Je was op zoek naar: nagtanim (Tagalog - Engels)

nagtanim
enforced by the english

nagtanim ng galit
planted anger

nagtanim ako ng halaman
i planted a plant

nagtanim ako ng galit sayo
so pina kita sa pic so aki may dinaramdam sya galit na kulog na boot kya dae nya ito ma isabi sa iba

ako ang nagtanim iba ang nakinabang
siya naghirap,iba nakinabang

nagtanim ako ng rosas sa hardin.
i planted roses in the garden.

ako ang nagtanim pero iba ang u mani
i planted the other verse

ako ang nagtanim iba ang umani verse
i planted the other verse

ang una kong ginawa ay nagtanim ako ng malunggay
i've planted a

nagtanim ang magsasaka ng trigo sa kanyang bukid.
the farmer sowed his field with wheat.

nagtanim ako ng halaman at nag lilinis ng pananim masipag mag tanim
i planted a plant and cleaned the crops hard to plant

ang isang bata ay nagtanim ng isang puno ng prutas.pinalaki niya ito para bumunga ng marami at maibigay sa mga may gustong katulad nya ring bata
a child planted a fruit tree. he raised it to bear much fruit and give it to those who wanted it like him

nguni 't yaong mga nagtanim ng kanilang mga paa na matatag sa bato ng mga kapanahunan ay hindi magsisuko sa kaniyang mga panukala.
but those who have planted their feet firmly on the rock of ages will not yield to his devices.

ang pagbabalik babahagya ko nang sa noo’y nahagkan, sa mata ko’y luha ang nangag-unahan; isang panyong puti ang ikinakaway, nang siya’y iwan ko sa tabi ng hagdan: sa gayong kalungkot na paghihiwalay, mamatay ako, siya’y nalulumbay! nang sa tarangkahan, ako’y makabagtas pasigaw ang sabing, “magbalik ka agad!” ang sagot ko’y “oo, hindi magluluwat!” nakangiti akong luha’y nalaglag… at ako’y umalis, tinunton ang landas, nabiyak ang puso’t naiwan ang kabiyak; lubog na ang araw, kalat na ang dilim, at ang buwan nama’y ibig nang magningning: maka orasyon na noong aking datnin, ang pinagsadya kong malayang lupain: kuwagong nasa kubo’t mga ibong itim, ang nagsisalubong sa aking pagdating. sa pinto ng naro’ong tahana’y kumatok, pinatuloy ako ng magandang loob; kumain ng konti, natulog sa lungkot, ang puso kong tila ayaw nang tumibok; ang kawikaan ko, “pusong naglalagot, mamatay kung ako’y talaga nang kulog!” nang kinabukasang magawak ang dilim, araw’y namimintanang mata’y nagniningning; sinimulan ko na ang dapat kong gawin: ako’y nag-araro, naglinang, nagtanim; nang magdidisyembre, tanim sa kaingin, ay ginapas ko na’t sa irog dadalhin. at ako’y umuwi, taglay ko ang lahat, mga bungang-kahoy, isang sakong bigas; bulaklak na damo sa gilid ng landas, ay pinupol ko na’t panghandog sa liyag; nang ako’y umalis, siya’y umiiyak… o, marahil ngayon, siya’y magagalak! at ako’y lumakad, halos lakad takbo, sa may dakong ami’y meron pang musiko, ang aming tahana’y masayang totoo at nagkakagulo ang maraming tao… “salamat sa diyos!” ang nabigkas ko, “nalalaman nila na darating ako.” at ako’y tumuloy… pinto ng mabuksan, mata’y napapikit sa aking namasdan; apat na kandila ang nangagbabantay; sa paligid-ligid ng irog kong bangkay; mukha nakangiti at nang aking hagkan; para pang sinabi “irog ko, paalam!”
bones pasalaysay