Je was op zoek naar: kopaliny (Pools - Deens)

kopaliny skalne
industrielle sten

zakłady górnicze wydobywające kopaliny otworami wiertniczymi stanowią obszary pracy, w których pracownicy narażeni są na szczególne niebezpieczeństwo;
den boringsrelaterede udvindingsindustri er et aktivitetsomraade, hvor arbejdstagere i visse situationer udsaettes for saerlige risici;

- przez postęp techniczny, rozwój międzynarodowych uregulowań lub specyfikacji, lub nowych wyników badań dotyczących zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi,
- den tekniske udvikling, udviklingen inden for internationale bestemmelser eller specifikationer samt indvundne erfaringer vedroerende boringsrelateret udvindingsindustri

przestrzeganie minimalnych wymagań zmierzających do zagwarantowania wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi jest niezbędnym warunkiem dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
det er bydende noedvendigt for varetagelsen af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed, at de minimumsforskrifter, der kan sikre et hoejere niveau for sikkerhed og sundhed i forbindelse med den boringsrelaterede udvindingsindustri, overholdes;

a) przez "zakłady górnicze wydobywające kopaliny otworami wiertniczymi" należy rozumieć wszystkie przedsiębiorstwa, których działalność obejmuje:
a) boringsrelateret udvindingsindustri: alle industrier, der udoever foelgende aktiviteter:-egentlig udvinding af mineralske materialer gennem borehuller, og/eller

110 -podstawa i cele wniosku niniejszy wniosek ma na celu uproszczenie i racjonalizację przepisów dyrektyw wspólnotowych dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy, zobowiązujących państwa członkowskie i komisję do sporządzania sprawozdań z praktycznego wdrażania dyrektyw. obecnie, obowiązek sporządzania przez państwa członkowskie sprawozdania z praktycznego wdrażania dyrektywy, stanowiącego podstawę sprawozdania sporządzanego przez komisję, jest przewidziany przez dyrektywę rady 89/391/ewg z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy[1], jak również dyrektywy szczegółowe w rozumieniu jej art. 16 ust. 1, tj.: dyrektywa rady 89/654/ewg z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy[2], dyrektywa rady 89/655/ewg z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy[3], dyrektywa rady 89/656/ewg z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochronnego[4], dyrektywa rady 90/269/ewg z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników[5], dyrektywa rady 90/270/ewg z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe[6], dyrektywa rady 92/57/ewg z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach[7], dyrektywa rady 92/58/ewg z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w miejscu pracy[8], dyrektywa rady 92/85/ewg z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią[9], dyrektywa rady 92/91/ewg z dnia 3 listopada 1992 r. dotycząca minimalnych wymagań mających na celu poprawę warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi[10], dyrektywa rady 92/104/ewg z dnia 3 grudnia 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego[11], dyrektywa rady 93/103/we z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy na statkach rybackich[12], dyrektywa rady 98/24/we z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy[13], dyrektywa 99/92/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa[14], dyrektywa 02/44/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji)[15], dyrektywa 2003/10/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem)[16], dyrektywa 2004/40/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi)[17], dyrektywa 2006/25/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (sztucznym promieniowaniem optycznym)[18]. trzy dyrektywy w tej dziedzinie nie przewidują obowiązku sporządzania sprawozdania z praktycznego wdrażania dyrektyw; są to: dyrektywa rady 83/477/we z dnia 19 września 1983 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy[19], dyrektywa 2000/54/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/ewg)[20], jak również dyrektywa 2004/37/we parlamentu europejskiego i rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy rady 89/391/ewg)[21]. sprawozdanie z praktycznego wdrażania dyrektywy jest również przewidziane przez następujące dyrektywy rady: 91/383/ewg z dnia 25 czerwca 1991 r. uzupełniającą środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy[22], 92/29/ewg z dnia 31 marca 1992 r. dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w celu poprawy opieki medycznej na statkach[23] oraz 94/33/we z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych[24]. ponadto obowiązujące przepisy przewidują różną częstotliwość składania komisji krajowych sprawozdań z praktycznego wdrażania dyrektyw (co cztery lub co pięć lat). rozbieżności te zostaną ujednolicone przez niniejszy wniosek, który jednoczenie ma za zadanie usprawnić i zracjonalizować obecne ramy prawne, przewidując jednolite sprawozdanie z praktycznego wdrażania, składające się z części ogólnej zawierającej zasady ogólne i zagadnienia wspólne mające zastosowanie dla wszystkich dyrektyw i uzupełnione odrębnymi rozdziałami dotyczącymi zagadnień właściwych dla każdej z dyrektyw. w obecnym stanie prawnym, z uwagi na rozbieżności pod względem terminów między różnymi dyrektywami, praktycznie bez przerwy prowadzone są działania w zakresie oceny, co pociąga za sobą nieproporcjonalnie duże koszty administracyjne. -
110 -begrundelse og formål formålet med dette forslag er at forenkle og rationalisere de bestemmelser i fællesskabsdirektiverne om beskyttelse af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed under arbejdet, der forpligter medlemsstaterne og kommissionen til at udarbejde rapporter om direktivernes praktiske gennemførelse. medlemsstaterne udarbejder i øjeblikket en rapport om den praktiske gennemførelse, som indgår i grundlaget for den rapport, der udarbejdes af kommissionen. det sker i henhold til rådets direktiv 89/391/eØf af 12. juni 1989 om iværksættelse af foranstaltninger til forbedring af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed under arbejdet[1] og særdirektiverne i henhold til dette direktivs artikel 16, stk. 1, dvs. rådets direktiv 89/654/eØf af 30. november 1989 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdsstedet[2], rådets direktiv 89/655/eØf af 30. november 1989 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes brug af arbejdsudstyr under arbejdet[3], rådets direktiv 89/656/eØf af 30. november 1989 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes brug af personlige værnemidler under arbejdet[4], rådets direktiv 90/269/eØf af 29. maj 1990 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med manuel håndtering af byrder, som kan medføre risiko for især ryg-og lændeskader hos arbejdstagerne[5], rådets direktiv 90/270/eØf af 29. maj 1990 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejde ved skærmterminaler[6], rådets direktiv 92/57/eØf af 24. juni 1992 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed på midlertidige eller mobile byggepladser[7], rådets direktiv 92/58/eØf af 24. juni 1992 om minimumsforskrifter for signalgivning i forbindelse med sikkerhed og sundhed under arbejdet[8], rådets direktiv 92/85/eØf af 19. oktober 1992 om iværksættelse af foranstaltninger til forbedring af sikkerheden og sundheden under arbejdet for arbejdstagere som er gravide, som lige har født, eller som ammer[9], rådets direktiv 92/91/eØf af 3. november 1992 om minimumsforskrifter for forbedring af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed i den boringsrelaterede udvindingsindustri[10], rådets direktiv 92/104/eØf af 3. december 1992 om minimumsforskrifter vedrørende forbedring af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed i udvindingsindustrien over eller under jorden[11], rådets direktiv 93/103/ef af 23. november 1993 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed under arbejdet om bord på fiskerfartøjer[12], rådets direktiv 98/24/ef af 7. april 1998 om beskyttelse af arbejdstagernes sikkerhed og sundhed under arbejdet mod risici i forbindelse med kemiske agenser[13], europa-parlamentets og rådets direktiv 1999/92/ef af 16. december 1999 om minimumsforskrifter vedrørende forbedring af sikkerhed og sundhedsbeskyttelse for arbejdstagere, der kan blive udsat for fare hidrørende fra eksplosiv atmosfære[14], europa-parlamentets og rådets direktiv 2002/44/ef af 25. juni 2002 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes eksponering for risici på grund af fysiske agenser (vibrationer)[15], europa-parlamentets og rådets direktiv 2003/10/ef af 6. februar 2003 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes eksponering for risici på grund af fysiske agenser (støj)[16], europa-parlamentets og rådets direktiv 2004/40/ef af 29. april 2004 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes eksponering for risici på grund af fysiske agenser (elektromagnetiske felter)[17] og europa-parlamentets og rådets direktiv 2006/25/ef af 5. april 2006 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed i forbindelse med arbejdstagernes eksponering for risici på grund af fysiske agenser (kunstig optisk stråling)[18]. tre direktiver på området indeholder ikke bestemmelser om udarbejdelse af rapporter om den praktisk gennemførelse, nemlig rådets direktiv 83/477/eØf af 19. september 1983 om beskyttelse af arbejdstagere mod farerne ved under arbejdet at være udsat for asbest[19], europa-parlamentets og rådets direktiv 2000/54/ef af 18. september 2000 om beskyttelse af arbejdstagerne mod farerne ved at være udsat for biologiske agenser under arbejdet (syvende særdirektiv i henhold til artikel 16, stk. 1, i direktiv 89/391/eØf)[20] og europa-parlamentets og rådets direktiv 2004/37/ef af 29. april 2004 om beskyttelse af arbejdstagerne mod risici for under arbejdet at være udsat for kræftfremkaldende stoffer eller mutagener (sjette særdirektiv i henhold til artikel 16, stk. l, i rådets direktiv 89/391/eØf)[21]. rådets direktiv 91/383/eØf af 25. juni 1991 om supplering af foranstaltningerne til forbedring af sikkerheden og sundheden på arbejdsstedet for arbejdstagere, der har et tidsbegrænset ansættelsesforhold eller et vikaransættelsesforhold[22], 92/29/eØf af 31. marts 1992 om minimumsforskrifter for sikkerhed og sundhed med henblik på at forbedre den lægelige bistand om bord på skibe[23] og 94/33/ef af 22. juni 1994 om beskyttelse af unge på arbejdspladsen[24] indeholder også bestemmelser om udarbejdelse af en gennemførelsesrapport. herudover er der i de eksisterende bestemmelser fastsat forskellige hyppigheder for indsendelse til kommissionen af de nationale rapporter om den praktiske gennemførelse (hvert fjerde eller femte år). disse forskelle udlignes i dette forslag, der samtidig sigter mod at forbedre og rationalisere den eksisterende retlige ramme, idet det bestemmes, at der kun skal udarbejdes en enkelt fælles rapport om den praktiske gennemførelse, der skal indeholde en generel del med de almindelige principper og de aspekter, der vedrører alle direktiverne, samt særlige kapitler om de aspekter, der er specifikke for hvert enkelt direktiv. inden for den nuværende ramme foregår disse evalueringer næsten kontinuerligt på grund af de tidsmæssige forskydninger, der skyldes de forskellige direktiver, hvilket medfører uforholdsmæssigt store administrative omkostninger. -