya’t libang na libang sila sa magagandang tanawin na kanilang namamasdan hanggang sa makarating sila sa isang pook na napakadalang ang bahay. Sa kababaan ng paglalakbay, ang pulutong na mga Kastila yaon ay inabot ng matinding gutom. Sa gayon ay nagpatuloy pa sila sa paglalakad, sapagka’t hangad nilang makasumpong ng taong mahihingian nila ng kahit kaunting pagkain. Hindi naman natagalan at sa kakalakad nila ay nakarating sila sa isang pook na may ilang taong gumagawa ng batalan ng isang bahay. Hindi nalalaman ng mga Kastila na ang nagsigawa ng nasabing batalan ay pawing bataris lamang, na ang ibig sabihin ay walang upa ang nagsisigawang mga anluwage. Iyan ay isang kaugalian ng mga Pilipino sa diwa ng kusang pagtutulungan, na maipagmamalaki sa Dulong Silangan. Ang mga Kastila ay lumapit sa mga taong yaon, na sa palagay nila ay mababait at mapitagan. Hindi naming nagakabula ang kanilang palagay, sapagka’t nang mapansin ng mga iyon na sila ay pagod at gutom ay binigyan sila ng pagkain. Gayon na lamang ang kanilang pasasalamat at habang sila’y nagkakainan ay sila-sila na rin ang nag-uusap tungkol sa kagandahang loob ng mga Pilipino. Nang ang mga Kastila ay makakain, bago umalis at nagpaalam ay magalang na nagtanong ang pinakapuno nila sa mga tao: - “Como, se llama esta provincial?” Bagama’t ang itinatanong ng punong Kastila ay kung ano ang pangalan ng lalawigang iyon, sa dahilang ang tanong ay binigkas sa wikang kastila, ay hindi siya naunawaan ng mga tao. Ang akala naman ng punong anluwage ang itinatanong niyon ay kung ano ang kanilang ginagawa, kaya siya ang nangahas na sumagot: - Batalan, senyor. - Batalan? – ulit ng tanong ng pinunong Kastila. Sabay-sabay na tumango ang kaharap na mga tao kaya’t ang akala ng Pinuno ay iyon na ang ngalan ng lalawigan. Hanggang sa umalis ay inusal-usal ang salitang BATALAN. Nang dumating sila sa kanilang kuwartel, dahil sa kalituhan sa kauusal sa salitang “batalan” ang naibigay tuloy sa kanilang pinakamataas na puno ay ang katagang BATANGAN. At mula nga noon iyon na ang naging pangalan ng nasabing lalawigan, na kaya lamang napalitan ng BANTANGGAS ay sa dahilan sa ating salitang BATANGAN ay hindi mabigkas na mabuti ng mga Kastila.

英語

ang alamat ng batangas

最終更新: 2015-08-09
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

タガログ語

nemo ang batang papel rene villanueva(tagalog) Si Nemo ay isang batang yari sa ginupit na diyaryo. Pinunit-punit, ginupit-gupit saka pinagdikit-dikit, si Nemo ay ginawa ng mga bata para sa isang proyekto nila sa klase. Ngayo’y bakasyon na. Si Nemo’y naiwang kasama ng ibang papel sa silid. Nakatambak siya sa bunton ng mga maalikabok na polder at enbelop. Isang araw, isang mapaglarong hangin ang nanunuksong umihip sa silid. Inilipad niya sa labas si Nemo. Nagpalutang-lutang sa hangin si Nemo. Naroong tumaas siya; naroong bumaba. Muntik na siyang sumabit sa mga sanga ng aratiles. Nang mapadpad siya sa tabi ng daan, muntik na siyang mahagip ng humahagibis na sasakyan. Inangilan siya ng dyip. Binulyawan ng kotse. At sininghalan ng bus. Mabuti na lamang at napakagaan ni Nemo. Nagpatawing-tawing siya sa hangin bago tuluyang lumapag sa gitna ng panot na damo sa palaruan. Nakahinga nang maluwag si Nemo. Ngunit nagulantang siya sa dami ng nagtatakbuhang paa na muntik nang makayapak sa kaniya. Naghahabulan ang mga bata at kay sasaya nila! Araw-araw, tuwing hapon, pinanonood ni Nemo ang mga naglalarong bata. Inggit na inggit siya sa kanila. Tuwing makikita niya ang mga bata sa palaruan, gustong-gusto rin niyang maging isang tunay na bata. “Gusto kong tumawa tulad ng totoong bata! Gusto kong tumakbo tulad ng totoong bata! Gusto kong maghagis ng bola tulad ng totoong bata!” Sabi nila, kapag may hiniling ka raw na gusto mong matupad, kailangang sabihin mo ito sa pinakamalayong bituin sa langit. Kaya isang gabi, matiyagang nagbantay sa langit si Nemo. Hinintay niya ang paglabas ng pinakamalayong bituin. At nang makita niya ito, sinabi niya ang kaniyang hiling. “Bituin, bituin, tuparin ngayon din Ako’y gawing isang batang masayahin!” Pumikit nang mariin na mariin si Nemo. Naramdaman niyang parang umiikot ang paligid at nagkakagulo ang mga busina ng sasakyan. Totoong bata na si Nemo! Pagdilat niya’y kasama na niya ang kaniyang totoong Tatay na walang trabaho, at totoong Nanay na payat na payat, at walong totoong kapatid na ang ingay-ingay sa isang masikip, makipot, at tagpi-tagpi pero totoong bahay. “’Wag kayong tatamad-tamad,” sigaw ng kaniyang totoong tatay. “Magtrabaho kayo!” Kaya napilitang tumakbo si Nemo palabas ng bahay. Palakad-lakad si Nemo sa kalye. Hindi niya pansin ang mga humahagibis na bus. Hindi niya pansin ang mga humahagibis na dyip. Isip siya nang isip kung paano makakatulong sa kaniyang totoong pamilya. Kahit bata pa, napilitang maghanapbuhay si Nemo. Sa umaga’y nagtinda siya ng sampagita at humahabol-habol sa mga kotse. Pagod na pagod si Nemo araw-araw. Pakiramdam niya, pabilis nang pabilis ang kaniyang pagtanda. Kaya naisipan niyang pumasok sa eskuwela. Sumilip siyang muli sa paaralang pinanggalingan niya. Pero dahil marumi ang kaniyang suot at wala siyang sapatos, inirapan lang si Nemo ng libro. “Hindi ka bagay dito!” sabi ng libro. “Ang baho-baho mo!” Nagalit din sa kaniya ang mesa. “Ang dumi-dumi mo!” sinigawan din siya ng pisara. “Alis diyan!” Kaya napilitang tumakbo si Nemo. Nagtatakbo siya nang nagtatakbo hanggang sa gilid ng dagat. Sinabi ni Nemo ang problema niya sa dagat pero naghikab lang ito. At kahit ang alon na puno ng layak ay nagtakip ng ilong nang maamoy siya. “’Wag mo nang dagdagan ang basura dito!” sigaw nito kay Nemo. Malungkot na naglakad-lakad si Nemo. At sa maraming kalye ng marusing na lungsod, sa bawat sulok ay may nakita siyang mga batang-kalye. May nagbebenta ng sampagita. May nagtitinda ng sigarilyo at diyaryo habang maliksing sumasabit-sabit sa mga sasakyan. May mga kalbo, galisin, at palaboy na yakap-yakap ang supot na plastik na kapag sinisinghot nila ay parang nagguguhit sa kanilang mukha ng mangmang na ngiti. May mga batang butuhan ang binti at malamlam ang mata na akay-akay ng matatatandang puti na parang kislap ng balisong ang kislap ng mata. “Kay dami-dami palang batang kalye,” naisip ni Nemo. Kung gabi, kung halos hindi umihip ang mapanuksong hangin, ang mga batang kalye ay nagtitipon-tipon sa parke na may monumento ng bayaning may kipkip na libro. Tumatakbo sila. Naglulundagan. Nagbibiruan. Naghahagikgikan. Pero napansin ni Nemo na walang taginting ang kanilang halakhak. Parang pumanaw na ang kislap sa sulok ng kanilang mata. Sumama si Nemo sa iba pang batang lansangan. Nagtipon-tipon sila sa isang bahagi ng parke. At sa dilim ng gabi, nagsimula silang maglaro at magkantahan. Nalaman ni Nemo na marami palang batang tulad niya. Mga batang lansangan, mga batang kailangang maghanapbuhay dahil sa kahirapan. Tinipon ni Nemo ang iba pang batang lansangan. Nang magkuwentuhan sila, nalaman nilang pare-pareho pala ang kanilang gusto: mapagmahal na magulang, maayos na tahanan, masayang paaralan, at sapat na pagkain. Ipinagtapat ni Nemo ang lihim na kaniyang natuklasan. Matutupad ang anumang pangarap kapag hiniling sa pinakamalayong bituin. Sabay-sabay silang tumingala sa pinakamalayong bituin sa langit at hiniling nila ang lahat ng ito. “Bituin, bituin, tuparin ngayon din Lahat kami’y gawing batang masayahin.” Sa isang iglap, lahat sila ay naging batang papel. Inilipad sila ng hangin. Kay gaan-gaan ng kanilang pakiramdam. Kay saya-saya nila dahil malayo na sila sa magulong pamilya, malupit na eskuwela, at maingay na kalsada. Nagtaka ang mga taong nakakita sa palutang-lutang na mga batang papel. Marami ang naawa sa kanila. Pero ang hindi nila alam, mas maligaya na ngayon ang mga batang papel, gaya ni Nemo, kaysa mga totoong bata na kailangang makibaka at mabuhay sa malupit na kalsada. Mula sa: Ang Gintong Habihan: Mga Kuwentong Premyado ng Palanca. (1998). Maynila: Tahanan Books for Young Readers

英語

Nemo the little paper rene villanueva (Tagalog)

最終更新: 2015-02-16
使用頻度: 1
品質:

参照: 匿名

関係性の低い人による翻訳は非表示になります。
関係性の低い結果を表示します。

人による翻訳を得て
4,401,923,520 より良い訳文を手にいれましょう

ユーザーが協力を求めています。



ユーザー体験を向上させるために Cookie を使用しています。弊社サイトを引き続きご利用いただくことで、Cookie の使用に同意していただくことになります。 詳細。 OK